සිංහයෙක් බිම වැටුණේ ඇයි? - මේ ඛේදවාචකය ඇතුලේ වැළලුණු තිත්ත ඇත්ත 🦁💔🇱🇰
ඊයේ රෑ ඔබට නින්ද ගියාද? මට නම් අදටත් ඒක හීනයක් වගේ. ලකුණු පුවරුවේ "ශ්රී ලංකාව 95 යි, සියලු දෙනා දැවී ගියා" කියලා වැටෙද්දි, මගේ හිත දුවගෙන ගියේ 1996 ට. එදා අර්ජුන රණතුංග ලෝක කුසලානය දෝතින් අරගෙන ලාහෝර් අහස දෙස බලද්දි මුළු ලෝකෙම අපේ දෙපා මුල හිටියා. එදා සනත් ජයසූරියගේ පිත්තේ හඩට බෝලර්ලා ගැහුණා. මහේලලා, සංගලා ගෙනාපු ඒ ක්ලැසික් ක්රිකට් කලාවට සුදු ජාතිකයොත් හිස නැමුවා. අපි නිකන්ම ටීම් එකක් නෙවෙයි, එදා අපි ලෝක පූජිත "Brand" එකක්. ඒත් අද? අද අපි සිම්බාබ්වේ වගේ කණ්ඩායමකටත් පරාදයි. ඕවර් 20ක් බැට් කරගන්න බැරුව, ලකුණු 95 ට දණ ගහන මට්ටමට අපේ ක්රිකට් ඇද වැටුණේ කොහොමද? මේක එක රැයකින් වුණු අහඹු සිදුවීමක් නෙවෙයි. මේක අපි දශකයක් තිස්සේ ටිකෙන් ටික අපි විසින්ම ලියාගත්තු මරණ වරෙන්තුවක්.
අපි හැමදාම කළේ වීරයන්ව විශ්වාස කරපු එක. මුරලි ගියාම තව මුරලි කෙනෙක් එයි, සනත් ගියාම තව සනත් කෙනෙක් එයි කියලා අපි අහස දිහා බලන් හිටියා. අපි "මැජික්" විශ්වාස කරද්දි, ඉන්දියාව කළේ ක්රිකට් "ෆැක්ටරියක්" හදපු එක. එයාලා IPL සහ රංජි කුසලානය හරහා ක්රිකට් ක්රීඩකයෝ නිපදවන මැෂින් එකක් හැදුවා. ඒ නිසා කෝලි නැති වුණාට එයාලට ප්රශ්නයක් නෑ. ඒත් අපි? අපි තාමත් සෙල්ලම් කරන්නේ "Musical Chairs" සෙල්ලම. නිකමට හිතන්න, පහුගිය අවුරුදු තුන හතර ඇතුළත අපි කොච්චර ක්රීඩකයෝ මාරු කළාද? එක තරගාවලියක නායකයා වෙච්ච කෙනා ඊළඟ තරගාවලියෙදි ටීම් එකෙත් නෑ. එක දවසක අපි කියනවා "අපි යන්නේ තරුණ ක්රීඩකයෝ එක්ක විතරයි" කියලා ජ්යෙෂ්ඨයෝ එලවනවා. මාස කිහිපයකින් ආයෙත් පරණ අයවම ගේනවා. එංගලන්තය වගේ රටවල් "Data" හෙවත් දත්ත මත පදනම් වෙලා තීරණ ගන්නකොට, සැක් ක්රව්ලි වගේ ක්රීඩකයෙක් දිගින් දිගටම ෆේල් වෙද්දිත් ඔවුන් එයාව ටීම් එකේ තියා ගත්තේ එයාගේ 'Impact Data' එක හොඳ නිසා. අන්තිමට ඔහු සාර්ථක වුණා. ඒත් අපි තාම ක්රීඩකයෝ තෝරන්නේ සිලෙක්ටර්ස්ලගේ "ඉවට" සහ පෞද්ගලික කැමැත්තට. දත්ත කියන්නේ විද්යාවක්. ඒත් අපේ තීරණ වෙනස් වෙන්නේ රැල්ලට. මේ අනාරක්ෂිත බව නිසා අපේ ක්රීඩකයෝ ක්රීඩා කරන්නේ "බයෙන්". බයෙන් ක්රිකට් ගහලා දිනන්න බැහැ.
මේ ඔක්කොටම වඩා ලොකුම බොරුව තියෙන්නේ අපේ ගෙදර, ඒ කියන්නේ අපේ දේශීය ක්රිකට් ව්යුහයේ. මේක තමයි ඇත්තම පිළිකාව. ඕස්ට්රේලියාව වගේ රටක පළමු පෙළ ක්රීඩා සමාජ තියෙන්නේ 6 යි. ඉන්දියාවෙත් එහෙමයි. ඒත් පුංචි ලංකාවේ අපිට "ෆස්ට් ක්ලාස්" ක්ලබ් 24 සිට 26 ක් විතර තියෙනවා කියල ඔබ දන්නවාද? මේක විහිළුවක්. මෙච්චර ලොකු ප්රමාණයක් ක්රීඩා කරනකොට, දක්ෂතාවය දියාරු වෙනවා. අපේ ක්ලබ් මැච් එකකදී ලකුණු 1000ක් ගහන පිතිකරුවාට, ජාත්යන්තර වේග පන්දු යවන්නෙක් ඉස්සරහ ලකුණු 10ක් ගහගන්න බැරි වෙන්නේ ඒකයි. සරලවම කිව්වොත් ක්ලබ් ක්රිකට් එකේ 'ඩේටා' (Data) වල කිසිම ප්රමිතියක් නෑ. ඉතින් දත්ත විශ්වාස කරන්න බැරි නිසා, සිලෙක්ටර්ස්ලට සිද්ධ වෙනවා ක්රීඩකයාව දැකලා, "ආ.. මූට ගහන්න පුළුවන් වගේ" කියලා අනුමානයට ක්රීඩකයෝ තෝරන්න. ලෝකය විද්යාවෙන් සහ තාක්ෂණයෙන් ක්රිකට් ගහද්දි, අපි තාම අනුමානයෙන් සහ පේන දේට ක්රිකට් ගහනවා.
ඒ විතරක් නෙවෙයි, අපි සිස්ටම් එකකට වඩා පුද්ගලයින්ව නේද විශ්වාස කළේ? මතකද පහුගිය කාලේ 2KM දිවීමේ පරීක්ෂණය අනිවාර්ය කළා? ඒක "Data Driven" තීරණයක්. නමුත් මොකද වුණේ? සමහර ජනප්රිය, දක්ෂ ක්රීඩකයෝ ඒක ෆේල් වුණාම, අපි නීති ලිහිල් කළා. ලෝක මට්ටමේ ටීම් එකක් දත්ත මත පදනම් වූ ප්රමිතියක් හැදුවම ඒක කාටවත් වෙනස් කරන්නේ නෑ. අපි පුද්ගලයින් අනුව නීති වෙනස් කිරීමෙන් පෙනෙන්නේ අපි තාම ඉන්නේ "පුද්ගල කේන්ද්රීය" ගෝත්රික තැනක මිස "දත්ත කේන්ද්රීය" දියුණු තැනක නොවන බවයි.
මේක වෙනස් කරන්න කාටවත් ඕන වුණේ නැද්ද? ඕන වුණා. මහේල ජයවර්ධන සහ ටොම් මූඩි වගේ පුරාවෘත්ත උත්සාහ කළා "High Performance Center" හරහා මේ දත්ත තාක්ෂණය ගේන්න. ඔවුන් හැදුවා "National Super League" (NSL) කියලා තරගාවලියක්, හොඳම අයව විතරක් තෝරන්න. නමුත් මොකද වුණේ? අර ක්ලබ් 24 ක් තියාගෙන ඉන්න දේශපාලනය සහ ඡන්ද ක්රමය නිසා ඒ අලුත් සිස්ටම් එකට පයින් ගැහුවා. දත්ත මත පදනම් වූ සිස්ටම් එකක් හදන්න ගියපු අපේම ප්රවීණයෝ පවා අන්තිමට කලකිරිලා පැත්තකට වුණා. අන්න එතනයි අපි පැරදුනේ.
සිංහයා තාම මැරිලා නෑ. ඌ ඉන්නේ තුවාල වෙලා. සිම්බාබ්වේ මැච් එක කියන්නේ ඒ තුවාලෙට වැදුණු ලොකුම පහරක්. හැබැයි මතක තියාගන්න, තුවාල වුණු සිංහයා හරිම භයානක වෙන්න පුළුවන්... හැබැයි ඒ, අපි නිවැරදි බෙහෙත ඒ කියන්නේ මේ දිරා ගිය සිස්ටම් එක වෙනස් කළොත් විතරයි. අපි අත අරින්නේ නෑ. හැබැයි මේ පාර නම් වෙනසක් වෙන්නම ඕන! නැත්නම් ඊළඟ පරම්පරාවට ඉතිරි වෙන්නේ ක්රිකට් නෙවෙයි, ක්රිකට් ගැන මතකයක් විතරයි.
දිගටම නොකී කතා - Untold Stories පිටුව follow කරන්න!
#SriLankaCricket #SLC #LionsRoar #WakeUpCall #CricketTruths #SaveSLCricket
