අපි දෙන්නාගෙන් එක්කෙනෙක් අනිවාර්‍යෙන්ම මැරෙන්න ඕනි... නැත්නම් අපිට කවදාවත් නිදහස ලැබෙන්නේ නෑ..." 👯‍♀️💀 (ලෝකයේ බිහිසුණුම නිවුන් සොහොයුරියන්ගේ ලේ හිඳෙන සත්‍ය කතාව - කියවන්න විනාඩි 5ක් වෙන් කරන්න)

මේ ලෝකේ "නිවුන් දරුවන්" ගැන අපි අහලා තියෙන්නේ හරිම සුන්දර දේවල්. එයාලා එක වගේ අඳිනවා, එක වගේ හිනාවෙනවා, හරිම ආදරෙයි. නමුත්, ඒ ආදරය සහ බැඳීම "පිස්සුවක්" බවට පත් වුණොත් මොකද වෙන්නේ? එක්කෙනෙක් නිසා අනිත් කෙනාගේ ආත්මය හිරවෙලා කියලා දැනුනොත් මොකද වෙන්නේ? මේ ඔබ කියවන්නට යන්නේ එවැනි "සාපලත් බැඳීමක්" ගැන ලියවුණු ලෝකයේ අද්භූතම සත්‍ය කතාවයි.

ඔවුන් නමින් ජූන් ගිබන්ස් සහ ජෙනිෆර් ගිබන්ස් (June and Jennifer Gibbons). නමුත් ලෝකයා ඔවුන්ව හැඳින්වූයේ "The Silent Twins" (නිහඬ නිවුන් සොහොයුරියන්) යන නමින්.

ආත්ම දෙකක්... එකම සිරගෙයක්... කුඩා කාලයේ ඉඳලම මේ දෙන්නා සාමාන්‍ය ළමයින්ට වඩා වෙනස්. ඔවුන් කාටවත්ම ඇහෙන්න කතා කළේ නෑ. අම්මා තාත්තාටවත් වචනයක් කතා කළේ නෑ. නමුත් ඔවුන් දෙදෙනා තනි වූ විට, කාටවත් නොතේරෙන, කුරුල්ලන් කෑගසනවා වැනි අමුතුම භාෂාවකින් (Cryptophasia) හරිම වේගෙන් එකිනෙකා සමඟ කතා කළා.

පුදුම හිතෙන දේ තමයි ඔවුන්ගේ හැසිරීම. ජූන් ඇවිදින විදියටම ජෙනිෆර් ඇවිදිනවා. ජෙනිෆර් අත උස්සනකොටම ජූන් අත උස්සනවා. ඔවුන් එකට කෑවා, එකට නිදාගත්තා. හරියට රොබෝවරු දෙන්නෙක් වගේ. ඔවුන්ගේ මේ අමුතු හැසිරීම නිසා පාසලේ ළමයි ඔවුන්ව ප්‍රතික්ෂේප කළා. ඒ නිසාම ඔවුන් සමාජයෙන් ඈත් වෙලා, ඔවුන් විසින්ම මවා ගත්තු මනඃකල්පිත ලෝකයක ජීවත් වෙන්න පටන් ගත්තා.

ආදරයද? වෛරයද? ඔවුන්ගේ කාමරය ඇතුලේ සිද්ධ වුණේ හරිම භයානක දේවල්. ඔවුන් එකිනෙකාට ආදරය කළා වගේම, එකිනෙකාට මාරාන්තික ලෙස වෛර කළා. ජෙනිෆර්ගේ ඩයරි එකේ දවසක් ඇය මෙහෙම ලියලා තිබුණා.

"ජූන් කියන්නේ මගේ සෙවනැල්ල. ඇය මගේ හුස්ම ටික උදුරගන්න බලන් ඉන්න යක්ෂණියක්. ඇය ඉන්නකම් මට මගේ ජීවිතේ විඳින්න බෑ. අපි දෙන්නා එකිනෙකාට හතුරුයි, ඒත් අපිට වෙන් වෙන්නත් බෑ..."

හිතන්න, තමන්ගේම සහෝදරිය ගැන මේ වගේ දෙයක් හිතෙන මනසක් කොච්චර විකෘති වෙන්න ඕනිද?

කාමරේ ඇතුලේ හිරවෙලා, තමන්ගේම මනඃකල්පිත ලෝකයක ජීවත් වුණ මේ කෙල්ලො දෙන්නට ටික කාලයක් යද්දි ඒ ලෝකය මදි වෙන්න ගත්තා. එයාලට ඕන වුණා ලෝකයාගේ අවධානය දිනාගන්න. හැබැයි ඒ යහපත් විදියට නෙවෙයි, හරිම විකෘති සහ භයානක විදියට.

නව යොවුන් වියට එද්දි එයාලගේ හිතේ තිබුණේ එකම එක පිස්සු ආශාවක්. ඒ තමයි "ලෝක ප්‍රසිද්ධ අපරාධකාරියෝ" වෙන්න.

ඔවුන් රෑ මැද ගෙදරින් පැනලා ගියා. අතට අහුවෙන ගොඩනැගිලි වලට ගිනි තිබ්බා. විශේෂයෙන්ම දවසක් ඔවුන් ට්‍රැක්ටර් ගබඩාවකට ගිනි තියලා, ඒ ගිනි ජාලා අහසට නගින දිහා බලාගෙන, එකිනෙකාගේ අත් අල්ලගෙන හයියෙන් හිනා වුණා. ගින්දර කියන්නේ අනිත් අයට විනාශයක් වුණාට, මේ දෙන්නට ඒක ලස්සන චිත්‍රයක් වගේ වුණා. ඔවුන් හිතුවේ ඔවුන්ට සුපිරි බලයක් තියෙනවා කියලා.

හොරකම් කළා, මිනිස්සු බය කළා, වීදුරු කුඩු කළා. හරියට සමාජයෙන් පළිගන්න වගේ ඔවුන් හැසිරුණා.

නමුත් වැඩි කාලයක් යන්න කලින් පොලිසිය ඔවුන්ව අත්අඩංගුවට ගත්තා. උසාවියට ඉදිරිපත් කළාම, විනිසුරුවරු පවා පුදුම වුණා. මොකද මේ කෙල්ලො දෙන්නා උසාවිය ඇතුලෙදිවත් කාටවත් වචනයක් කතා කළේ නෑ. ඔවුන් කළේ අමුතු බැල්මකින් එකිනෙකා දිහා බලාගෙන හිටපු එක විතරයි.

වෛද්‍ය වාර්තා වලින් කිව්වේ "මේ දෙන්නා සමාජයට පිළිලයක්... ඔවුන් ඇවිදින බෝම්බ දෙකක්... මේ දෙන්නා වෙන් කරන්න බෑ, ඒ වගේම සමාජයේ නිදහසේ තියන්නත් බෑ" කියලා.

එතනදි තමයි ඔවුන්ගේ ජීවිතේ අවාසනාවන්තම තීන්දුව ලැබුණේ. විනිසුරුවරයා තීරණය කළා මොවුන්ව සාමාන්‍ය හිරගෙදරකට යවනවා වෙනුවට, එංගලන්තයේ දරුණුම සහ භයානකම අපරාධකරුවන් රඳවා සිටින Broadmoor Hospital කියන අධි-ආරක්ෂිත මානසික රෝහලට යවන්න.

හිතන්න... එතකොට ඔවුන්ට වයස අවුරුදු 19යි. මල් වගේ තියෙන්න ඕන වයසකදි ඔවුන්ව ගෙනිහින් දැම්මේ එංගලන්තයේ හිටපු දරුණුම මිනීමරුවන් (Serial Killers), ස්ත්‍රී දූෂකයින් සහ මානසික විකෘතිකයින් ඉන්න අපායකට.

ඒ යකඩ දොරවල් වැහෙද්දි ඔවුන් දැනගෙන හිටියා ආයේ කවදාවත් ඔවුන්ට සාමාන්‍ය ජීවිතයක් නෑ කියලා. ඔවුන්ව දැම්මේ වෙන වෙනම සිර මැදිරි දෙකකට. එකට ඉපදිලා, එකට හුස්ම ගත්ත මේ දෙන්නට ඒක දරාගන්න බැරි වේදනාවක් වුණා. අවුරුදු 11ක් තිස්සේ ඒ අඳුරු බිත්ති හතර ඇතුලේ ඔවුන් තනි වුණා. ඖෂධ වර්ග දීලා ඔවුන්ගේ සිහිය විකෘති කළා.

ඒ පීඩනය කොච්චරද කියනවා නම්, අන්තිමට ඔවුන් තේරුම් ගත්තා මේ අපායෙන් ගැලවෙන්න නම් එකම එක මාර්ගයයි තියෙන්නේ කියලා. ඒ තමයි මරණය.

එතනදි තමයි ඔවුන් ඒ බිහිසුණු තීරණය ගන්නේ. "අපෙන් එක්කෙනෙක් මැරෙන්න ඕනි. එක්කෙනෙක් මැරුණොත් විතරයි අනිත් කෙනාට නිදහසේ ජීවත් වෙන්න පුළුවන්..."

මේක හුදෙක් සිතුවිල්ලක් නෙවෙයි, ඔවුන් අතර ඇතිවුණු "ගිවිසුමක්". බාල සොහොයුරිය වූ 'ජෙනිෆර්' තීරණය කළා ඇය ඒ ජීවිත පූජාව කරනවා කියලා. ඇය මැරෙන්න දවස් කීපයකට කලින් එතන හිටපු මාධ්‍යවේදියෙක්ට (Marjorie Wallace) කිව්වා, "මම මැරෙන්න යනවා... අපි තීරණය කළා..." කියලා. මාධ්‍යවේදියා හිතුවේ මේක විහිළුවක් කියලා.

1993 මාර්තු 9... නිදහසේ දිනය (සහ මරණයේ දිනය) අවුරුදු 11කට පස්සේ ඔවුන්ව වෙනත් රෝහලකට මාරු කරන්න තීරණය වුණා. බස් රථයේ ගමන් කරද්දී ජෙනිෆර් හිටියේ ජූන්ගේ උරහිසට ඔළුව තියාගෙන. ඇය හරිම නිහඬයි. ඇය ජූන්ගේ අත තදින් අල්ලගෙන හිටියා.

බස් එක රෝහලට ළඟා වෙද්දි වෛද්‍යවරු දැක්කා ජෙනිෆර් සිහිසුන් වෙලා කියලා. ඔවුන් හැකි ඉක්මනින් ඇයව පරීක්ෂා කළා. නමුත් ඒ වන විටත් ඇය මිය ගිහින්.

වෛද්‍යවරුන්ගේ වාර්තා වලට අනුව ඇය මියගිහින් තිබුණේ හදවතේ ඇතිවුණු හදිසි තත්ත්වයක් (Acute Myocarditis) නිසා. පුදුම හිතෙන දේ තමයි, ඇයගේ ශරීරයේ කිසිම වස විසක් තිබුණේ නෑ. ඇය සියදිවි නසාගෙන තිබුණේ නෑ. ඇය මැරිලා තිබුණේ හරියට "ස්විච් එකක් ඕෆ් කළා වගේ".

නිකම්ම හිතන්න... කෙනෙක්ට පුළුවන්ද තමන්ගේ හිතේ බලයෙන් තමන්ගේ හදවත නතර කරගන්න? ජෙනිෆර් කළේ ඒ දේ ද? තමන්ගේ අක්කා වෙනුවෙන් ඇය ඇත්තටම ජීවිතේ අත ඇරියාද?

මළවුන්ගේ නිදහස... මේ කතාවේ භයානකම කොටස පටන් ගන්නේ එතනින්. ජෙනිෆර්ගේ මිනිය අරගෙන යද්දී, ජූන් කිසිම දුකක් නැතුව, අමුතුම සැනසීමකින් මෙහෙම කිව්වා. "මම නිදහස්... අන්තිමේදී මම නිදහස්. ජෙනිෆර් ඇගේ ජීවිතය මම වෙනුවෙන් පූජා කළා..."

ජෙනිෆර් මැරුණට පස්සේ ජූන්ගේ ජීවිතය සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වුණා. අවුරුදු ගාණක් කාටවත් ඇහෙන්න කතා නොකරපු ජූන්, සාමාන්‍ය කෙනෙක් වගේ කතා කරන්න ගත්තා. හිනාවෙන්න ගත්තා. එයා සමාජයේ හොඳින් ජීවත් වෙන්න පටන් ගත්තා. හරියට ජෙනිෆර් කියන ඒ "අඳුරු සෙවනැල්ල" අයින් වුණාම එයාට ආලෝකය ලැබුණා වගේ.

අදටත් ජූන් එංගලන්තයේ තනියම ජීවත් වෙනවා. හැබැයි ජෙනිෆර්ගේ සොහොන උඩ කොටලා තියෙන කවියක් තියෙනවා. ඒක ලිව්වේ ජූන්.

"අපි දෙන්නා කවදාවත් වෙන් වෙන්නේ නෑ... අපි දෙන්නා එකයි... ඇය මැරුණේ මම ජීවත් කරවන්නයි..."

මේ කතාව විද්‍යාවටවත්, මනෝවිද්‍යාවටවත් තාම හරියට තේරුම් ගන්න බැරි අභිරහසක්. ඇත්තටම එයාලා අතර තිබුණේ මොන වගේ ආත්මීය ගනුදෙනුවක්ද? එක්කෙනෙක්ට ජීවත් වෙන්න අනිත් කෙනා මැරෙන්නම ඕන වුණාද?

සමහර නිවුන් බැඳීම් තියෙනවා... ඒවා දිව්‍යලෝකෙන් එවන ඒවා නෙවෙයි, වෙනත් ලෝකයකින් එවන ශාපයන් වෙන්නත් පුළුවන්. 🥀

ඔබ මේ කතාව විශ්වාස කරනවාද? නැත්නම් මෙය හුදෙක් මානසික රෝගයක් පමණක් ද? ඔබේ අදහස පහළින් ලියන්න

නොකී කතා – Untold Stories | තවත් දැනගැනීමට follow කරන්න