"මිනිස්සුන්ට පොරොන්දු අමතක වෙනවා... ඒත් ඌ අවුරුදු 9ක් තිස්සේ, මැරුණු ස්වාමියා එනකම් එකම තැනකට වෙලා පාර බලාගෙන හිටියා! - ලෝකයම හඬවපු හචිකෝගේ ඇත්තම කතාව" 🚂🍂

අපි කෙනෙක් වෙනුවෙන් කොච්චර වෙලා බලන් ඉන්නවද? පැයක්? දවසක්? එහෙම නැත්නම් මාසයක්? ඒත් නිකමට හිතන්න... තමන්ගේ පණ වගේ ආදරය කරපු කෙනා එනකම්, අව්වට වේලි වේලි, වැස්සට තෙමි තෙමි අවුරුදු 9ක් එක දිගට එකම තැනකට වෙලා පාර බලාගෙන ඉන්න පුළුවන් හිතක් කාටද තියෙන්නේ? මිනිස්සු වෙච්ච අපිට නම් ඒක කරන්න බෑ. ඒක කරන්න පුළුවන් "තිරිසනා" කියලා අපි පහත් කරලා සලකන සත්තුන්ට විතරයි. මේ ජපානයේ ෂිබුයා නගරයේ ලියවුණු, ලෝකයේ දරුණුම හිතක් වුණත් උණු කරන්න පුළුවන් හචිකෝගේ කතාවයි.

කාලය 1924 වසරයි. ජපානයේ ටෝකියෝ නුවර ජීවත් වුණා 'හිදෙසුබුරෝ උවෙනෝ' (Hidesaburō Ueno) කියලා කෘෂිකර්ම මහාචාර්යවරයෙක්. ඔහු හරිම පාළු ජීවිතයක් ගත කළේ. දවසක් ඔහුට හම්බෙනවා රත්තරන් පාට ලොම් තියෙන පුංචි 'අකිදා' වර්ගයේ බලු පැටියෙක්ව. මහාචාර්යවරයා මේ සතාට දරුවෙක්ට වගේ ආදරේ කළා. ඔහු ඌට නම තිබ්බා "හචිකෝ" කියලා. එදා ඉඳන් මේ දෙන්නාගේ බැඳීම මුළු ටෝකියෝ නුවරම ප්‍රසිද්ධ වුණා. මහාචාර්යවරයා හැමදාම උදේට විශ්වවිද්‍යාලයට යන්න 'ෂිබුයා' (Shibuya) කෝච්චි ස්ටේෂන් එකට යද්දී, හචිකෝත් එයාගේ පස්සෙන් ස්ටේෂන් එකටම යනවා. හාමියා කෝච්චියට නැග්ගම හචිකෝ තනියම ගෙදර දුවනවා. හැබැයි පුදුමේ කියන්නේ, ආපහු හවසට හරියටම කෝච්චිය එන වෙලාවට, හචිකෝ ස්ටේෂන් එකේ ගේට්ටුව ගාවට දුවගෙන ඇවිත්, වලිගෙ වන වන බලන් ඉන්නවා තමන්ගේ හාමියා එනකම්. වෙලාවට වැඩ කරන ජපන්නු පවා තමන්ගේ අත් ඔරලෝසුවේ වෙලාව හදාගත්තේ හචිකෝ ස්ටේෂන් එකට එන වෙලාව දැකලා.

නමුත්... 1925 මැයි 21 වෙනිදා ඒ සුරංගනා කතාව සදහටම නතර වුණා. වෙනදා වගේම උදේ ස්වාමියාව ඇරලවපු හචිකෝ, හවස ආයෙත් ස්ටේෂන් එකට දුවගෙන ගියා. කෝච්චිය ආවා. දහස් ගාණක් සෙනඟ බැස්සා. හචිකෝ හැම මූණක් දිහාම බලාගෙන හිටියා. ඒත් එයාගේ හාමියා බැස්සේ නෑ. ඊළඟ කෝච්චිය ආවා. ඒකෙත් නෑ. එදා දවල් විශ්වවිද්‍යාලයේ උගන්නමින් ඉද්දී මහාචාර්යවරයාට හදිසි හෘදයාබාධයක් හැදිලා ඔහු මියගිහින් තිබුණා. ඔහු ආයේ කවදාවත් ගෙදර එන්නේ නෑ කියලා හචිකෝ දැනගෙන හිටියේ නෑ. ඌ හිතුවේ "මගේ හාමියා අද පරක්කුයි, ඒත් එයා අනිවාර්යයෙන්ම එනවා" කියලා.

සාමාන්‍ය බල්ලෙක් නම් දවස් දෙක තුනක් බලලා, බඩගින්න වැඩි වුණාම යන්න යනවා. ඒත් හචිකෝ කළේ මිනිස්සුන්ට හිතාගන්න බැරි දෙයක්. ඌ එදා රෑ ගෙදර ගියේ නෑ. ඌ එදා රෑ ස්ටේෂන් එකේම නිදාගත්තා. පහුවදා උදේ ආයෙත් ගේට්ටුව දිහා බලන් හිටියා. මහාචාර්යවරයාගේ නෑදෑයෝ ඇවිත් හචිකෝව වෙන ගෙදරකට අරන් ගියා. ඒත් ඌ එහෙන් පැනලා කිලෝමීටර් ගාණක් දුවගෙන ආවේ අර ස්ටේෂන් එකටමයි.

වසරක් නෙවෙයි, දෙකක් නෙවෙයි... වසර 9ක්, මාස 9ක් සහ දවස් 15ක් යනතුරු, හචිකෝ සෑම දිනකම හරියටම හවසට දුම්රියපොළට ආවා. ජපානයේ සීතල දරාගන්න බෑ. හිම වැටෙනවා. ඒ හිම කුණාටු අස්සේ, ගැහි ගැහි ඌ බලාගෙන හිටියේ එකම එක රූපයක් දකිනකම්. සමහර දවස්වල කඩවල හිටපු නපුරු මිනිස්සු ඌට වතුර ගැහුවා. ළමයි උට ගල් ගැහුවා. පස්සේ කාලෙක ඌට පිළිකාවක් හැදිලා ඇඟේ පණ නැති වෙලා ගියා. ඒත් ඌ තමන්ගේ ඩියුටිය අතහැරියේ නෑ. ස්ටේෂන් එකේ හිටපු සමහර මිනිස්සු මේ බල්ලාගේ ආදරේ දැකලා අඬ අඬා ඌට කෑම දුන්නා.

අන්තිමේදී, 1935 මාර්තු 8 වෙනිදා... ෂිබුයා ස්ටේෂන් එකේ සීතල පාර අයිනේ හචිකෝ සදහටම දෑස් පියා ගත්තා. ඌ මියගියේ තමන්ගේ හාමියා එන මග බලාගෙනමයි. ජපන් ජාතිකයින් මේ ආදරයට කොච්චර ගරු කළාද කියනවා නම්, හචිකෝ මිය යන්න කලින්ම ස්ටේෂන් එක ඉස්සරහ උගේ ලෝකඩ ප්‍රතිමාවක් හැදුවා. අදටත් ජපානයට යන පෙම්වතුන් ඒ ප්‍රතිමාව බලන්න යන්නේ "සැබෑ ආදරය සහ පක්ෂපාතීත්වය" (Loyalty) කියන්නේ මොකක්ද කියලා ඉගෙන ගන්න.

ඉතින් යාලුවනේ, මිනිස්සු වෙලා ඉපදුණු අපිට සමහර විට පොරොන්දු අමතක වෙනවා. උදව් කරපු උන්ව අමතක වෙනවා. දෙමාපියන්ව අමතක වෙනවා. ඒත් වචනයක් කතා කරන්න බැරි සතෙක්ට පුළුවන් වුණා "මරණය පවා පරාජය කරන ආදරයක්" ලෝකෙට පෙන්නන්න. සමහරවිට... එදා හචිකෝ ඇස් පියාගත්ත ගමන්, අවුරුදු 9ක් තිස්සේ එයා බලන් හිටපු එයාගේ හාමියා ස්වර්ගයේ දොරකඩට වෙලා "වරෙන් පුතා යන්න, මම බලන් හිටියා" කියලා එයාව එක්කන් යන්න ඇති.

👇 ඔබටත් ඉන්නවාද මේ වගේ ආදරණීය සුරතලෙක්? එයාගේ ෆොටෝ එකක් Comment කරන්න.

නොකී කතා – Untold Stories | තවත් දැනගැනීමට follow කරන්න

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම 'නොකී කතා' Page එක Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි