දශක තුනක ශාපය සහ 'අම්මා' නම් වූ ආශ්චර්යය!

වතුර උගුරක් බොන්න අහක බලාගත්ත තත්පර කීපය... මුළු ජීවිතේම නරකාදියක් කරයි කියලා ඒ තාත්තා හීනෙකින්වත් හිතන්න නැතුව ඇති.

ඒ 1988 අවුරුද්ද. දවස ඔක්තෝබර් 17 වෙනිදා. චීනයේ ෂියාන් නගරයේ හෝටලයක් ඉස්සරහ පුංචි දරුවෙක් එක්ක තාත්තා කෙනෙක් හිටගෙන හිටියා. මේ අවුරුදු දෙකක් වයසැති හුරතල් පුංචි පැටියාගේ නම 'මාඕ යින්'. හැබැයි ගෙදර අය ආදරේට එයාට කතා කළේ 'ජියා ජියා' කියලා.

දරුවාට තිබහයි කිව්වම තාත්තා හෝටලේ ඇතුළට දිව්වේ වතුර ටිකක් අරගෙන එන්න. එයාගේ ඇස් දරුවාගේ ඇඟෙන් අහක් වුණේ බොහොම සුළු මොහොතකට විතරයි. ආපහු හැරිලා බලද්දී තාත්තා දැක්කේ හිස් අවකාශයක් විතරයි.

"ජියා ජියා...!"

ඒ තාත්තාගේ කටහඬ මුළු නගරයම දෙවනත් කළා. ඒත් හුළඟවත් ඒකට උත්තර දුන්නේ නෑ. තත්පර ගාණක් ඇතුළත ඒ පුංචි දරුවා වාෂ්ප වෙලා ගිහින් තිබුණා. දූවිල්ලක්වත් ඉතුරු නොකර දරුවා අතුරුදහන් වුණා.

මේ ආරංචිය ගෙදර හිටපු අම්මා, ලී ජින්ෂි (Li Jingzhi) ගේ කනට වැටෙද්දී ඇගේ මුළු ලෝකයම කඩාගෙන වැටුණා. අම්මා කෙනෙක්ට මේ වගේ දුකක් දරාගන්න පුළුවන්ද? ඇය ඇඬුවා, කෑ ගැහුවා. ඒත් ඇය දැනගෙන හිටියේ නෑ ඇය මේ පටන් ගන්න යන්නේ දවස් දෙකක තුනක සටනක් නෙවෙයි කියලා.

එදා ඉඳන් ඇගේ ජීවිතේ එකම අරමුණ වුණේ තමන්ගේ නැතිවුණු දරුවා හොයාගන්න එක විතරයි. ඇය තමන්ගේ රස්සාවෙන් අයින් වුණා. මොකද රස්සාවක් කරන්න තරම් මානසිකත්වයක් ඇයට තිබුණේ නෑ. ඇය මුළු චීනය පුරාම පිස්සුවෙන් වගේ ඇවිද්දා.

ඔයාට හිතාගන්න පුළුවන්ද? ඇය පත්‍රිකා ලක්ෂයකට වඩා (100,000+) තමන්ගේ අතින්ම බෙදා හැරියා. රූපවාහිනී වැඩසටහන්වලට ගිහින් තමන්ගේ දරුවා ගැන කියලා ඇඬුවා. පාරේ යන එන හැම දරුවෙක් දිහාම ඇය බැලුවේ "මේ මගේ ජියා ජියා ද?" කියන බලාපොරොත්තුවෙන්. ඒත් හැම පාරකම ඇයට ඉතුරු වුණේ හිස්කමක් විතරයි.

සති ගෙවුණා... මාස ගෙවුණා... අවුරුදු ගෙවුණා...

අවුරුද්දක් දෙකක් නෙවෙයි, අවුරුදු 32ක්! හිතන්න, තමන්ගේ දරුවාගේ මූණ දකින්නේ නැතුව අම්මා කෙනෙක් කොහොමද අවුරුදු 32ක් හුස්ම ගත්තේ? හැම අවුරුද්දෙම දරුවාගේ උපන්දිනය දවසේ ඇය කේක් ගෙඩියක් කපලා තනියම ඇඬුවා. "පුතේ ඔයා කොහෙද?" කියලා අහසින් ඇහුවා.

හැබැයි මේ කතාවේ පුදුම හිතෙන කොටස පටන් ගන්නේ මෙතනින්.

මේ අවුරුදු 32 පුරාවටම මුළු රටේම අස්සක් මුල්ලක් නෑර තමන්ගේ දරුවා හොයන අතරතුර, මේ අම්මාට තවත් අසරණ වෙච්ච දරුවෝ ගැන තොරතුරු ලැබුණා. තමන්ගේ දරුවා නැති වෙච්ච වේදනාව දන්න නිසාම, ඇය ඒ දරුවන්ව එයාලගේ දෙමාපියන්ට හොයලා දෙන්න මැදිහත් වුණා.

තමන්ගේ දරුවා කොහෙද කියලා දන්නේ නැති වුණත්, ඇය තවත් දරුවන් 29 දෙනෙක්ව තමන්ගේ දෙමාපියන් එක්ක එකතු කළා! ඔව්, ඇය නිසා පවුල් 29ක් නැවත සතුටු වුණා. ඒත් ඇගේ දෑත තාමත් හිස්ව තිබුණා.

"මම කරපු පින් මදිද දෙවියනේ?" කියලා ඇය කී පාරක් නම් හිතන්න ඇත්ද?

ඒත් දෛවය කියන්නේ හරි පුදුම දෙයක්. අපි අනුන්ට කරන හොඳ කවදාවත් අහක යන්නේ නෑ කියලා ඔප්පු කරන්න වගේ, 2020 මැයි මාසයේදී ඒ ආශ්චර්යය සිද්ධ වුණා.

දියුණු තාක්ෂණය (Facial Recognition) පාවිච්චි කරලා පොලිසියට හෝඩුවාවක් ලැබුණා සිචුවාන් පළාතේ ඉන්න පුද්ගලයෙක් ගැන. ඔහු පොඩි කාලේ ඡායාරූපවලට ගොඩක් සමානයි. DNA පරීක්ෂණයක් කෙරුණා.

ප්‍රතිඵලය ආවා.

"ලී... ඔයාගේ පුතාව හම්බුණා!"

මේ වචන ටික ඇහෙද්දී ඇගේ හදවත නතර වෙන්න ඇති. අවුරුදු 32ක් තිස්සේ ඇය හීනෙන් දැකපු දවස හැබෑ වෙලා.

පුතාව පැහැරගෙන ගිහින් තිබුණේ දරුවන් නැති පවුලකට විකුණන්න. එදා අවුරුදු 2ක කිරි සප්පයෙක් විදියට නැතිවුණු ජියා ජියා, අද අවුරුදු 34ක තරුණයෙක්.

ඒ දෙන්නා මුණගැහුණු මොහොත තමයි මේ ඡායාරූපයේ තියෙන්නේ. ඒ අම්මා කෑගහලා අඬන හැටි බලන්න. අවුරුදු 32ක් තිස්සේ හිරකරගෙන හිටපු වේදනාව, ආදරය, දුක, සතුට මේ ඔක්කොම එකපාරටම පුපුරලා යනවා වගේ. ඇය තමන්ගේ පුතාව බදාගෙන අතහරින්නෙම නෑ. හරියට ආයෙමත් එයාව නැතිවෙයි කියලා බය වුණා වගේ.

තමන්ගේ දරුවා හොයන ගමන් තවත් දරුවෝ 29 දෙනෙක්ට ජීවිතය දීපු ඒ උතුම් අම්මාට, සොබාදහම අන්තිමේදී සාධාරණය ඉෂ්ට කළා. ඒ 29 දෙනාගේම දෙමාපියන්ගේ ආශිර්වාදය වෙන්න ඇති අන්තිමේදී ඇගේම දරුවා ඇය ළඟට ගෙනාවේ.

මේ ලෝකේ මොන ප්‍රශ්න ආවත්, අම්මා කෙනෙක්ගේ බලාපොරොත්තුව කවදාවත් නැති වෙන්නේ නෑ කියන්න මීට වඩා උදාහරණයක් තියෙනවද?

දැන් පොඩ්ඩක් හිතලා බලන්න...

තමන්ගේ දරුවා නැතිවෙලා තියෙද්දිත්, තමන්ගේ වේදනාව පැත්තක තියලා තවත් අම්මලා 29 දෙනෙක්ගේ කඳුළු පිහදාන්න ඇය ගත්ත තීරණය ගැන ඔයාට මොකද හිතෙන්නේ? ඒකම වෙන්න ඇති නේද අන්තිමේදී ඇයව ආරක්ෂා කළේ?

මේ වගේ දේවල් අනිත් අයටත් දැනගන්න Share කරන්න අමතක කරන්න එපා .

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම ‘නොකී කතා – Untold Stories’ පිටුව Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි