ආණ්ඩුවට බැරි වුණාට මම කරනවා... අවුරුදු 22ක් තිස්සේ තනි අතින් යෝධ කන්දක් දෙබෑ කළ ආදරණීය "පිස්සා"! 🇮🇳⛏️❤️

අපි පොඩි කාලේ අහලා තියෙනවා "විශ්වාසය කඳු වුණත් පෙරළනවා" (Faith moves mountains) කියලා. හැබැයි අපි කවුරුත් දැකලා නෑ මනුස්සයෙක් ඇත්තටම කන්දක් පෙරළනවා. නිකමට හිතන්න... ඔබේ ගමෙන් ටවුන් එකට යන්න ලොකු කන්දක් හරහා යන්න ඕන නම්, ඒකට පාරක් නැත්නම් ඔබ මොකද කරන්නේ? ඔබ ප්‍රාදේශීය සභාවට ලියුම් ලියයි, ඇමතිට බනියි, උද්ඝෝෂණ කරයි. එහෙම නැත්නම් "අපේ කරුමේ" කියලා නිකන් ඉඳියි. නමුත් ඉන්දියාවේ එක ගැමියෙක් හිටියා. එයා ආණ්ඩුවට බැන්නෙත් නෑ, ලියුම් ලිව්වෙත් නෑ. එයා කෙලින්ම යකඩ ඉන්නයි, මිටියයි අතට ගත්තා. එයා තීරණය කළා "මේ කන්ද මගේ ජීවිතේ විනාශ කළා, ඒ නිසා මම මේ කන්ද විනාශ කරනවා" කියලා. මේ ඉන්නේ දශ්රත් මාන්ජි (Dashrath Manjhi). මුළු ලෝකයම ඔහුට කියන්නේ "The Mountain Man" (කඳු මනුස්සයා) කියලයි.

මේ කතාව පටන් ගන්නේ 1950 ගණන් වල ඉන්දියාවේ බිහාර් ප්‍රාන්තයේ "ගෙලෝර්" (Gehlaur) කියන හරිම දුෂ්කර ගමෙන්. මේ ගම ලෝකෙන් වෙන් වෙලා තිබුණේ අඩි 300ක් විතර උස යෝධ ගල් කන්දක් නිසා. ගමේ අයට ඉස්පිරිතාලෙට යන්න, ටවුන් එකට යන්න ඕන නම් මේ කන්ද වටේ කිලෝමීටර් 55ක් රවුමක් ගහන්න ඕන වුණා. හදිසි ලෙඩක් හැදුණොත් බඩුම තමයි.

දශ්රත් කියන්නේ මේ ගමේ හිටපු අහිංසක දුප්පත් ගොවියෙක්. එයා පණ වගේ ආදරේ කළා එයාගේ බිරිඳ "ෆල්ගුනි දේවි" ට. දවසක් දශ්රත් කන්ද එහා පැත්තේ වැඩ කර කර ඉද්දි, එයාට දවල් කෑම අරගෙන එන්න ෆල්ගුනි දේවිට සිද්ධ වුණා. ඇය කෑම එකත් අරන් අර කන්ද උඩින් නගිද්දි, පය ලිස්සලා ඇදගෙන වැටුණා. ගල් මුල් වල වැදිලා ඇය ලේ විලක් මැද වැටී හිටියා.

දශ්රත් දුවගෙන ඇවිත් තමන්ගේ බිරිඳව වඩාගත්තා. ඇය පණ අදිනවා. රෝහලට ගෙනියන්න වාහනයක් නෑ. කන්ද හරහා පාරක් නෑ. කන්ද වටේ යන්න කිලෝමීටර් 55ක් තියෙනවා. දශ්රත් පිස්සුවෙන් වගේ ඇයව කරේ තියාගෙන දිව්වා. නමුත් පරක්කු වැඩියි. රෝහලට යන්න කලින්ම, කිලෝමීටර් ගාණක් දුර පාරේදී ඇය දශ්රත්ගේ අත් දෙක උඩම අවසන් හුස්ම හෙළුවා.

මගේ ෆල්ගුනි මට නැති වුණා... ඒත් මේ කන්ද නිසා ආයේ කවදාවත් මේ ගමේ තවත් දරුවෙක්ට අම්මා කෙනෙක්වවත්, තවත් සැමියෙක්ට බිරිඳක්වවත් නැති වෙන්න මම ඉඩ තියන්නේ නෑ. උඹ අද මගේ පණ ගත්තා වෙන්න පුළුවන්. හැබැයි මම උඹව දණ ගස්සනවා. ආයේ කාටවත් දුකක් දෙන්න බැරි වෙන්න, අනාගතේ කවදාහරි මගේ ගමේ මිනිස්සු උඹේ පපුව මැද්දෙන් හිනාවෙලා යන දවසක් මම උදා කරනවා" කියලා ඔහු තමන්ටම පොරොන්දු වුණා.

1960 වසරේ එක්තරා උදෑසනක, දශ්රත් තමන් සතුව තිබුණ එකම වත්කම වුණ එළුවෝ ටික විකුණලා දැම්මා. ඒ සල්ලි වලින් එයා ගත්තේ කෑම බීම නෙවෙයි, පරණ යකඩ ඉන්නකුයි, බර මිටියකුයි විතරයි. එදා ඔහු යෝධ කන්ද පාමුලට ගිහින් ඒ යකඩ ඉන්න ගලට තියලා පළවෙනි පාරට මිටියෙන් ගහද්දි, මුළු ගමම ඔහු දිහා බලලා හිනා වුණා. මිනිස්සු එකතු වෙලා කිව්වේ "අන්න අරූට පිස්සු හැදිලා... ගෑනි මැරුණ දුකට මූට මොළේ අවුල් වෙලා. අඩි 300ක් උස කන්දක් තනි මිනිහෙක් කොහොමද යකෝ කඩන්නේ?" කියලා. සමහර පොඩි ළමයි මේ අහිංසක මනුස්සයාට ගල් මුල් වලින් ගැහුවා.

ඒත් දශ්රත් ඒ එක ගලක්වත් තමන්ගේ ඇඟේ වද්දගත්තේ නෑ. එයාට ඇහුණේ මිනිස්සුන්ගේ හිනාව නෙවෙයි, තමන්ගේ බිරිඳ මිය යද්දි විඳපු වේදනාවේ කෑ ගැසීම විතරයි. එයා රස්සාව අතෑරියා. ගෙදර හිටපු දරුවෝ බඩගින්නේ අඬද්දි, දශ්රත් තමන්ගේ බඩගින්න නිවාගන්න කැලේ ගස් වල කොළ කෑවා. බොන්න වතුර පොදක් නැති දවස් වලට එයා තමන්ගේ දාඩිය බොන ගමන් මිටියෙන් ගලට ගැහුවා. අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ දශ්රත් අව්වට කර වුණා, මහා වැස්සට තෙමුනා. එයාගේ අතේ පයේ තිබුණ හම ගැලවිලා, කරගැට පැලිලා, මිටිය අල්ලන මිට දිගේ රතු පාටට ලේ ගලාගෙන ගියා. ඒත් එයා එක තත්පරයක්වත් මිටිය බිම තිබ්බේ නෑ.

මේ කතාවේ දරුණුම සිද්ධිය වුණේ දවසක් වැඩ කරද්දි ලොකු ගලක් එයාගේ කකුලට වැටිලා කකුලේ මාපට ඇඟිල්ල කුඩු වෙලා ගිය දවසේ. බෙහෙත් දාන්න යන්න රෝහලක් ළඟ පාතක නෑ, යන්න වාහනයක් නෑ. දශ්රත් මොකද කළේ දන්නවද? එයා එතනම තිබුණ පිහියක් අරගෙන, තමන්ගේම අතින් තමන්ගේ කුඩු වෙච්ච ඇඟිල්ල කපලා අයින් කළා. රෙදි කෑල්ලකින් කකුල ගැටගහගෙන, දත් මිට කාගෙන එයා ආයෙත් ගලට කොටන්න පටන් ගත්තා.

එක අවුරුද්දක් නෙවෙයි, අවුරුදු පහක් නෙවෙයි... අවුරුදු 22ක්! 1960 ඉඳන් 1982 වෙනකම්, තමන්ගේ තරුණ කාලය, ශරීර ශක්තිය, ලේ මස් හැමදේම දියවෙලා යනකම්ම මේ යකඩ මිනිහා තනියම ඒ යෝධ කන්ද එක්ක හැප්පුනා.

අවසානයේදී ආශ්චර්ය සිද්ධ වුණා. අවුරුදු 22කට පස්සේ, අඩි 360ක් දිග, අඩි 30ක් පළල, අඩි 25ක් ගැඹුරු ලොකු පාරක් කන්ද මැද්දෙන් නිර්මාණය වුණා. තනි මිනිහෙක්, තනි මිටියකින් යෝධ කන්දක් දෙබෑ කරලා තිබුණා!

මේ පාර නිසා කලින් කිලෝමීටර් 55ක් තිබුණ දුර, කිලෝමීටර් 15ට අඩු වුණා. එදා දශ්රත්ට පිස්සා කියපු ගමේ මිනිස්සු, අද එයා හදපු පාරෙන් ලෙඩ්ඩුන්ව විනාඩි ගාණෙන් ඉස්පිරිතාලෙට ගෙනිච්චා. ළමයි ඉස්කෝලේ ගියා. දශ්රත් මාන්ජි මුළු ගමකම දෛවය වෙනස් කළා.

කාලයත් එක්ක මේ 'තනි මිනිහාගේ විප්ලවය' ගැන මුළු ඉන්දියාවම දැනගත්තා. එදා පිස්සෙක් කියලා හිනා වුණ මිනිස්සු ඔහුට වන්දනා කරන්න ගත්තා. ඉන්දියාවේ ආණ්ඩුවේ ලොකු ලොක්කෝ, දේශපාලකයෝ පෝලිමේ ඇවිත් එයාට සම්මාන දෙන්න හැදුවා. පදක්කම් පළඳන්න හැදුවා.

ඒත් දශ්රත් මාන්ජි කියන ඒ අහිංසක ගැමියා ඒ දිලිසෙන සම්මාන දිහා බැලුවේ හරිම උපේක්ෂාවෙන්. එයා අහිංසක විදියට හිනාවෙලා ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කළා. "මහත්තයෝ, මට ඔය සම්මාන වලින්, නම්බු නාම වලින් වැඩක් නෑ. මම මේක කළේ කීර්තියක් බලාගෙන නෙවෙයි. මම මේ පාර කැපුවේ මගේ ෆල්ගුනි වෙනුවෙන්. එදා එයා මගේ අත් උඩ මැරෙද්දි විඳපු ඒ වේදනාව, ආයේ මේ ගමේ වෙන කිසිම දරුවෙක්ට, අම්මෙක්ට විඳින්න වෙන්න එපා කියන චේතනාව විතරයි මට තිබුණේ. ඒක මගේ යුතුකම."

අවසානයේ 2007 වසරේදී, පිත්තාශයේ ඇතිවූ පිළිකා රෝගයක් නිසා දශ්රත් මාන්ජි සදහටම දෙනෙත් පියාගත්තා. දෛවයේ සරදම බලන්න... ජීවිත කාලෙම ආණ්ඩුවෙන් කිසිම උදව්වක් නොලබපු, අවුරුදු 22ක් තිස්සේ ගල් කන්දක් එක්ක තනියම හැප්පුනු මේ පුංචි මිනිහා මියගිය දවසේ, මුළු ඉන්දියාවම කම්පා වුණා. බිහාර් ප්‍රාන්ත රජය තීරණය කළා ඔහුට ඉහළම "රාජ්‍ය ගෞරව" (State Funeral) සහිතව අවසන් ගමන් යවන්න. සාමාන්‍යයෙන් ජනාධිපතිවරුන්ට, අගමැතිවරුන්ට ලැබෙන ඒ උතුම් ගෞරවය, ත්‍රිවිධ හමුදා උත්තමාචාර මැද උදැල්ලක් අතින් ගත්තු මේ අහිංසක ගොවියාට ලැබුණා.

දශ්රත් අද ජීවතුන් අතර නෑ. හැබැයි අදටත් බිහාර් ප්‍රාන්තයේ ඒ ගමට ගියොත්, යෝධ කන්දක් මැද්දෙන් හරි අපූරුවට කැපිලා ගිය පුදුමාකාර පාරක් දකින්න පුළුවන්. මිනිස්සු ආදරේට ඒකට කියන්නේ "දශ්රත් මාන්ජි පාර" කියලා. ඇත්තටම ඒක නිකම්ම පාරක් නෙවෙයි; ෂාජහාන් රජ්ජුරුවෝ ටජ්මහල හැදුවට වඩා එහා ගියපු, දාඩිය මහන්සියෙන් සහ කඳුලෙන් ලියවුණු සැබෑ ආදරයේ ස්මාරකයක්!

මේ කතාවෙන් ලංකාවේ අපිට ගන්න තියෙන පාඩම මොකක්ද? අපි පුරුදු වෙලා ඉන්නේ පොඩි වලක් වහගන්නත්, ලයිට් කණුවක් හදාගන්නත් ආණ්ඩුව එනකම් බලන් ඉන්න. "අනේ අපිට රස්සාවක් නෑ, ආණ්ඩුවෙන් දෙන්නේ නෑ" කියලා අඬ අඬ ඉන්න. දශ්රත් මාන්ජි අවුරුදු 22ක් ආණ්ඩුව දිහා බලන් හිටියා නම් අදටත් අර කන්ද එතනමයි.

මතක තියාගන්න, බාධක කියන්නේ නතර වෙන්න තියෙන තැන් නෙවෙයි, කඩාගෙන යන්න තියෙන තැන්. ඔබට තියෙන්නේ එක මිටියක් නම්, ඒ මිටියෙන් පටන් ගන්න. ලෝකේ හිනා වෙයි. ඒත් දවසක ඒ හිනා වුණ මිනිස්සුම ඔබ හදපු පාරේ යයි.

"දියසේනලා" එනකම් බලන් ඉන්න ජාතියකට දශ්රත් මාන්ජි කියන්නේ කණට ගහලා කියලා දෙන පාඩමක්. "ඔබේ ජීවිතේ වීරයා ඔබමයි!"

අපේ ජීවිතෙත් අපිට පෙරළන්න බැරි කඳු (ප්‍රශ්න) තියෙනවා. ඒත් මේ මනුස්සයා අවුරුදු 22ක් තිස්සේ ගල් කැඩුවා නම්, ඇයි අපි පොඩි ප්‍රශ්නයක් ආවම ඉක්මනට අතෑරලා දාන්නේ? ඔබේ ජීවිතේ ඔබ ජයගන්න හදන 'කන්ද' මොකක්ද? 👇💪

නොකී කතා - Untold Stories තවත් දැන ගැනීමට follow කරන්න

#DashrathManjhi #TheMountainMan #TrueLove #Motivation #NeverGiveUp #India #SriLanka #Sinhala #NokeeKatha #නොකීකතා