"මගේ හීන ඔක්කොම ගිනි අරන් අළු වෙලා ගියා... ඒත් මම ඒ අළු මතින් ලෝකයක් දිනන අධිරාජ්‍යයක් හැදුවා!" - ලෝකයම ආදරය කළ 'ඔෂින්' කතාවට පාදක වූ සැබෑ යකඩ ගැහැනියගේ (Katsu Wada) හදවත පසාරු කරන ජීවිත කතාව! 🎎🔥🛒

රූපවාහිනී තිරයෙන් ඇසෙන හදවත පසාරු කරගෙන යන ඒ සංවේදී තේමා වාදනයත් එක්ක, ටයිටස් තොටවත්ත මාස්ටර්ගේ ගැඹුරු හඬින් "ඔෂින්..." කියන නම කියවෙද්දී අදටත් අපේ ඇඟේ මයිල් කෙලින් වී හිත දශක ගණනාවක් ආපස්සට දිවයනවා නේද? මීට වසර ගණනාවකට පෙර මුළු ලංකාවම හුස්ම අල්ලගෙන බලා සිටි, අපිත් එක්කම හිනාවෙලා අපිත් එක්කම අඬපු ඒ "පුංචි ඔෂින්" අපේම පවුලේ කෙනෙක් තරමටම අපිට සමීප වුණා. ජපානයේ හිම මිදෙන සීතලේ, දණහිසක් උසට හිම තියෙද්දි, සීතල වතුරෙන් රෙදි හෝදන, රාබු බත් කාලා කුසගින්න නිවාගන්න ඒ පුංචි ගැහැනු ළමයා දිහා බලලා අපි එදා කොයි තරම් නම් සංවේදී වුණාද? අපි බොහෝ දෙනෙක් හිතාගෙන හිටියේ ඔෂින් කියන්නේ හුදෙක් ලේඛකයෙක්ගේ හිතේ මැවුණු ලස්සන මනඃකල්පිත කතාවක් විතරක් කියලයි. නමුත් ඒ කතාවට පදනම් උනේ ඇත්තටම මේ පොළොවේ පය ගහලා ජීවත් වුණු, මස් ලේ වලින් හැදුණු, දහසක් කටුක දුක් වේදනා මැදින් ජීවිතය ජයගත් සැබෑ "යකඩ ගැහැනියක්" බව ඔබ දැන සිටියාද?

ඇය නමින් "කට්සු වාඩා" යි. 1906 දෙසැම්බර් මාසයේ ජපානයේ ඔඩවරා නගරයේ ඉතාම දුප්පත් එළවළු කඩයක් කරන පවුලක දෙවැනි දරුවා ලෙස ඇය උපත ලබනවා. කුසගින්න කියන දේ ඇය කුඩා කාලයේ පටන්ම හොඳින්ම හඳුනාගෙන සිටියා. ඇගේ තාත්තා නිතරම කිව්වේ "ගැහැනු ළමයින්ට ඉගෙන ගෙන වැඩක් නෑ, කඩේ වැඩට උදව් වුණාම ඇති" කියලයි. නමුත් පුංචි කට්සුගේ හිතේ තිබුණේ පුදුම අධිෂ්ඨානයක්. එළවළු කඩේ වැඩට හිරවෙන්න අකමැති වුණු ඇය, තෙල් ලාම්පු එළියෙන් රෑ නිදි මරමින් හොර රහසේ පාඩම් කළා. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස එකල ජපානයේ ගැහැනු ළමයින්ගෙන් 5%ක්වත් උසස් අධ්‍යාපනයට නොගිය යුගයක, ඇය ශිෂ්‍යත්වයක් දිනා උසස් බාලිකා විද්‍යාලයට ඇතුළත් වීමට වරම් ලැබුවා. ඇගේ එකම සිහිනය වූයේ ගුරුවරියක් වී මේ දුප්පත්කමෙන් මිදීමයි.

නමුත් දෛවය ඇයට සරදම් කළේ හිතාගන්නවත් බැරි විදිහටයි. පාසල් අධ්‍යාපනය නිම කළ වහාම ගුරු පුහුණුවට යන්නට සිහින මැවූ ඇගේ සියලු බලාපොරොත්තු කඩා වැටුණේ තාත්තාගේ එක අණකිනි. "උඹ මගේ කඩේ වැඩ කරන සේවකයා වන රියෝහෙයි වාඩා එක්ක විවාහ වෙන්න ඕන" යැයි පියා අණ කළා. පියාට ව්‍යාපාරය බාර දෙන්න පිරිමි දරුවෙක් නොසිටි නිසා, ව්‍යාපාරය රැකගැනීමට තමන්ගේ දුවව බිල්ලට දීම තාත්තාගේ අරමුණ වුණා. "මට ආදරය නැති මිනිහෙක් එක්ක පවුල් කන්න බෑ" කියා ඇය අඬා වැලපුණා, ගෙදරින් පැන යන්නට පවා උත්සාහ කළා. නමුත් "පවුලේ ගෞරවය විනාශ කරන්න එපා" යැයි දෙමාපියන් කළ බලපෑම හමුවේ ඇයට දණින් වැටෙන්නට සිදුවුණා. 1928 දී අකමැත්තෙන් වුවද විවාහ දිවියට ඇතුළු වූ ඇය මුල් කාලයේ දැඩි මානසික අවපීඩනයකින් පෙළුණා. නමුත් දිනක් ඇය කඳුළු පිසදාගෙන තමාටම මෙසේ පොරොන්දු වුණා. "මම මේක ඇතුලේ හිරවෙන්න නරකයි. මම ගුරුවරියක් නොවුණට කමක් නෑ, මම දක්ෂම ව්‍යාපාරික කාන්තාව වෙනවා."

1930 දී අටමිට නගරයේ නවාතැන්පලක පුංචිම ඉඩක් කුලියට ගෙන එළවළු කඩයක් පටන් ගත් කට්සු වාඩා, මුළු නගරයේම හිටපු දක්ෂම සහ මහන්සි වී වැඩ කරන ගැහැනිය බවට පත් වුණා. ඇගේ දවස පටන් ගත්තේ පාන්දර 5:00 ට එළිවෙන ජාමරේමයි. එළවළු වෙළඳපොළට ගිහින් හොඳම එළවළු තෝරගන්න ඇය, ඊටපස්සේ කළේ ලේසි පහසු වැඩක් නෙවෙයි. අටමිට කියන්නේ කඳු හෙල් පිරුණු නගරයක්. මේ කඳු මුදුන්වල ඉන්න හෝටල්වලට එළවළු ගෙනියන්න ඇය බර පටවපු කරත්තය (Hand cart) තනිවම තල්ලු කරගෙන ගියා.

දවල් දවසම පාරිභෝගිකයින්ට සේවය කරලා රෑ වෙද්දි ඇයට ලොකු අභියෝගයක් ආවා. ඒ කාලේ නගරයේ ලොකු කඩවලට එළවළු නරක් නොවී තියාගන්න ලොකු විදුලි ශීතකරණ තිබුණා. ඒත් කට්සුට තිබුණේ පොඩි අයිස් පෙට්ටියක් විතරයි. නමුත් ඇය උත්සාහය අතෑරියේ නෑ. ඇය සොබාදහම තමන්ගේ ශීතකරණය කරගත්තා. රෑට වැටෙන සිසිල් "රාත්‍රී පිනි" (Night Dew) වලට එළවළු ටික නිරාවරණය කරලා, ඒවා නරක් නොවී තියාගන්න ඇයත් සැමියත් මාරුවෙන් මාරුවට එළවළු වලට හුළං ගැසුවා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, ඇගේ කඩේ පැය 24ම ඇරලා තිබුණා! මධ්‍යම රාත්‍රියේ නාට්‍ය බලලා එන අය, ගේෂාවන් සමඟ විනෝද වෙන්න එන පිරිමින් ඉලක්ක කරගෙන ඇය රෑ එළිවෙනකම් බිස්නස් කළා. මේ විදිහට ඇය පුරා වසර 10ක් තිස්සේ දවසකට නිදාගත්තේ පැය 4ක් වගේ ඉතාම පොඩි කාලයක් විතරයි. රෑ 12 වෙනකම් ඊළඟ දවසට ලෑස්ති වෙලා, ගිණුම් කටයුතු හදලා ඇය විඳපු ඒ මහා කටුක දුක තමයි යාවොහාන් අධිරාජ්‍යයේ අත්තිවාරම වුණේ.

මේ අතරතුර ඇගේ ජීවිතයට දරාගත නොහැකි ඛේදවාචකයක් පැමිණියා. ඇය ආසාවෙන් බලාපොරොත්තු වූ ඇගේ එකම දියණිය වයස අවුරුදු දෙකේදී දරුණු රෝගයකින් මිය ගියා. දියණියගේ ඇස් පෙනීම පවා නැති වී මියයද්දී කට්සු වාඩා පපුව පැලෙන තරම් දුක් වුණා. "මම බිස්නස් එකට හිරවෙලා වැඩ කරපු නිසා මට මගේ දරුවා බලාගන්න බැරි වුණා" කියන වරදකාරී හැඟීම ඇයව පුච්චා දැමුවා. ඒ වේදනාව පිට කරගන්න ඇය කළේ තවත් වැඩ කරන එකයි. "මගේ දුවට කරන්න බැරි වුණ දේ මගේ පුතුන් පස් දෙනාට මම කරනවා. ඒ හැමෝම විශ්වවිද්‍යාල යවනවා" කියලා ඇය උණ බම්බු කැටවල සතෙන් සතේ එකතු කළා.

කෙසේ වෙතත්, ඇගේ ජීවිතයේ දරුණුතම පරීක්ෂණය පැමිණියේ 1950 අප්‍රේල් 13 වෙනිදායි. එදින රාත්‍රියේ අටමිට නගරයේ හටගත් මහා ගින්නකින් ඇය වසර 20ක් තිස්සේ දහඩිය කඳුළු හෙළා ගොඩනැගූ කඩය, එකතු කළ මුදල් සහ බඩු භාණ්ඩ සියල්ල එක රැයකින් අළු දූවිලි බවට පත් වුණා. ඊටත් වඩා දෛවයේ සරදම වුණේ, ගින්නට දින කිහිපයකට කලින් ගිනි රක්ෂණාවරණය වැඩි කරන්න සැලසුම් කර තිබුණත්, ඇගේ ලොකු පුතා වන කසුඕ වාඩාට එය කරගන්න බැරි වීමයි. රක්ෂණයෙන් ලැබුණු සොච්චම් මුදල කඩේ හදන්න ප්‍රමාණවත් වුණේ නෑ. කට්සු වාඩාට ලොකු කේන්තියක් ආවා. නමුත් ඇය දැක්කා තමන්ගේ පුතුන් එකිනෙකා වෙනුවෙන් පෙනී සිටින හැටි. ඒ මොහොතේ ඇය තීරණය කළා "සල්ලි ගියාට කමක් නෑ, අපි ජීවතුන් අතරනේ. අපි ආයේ පටන් ගමු". ඇය වසර ගණනාවක් තිස්සේ පාරිභෝගිකයන්ට අවංකව සේවය කළ නිසා, හෝටල් හිමියන් සහ ගමේ මිනිසුන් ඇයට උදව් කරන්න ඉදිරිපත් වුණා. "අවංකකම" කියන එකම වත්කම නිසා ඇය අළු මතින් නැවතත් නැගිට්ටා.

කාලයත් සමඟ ඇගේ ව්‍යාපාරයට ඇගේ ලොකු පුතා වන කසුඕ වාඩා සම්බන්ධ වුණා. ඔහුට අවශ්‍ය වුණා මේ පුංචි එළවළු කඩය "සුපිරි වෙළඳසැලක්" බවට පත් කරන්න. සම්ප්‍රදායික කට්සු මුලදී ඊට බිය වුවත්, පසුව "අලුත් පරම්පරාවට ඉඩ දිය යුතුයි" යැයි සිතා පුතාගේ දැක්මට ආශිර්වාද කළා. එහි ප්‍රතිඵලය වුණේ 1957 දී පළමු "යාවොහාන්" (Yaohan) සුපිරි වෙළඳසැල බිහිවීමයි. එළවළු කරත්තයෙන් පටන් ගත් ඇගේ ගමන, 1990 දශකය වන විට ලෝකය පුරා රටවල් 16ක ශාඛා 450කට අධික මහා අධිරාජ්‍යයක් දක්වා වර්ධනය වුණා. ජපානය, හොංකොං, සිංගප්පූරුව, ඇමරිකාව වගේ රටවල් වල "යාවොහාන්" නාමය රජ කළා. පුදුමය කියන්නේ ඇගේ පුතුන් පස් දෙනාම මේ ව්‍යාපාරික ලෝකයේ ඉහළම තැන්වලට යන්න ඇගේ ධෛර්යය හේතු වීමයි. ඇය නිතරම ඔවුන්ට මතක් කළේ "ලාභයට වඩා මනුස්සකම වටිනවා. හාල් ඇටයක්වත් අපරාදේ නාස්ති කරන්න එපා" කියන පාඩමයි.

1993 දී වයස අවුරුදු 86ක්ව තිබියදී කට්සු වාඩා ඉතාම සාමකාමීව මෙලොව හැර ගියා. ඇගේ අවමංගල්‍යයට දහස් ගණන් සෙනඟ රැස් වුණා. ඇය මියගියේ තමන්ගේ දරුවන් ලෝකය දිනනවා දැකලා, තමන්ගේ හීනය සැබෑ කරගෙනයි. කණගාටුවට කරුණ නම්, ඇය මියගොස් වසර 4කට පසු, එනම් 1997 ආසියානු ආර්ථික අර්බුදයත් සමඟ ඇගේ පුතාගේ දැඩි තීරණ නිසා යාවොහාන් ව්‍යාපාරය බිඳ වැටීමයි. ව්‍යාපාරය බිඳ වැටුණද, කට්සු වාඩා තැබූ වාර්තාව කිසිදා බිඳ වැටුණේ නෑ. ඇගේ අවංකකම සහ සේවය අදටත් ජපානයේ ව්‍යාපාරික පාසල්වල උගන්වනවා. ඉගෙන ගන්නට වරම් අහිමි වුවද, බලහත්කාරයෙන් විවාහ කළද, දියණිය අහිමි වුවද, ගින්නෙන් සියල්ල අහිමි වුවද, නොසැලී ජීවිතයට මුහුණ දුන් ඇය, සාමාන්‍ය ගැහැනියකට ලෝකයක් වුවද දිනිය හැකි බව සනාථ කළ සැබෑ වීරවරියක්.

අද ඔබ ජීවිතේ කොතැනක හිටියත්, මේ කතාවෙන් ගන්න පාඩමක් තියෙනවා. පටන් ගැන්ම දුෂ්කර වෙන්න පුළුවන්, දවසට පැය 4ක් නිදාගෙන කරත්තයක් තල්ලු කරන්න වෙන්න පුළුවන්, ඒත් අවසානය තීරණය කරන්නේ ඔබේ ධෛර්යය විතරයි.

නොකී කතා – Untold Stories | තවත් දැනගැනීමට follow කරන්න

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම ‘නොකී කතා – Untold Stories’ පිටුව Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි.

Music © NHK - Oshin Theme

#Oshin #TrueStory #KatsuWada #Yaohan #Inspiration #SriLanka #Motivation #NeverGiveUp #LifeLessons #SinhalaArticle