ජීවත් වීමට මළ සිරුරු කෑ මිනිස්සු - Flight 571 ඛේදවාචකය (1972)

1972 ඔක්තෝබර් 13 වෙනිදා, උරුගුවේ රග්බි කණ්ඩායමක් රැගත් ගුවන් යානයක් දකුණු ඇමරිකාවේ ඇන්ඩීස් කඳු මාලාවේ බිම වැටුණා. එච්චරම දුෂ්කර තත්වයක් තුළ දවස් 72ක් ජීවත් වුණු මිනිස්සු කළ දේ අද වෙන කොටත් ලෝකය කම්පා කරන කතාවක්...

උරුගුවේ Stella Maris College එකේ රග්බි කණ්ඩායම, ඔවුන්ගේ පවුලේ අය සහ මිතුරන් ඇතුළු පුද්ගලයින් 45 දෙනෙක් චිලියේ තරගයකට යන්න ගුවන් යානයකට නැග්ගා. ඒත් ඇන්ඩීස් කඳු මුදුන් හරහා යන විට, නරක කාලගුණික තත්ව හේතුවෙන් ගුවන් යානය පාලනය අහිමි වුණා.

ගුවන් යානය කඳු මුදුනකට ගැටුණු විට, පියාපත් කඩා වැටුණා. ගුවන් යානය හිමෙන් ලිස්සලා යද්දී, වලිග කොටස සම්පූර්ණයෙන්ම ගැලවිලා ගියා. අනතුරෙන් වහාම පුද්ගලයන් 12 දෙනෙක් මිය ගියා. තව පස් දෙනෙක් ප්‍රථමාධාර නොමැතිව පළමු රාත්‍රියේම මිය ගියා.

හිම පිරුණු කඳුකරයේ, උෂ්ණත්වය රාත්‍රියේ -30°C දක්වා බස්සා. තුවාල ලත්, කම්පන වන, බියට පත් මිනිස්සු ගුවන් යානයේ ඉතිරි කොටසේ එකතු වුණා. ඔවුන් අතේ තිබුණේ කුඩා චොකලට් ටිකක්, වයින් බෝතල් කීපයක්, සහ සිහි කරන බීම කීපයක් විතරයි.

සෑම දෙනාම හිතුවා ඉක්මනින් බේරුම් කණ්ඩායම එයි කියලා. ඒත් ඔවුන් නොදැන සිටියේ ගුවන් යානය කොළ තද හිමෙන් වැසිලා ඉන්න නිසා, බේරුම් කණ්ඩායම්වලට ඒක දකින්න බැරි වුණා කියන දේ. දවස් අටකට පස්සේ, රේඩියෝ එකෙන් ඔවුන්ට ආරංචි ආවා - සෙවීම නවතා දමා ඇති බව.

පළමු සතිය ඇතුළත, සියලු ආහාර අවසන් වුණා. තරුණ ඉංජිනේරුවෙක් වූ Nando Parrado පසුව කිව්වා: "අපි හිම කැට උරගෙන වතුර බීලා ජීවත් වෙන්න උත්සාහ කළා. ගුවන් යානයේ හිටපු සම් පටි, සපත්තු පටි හපලා බඩ පුරවන්න උත්සාහ කළා. දන්තාලේපය, ඩියෝඩරන්ට්, ඕනෑම දෙයක් කන්න උත්සාහ කළා. ඒත් ශරීරය දුර්වල වෙද්දී, අපිට තේරුණා අපි මිය යනවා කියලා."

පුද්ගලයින් 27 දෙනෙක් තවමත් ජීවතුන් අතර සිටියත්, ඔවුන්ගේ සිරුරු කෙමෙන් කෙමෙන් හීන වෙමින් තිබුණා. වෛද්‍ය සිසුන් වූ Roberto Canessa සහ Gustavo Zerbino දැන සිටියා - ආහාරයක් නැතිව තවත් සතියක් යන්න කලින් සියල්ලෝම මිය යනවා කියලා.

දවස් දහයක් ගත වූ විට, ඔවුන් ඉදිරියේ තිබුණේ එක ප්‍රශ්නයක් විතරයි - මිය යනවාද, නැත්නම් කල්පනා කරන්නවත් බැරි දෙයක් කරනවාද?

මිය ගිය මිතුරන්ගේ සිරුරු හිම තුළ කැටි වෙලා තිබුණා. වෛද්‍ය සිසු Canessa ඔවුන්ට පැහැදිලි කළා: "මස් කියන්නේ ප්‍රෝටීන්. ප්‍රෝටීන් කියන්නේ ජීවිතය. ජීවත් වෙන්න නම්, අපි මේක කරන්න ඕන."

ඒත් බොහෝ දෙනෙක් එයට විරුද්ධ වුණා. ඔවුන් කතෝලික ආගමික පවුල්වලින් ආපු අය. ඔවුන්ගේ ආගම, සංස්කෘතිය, සෑම දෙයක්ම මේකට විරුද්ධ වුණා. ඒත් Canessa තර්කානුකූලව කතා කළා: "ජේසුස් වහන්සේ වතුර වයින් බවට හැරුවා, උන්වහන්සේගේ ශරීරය සහ ලේ අපිට කන්න දුන්නා. දෙවියන් වහන්සේ අපිට ජීවත් වෙන්න ඕන."

පළමු දවසේ, මළ සිරුරුවලින් කැපූ කුඩා මස් කෑල්ලක් කන්න පුළුවන් වුණේ කීපදෙනෙක්ට විතරයි. බොහෝ දෙනෙක් වමනය වුණා. ඒත් දවස් කීපයකින්, බඩගින්න ශක්තිමත් වුණාම, සියල්ලෝම එයට එකඟ වුණා.

දවස් 16 වෙනිදා රාත්‍රියේ, දැවැන්ත හිම කුණාටුවක් කඳු මුදුනෙන් බිමට පැද්දා. තත්පර කීපයකින්, ගුවන් යානයට තුඩු හතරේ සිට හිම පැද්දා. ඇතුළත සිටි මිනිස්සුන්ට හුස්ම ගන්නවත් බැරි වුණා.

තවත් පුද්ගලයින් අටදෙනෙක් හිම යට වැළලිලා මිය ගියා. සමහරු හිමෙන් ගලවා ගන්න උත්සාහ කරද්දී, සමහරු දැනටමත් හුස්ම ගන්න බැරිව සිටියා. Nando Parrado ගේ මව සහ සහෝදරිය ද මෙයින් මිය ගියා.

දැන් ජීවත් සිටියේ පුද්ගලයින් 19 දෙනෙක් පමණයි. මහ ජන සමූහය පුංචි කණ්ඩායමක් බවට පත් වෙලා තිබුණා.

දවස් 60කට වගේ ගතවෙද්දී, ඔවුන්ට රේඩියෝ එකක් අළුත්වැඩියා කරලා ආරංචි අහන්න පුළුවන් වුණා. ඒත් ඔවුන්ට ආරංචි ආවා - සෙවීම් මෙහෙයුම් සම්පූර්ණයෙන්ම නවතා දමා ඇති බව, ඔවුන් සියල්ලෝම මිය ගිය බව කියලා.

ඒ ආරංචිය අහලා බොහෝ දෙනෙක් බලාපොරොත්තුව අත්හැර දැම්මා. ඒත් Parrado සහ Canessa තීරණය කළා - අපි අතින් පාරක් හදාගෙන යන්න ඕන කියලා.

Nando Parrado, Roberto Canessa සහ Antonio Vizintin යන තිදෙනා පිටත්ව ගියා. ඔවුන් අතේ තිබුණේ ගුවන් යානයේ කොටස්වලින් හදපු නිදි මල්ලක්, මළ සිරුරුවලින් ගත් මස් , සහ අධිෂ්ඨානය විතරයි.

Vizintin තුන්වෙනි දවසේ ආපහු යැව්වා, තමන් අතේ තිබුණු ආහාර අනිත් දෙදෙනාට දුන්න. Parrado සහ Canessa දිගටම ගියා. ඔවුන් දිනකට පැය දහයක් බැගින්, හිම මත, කඳු මුදුන් හරහා, එකම සිතියමක් නැතිව ගමන් කළා.

දවස් දහයකට පස්සේ, ඔවුන්ට පහළින් හරිත කැලයක් පෙනුණා. දවස් 11 වෙනිදා, ඔවුන් චිලී රටේ ගොවියෙක් හම්බ වුණා. ඒ මිනිහා වහාම උදව් කැඳවා ගත්තා.

1972 දෙසැම්බර් 23 වෙනිදා, බේරුම් හෙලිකොප්ටර් පැමිණියා. ජීවත් සිටි 16 දෙනා අන්තිමේදී බේරා ගන්නා ලදී. ඔවුන් දෙස බලද්දී බේරුම් කණ්ඩායමට විශ්වාස කරන්නවත් බැරි වුණා - මිනිස්සු වගේ නෙමෙයි, ඇට සහ සම විතරක් ඉතිරි වෙලා තිබුණා.

ලෝකයට මේ ආරංචිය දැනගන්න ලැබුණු විට, විශාල විවාදයක් ඇති වුණා. පල්ලියේ සමහර පූජකයෝ කිව්වා මේක පව් කියලා. ඒත් උරුගුවේ ආගමික නායකයෝ කිව්වා: "ඔවුන් ජීවත් වීමට මේක කළා. මිනිස් ජීවිතය සෑම දෙයකටම වඩා වටිනවා."

අනතුරින් බේරුණු අය කිසිදා ලැජ්ජාවක් දැනුණේ නැහැ. ඔවුන් කිව්වා: "අපි අපේ මිතුරන්ට පොරොන්දු වුණා, ඔවුන්ගේ ජීවිතය නිෂ්ඵල නොවන ලෙස, අපි ජීවත් වෙලා ඔවුන්ගේ කතාව කියන්න කියලා."

ඔබ මේ තත්වයේ හිටියනම්, ඔබ කරන්නේ කුමක්ද? ඔබේ මිය ගිය මිතුරෙක්ගේ ශරීරය ආහාරයට ගන්නවාද, නැත්නම් ඔබත් මිය යනවාද?

මිනිස් ජීවිතය රැකගන්න සෑම දෙයක්ම කළ හැකිද? මරණයෙන් මතු ජීවිතයේ සදාචාරය වඩා වැදගත්ද?

👇 අදහස් කොටසේ ඔබේ හැඟීම් බෙදා ගන්න: 1️⃣ ඔබනම් මේ තත්වයේ ජීවත් වෙන්න මේ දේ කරනවාද? 2️⃣ මේක සදාචාරාත්මකව හරිද වැරදිද? 3️⃣ අනතුරින් බේරුණු අය වීරයෝද, නැද්ද?

🔄 බෙදා ගන්න ඔබේ යාළුවන්ටත් මේ ඉතිහාසය දැන ගන්න!

#නොකීකතා #ඉතිහාසය #අභිරහස #සැබෑකතා #ජීවිතසටන #මිනිසත්වය #ලෝකඉතිහාසය