🚨 තුවක්කුවක් අතින් අරන් ආව ඝාතකයා ඉස්සරහා තනිවුණ ඇය... ළමයි 800ක් බේරගත්ත ඒ කඳුළු බර විනාඩි 24! 😭💔

මරණය ඔයාගේ ඉස්සරහට ආවොත් ඔයා මොකද කරන්නේ? ඒ මරණය අරගෙන එන්නේ මහා විනාශයක් කරන්න පුළුවන් තුවක්කුවක් නම්, ඔයා පණ බේරගෙන දුවනවාද? නැත්නම් වෙන අය වෙනුවෙන් ජීවමාන පලිහක් වෙනවාද?

මේක නිකම්ම නිකං කතාවක් නෙමෙයි. ඇහෙනකොට ඔයාගේ ඇහැටත් කඳුළක් එන, හිතාගන්නවත් බැරි තරම් සත්‍ය සිදුවීමක්. මේ අපූරු වීර කතාව අපිට අහන්න ලැබෙන්නේ ඇමරිකාවේ ඇට්ලන්ටා නුවරින්.

එයාගේ නම ඇන්ටොනෙට් ටෆ් (Antoinette Tuff). එයා සමාජයේ ලොකුවට ප්‍රසිද්ධ චරිතයක්වත්, විශේෂ යුද පුහුණුවක් ලබපු පොලිස් නිලධාරිනියක්වත් නෙමෙයි. එයා ප්‍රාථමික ඉස්කෝලෙක වැඩ කරපු සාමාන්‍ය කාර්යාල සේවිකාවක් විතරයි.

එදා 2013 අවුරුද්දේ අගෝස්තු 20 වෙනිදා. ඇට්ලන්ටා වල තියෙන රොනල්ඩ් ඊ. මැක්නෙයාර් ප්‍රාථමික විද්‍යාලයේ ළමයි 800කට වැඩිය තමන්ගේ පන්ති කාමරවලට වෙලා හරිම සාමකාමීව ඉගෙන ගනිමින් හිටියා. කාටවත්ම මරණයේ සෙවනැල්ල තමන්ගේ ළඟටම ඇවිත් කියලා තේරුණේ නැහැ.

එකපාරටම ඉස්කෝලේ ප්‍රධාන කාර්යාලයට තරුණයෙක් කඩාගෙන වැදුණා. එයාගේ මූණේ තිබුණේ පුදුම තරහක් වගේම ලොකු කලකිරීමක්. එයාගේ අතේ ඒකේ-47 (AK-47) ජාතියේ භයානක ගිනි අවියක් වගේම උණ්ඩ 500කට වැඩිය තිබුණා.

එයා එකපාරටම කාර්යාලයට ඇවිත්, එතන හිටපු ඇන්ටොනෙට් දිහාට තුවක්කුව දික් කළා. "මට මාවම මරාගන්න ඕනේ, හැබැයි ඊට කලින් මට පුළුවන් තරම් මිනිස්සු මරනවා," කියලා එයා මහ සද්දෙන් කෑගැහුවා. ඒ භයානක වචන වලට මුළු ඉස්කෝලෙම ගල් ගැහිලා ගියා.

ඒ වෙලාවේ කාර්යාලයේ හිටපු අනිත් හැමෝම බයටම වෙව්ල වෙව්ල මේස යට හැංගුණා. තව විනාඩියකින් මුළු ඉස්කෝලෙම ලේ විලක් වෙයි කියලා තමයි හැමෝම හිතුවේ. අහිංසක ළමයින්ගේ කෑගැහෙන සද්දේ ඒ නිශ්ශබ්දතාවය බිඳලා දාන්න ඔන්න මෙන්න තිබුණේ.

ඒත් ඇන්ටොනෙට් ටෆ් එතැනින් දුවලා ගියේ නැහැ. එයා කෑගහලා උදව් ඉල්ලලා ඇඬුවෙත් නැහැ. තමන්ගේ ඇස් ඉස්සරහා ඉන්න මරණයේ දූතයා දිහා එයා හරිම සන්සුන්ව බලන් හිටියා.

තමන්ගේ ජීවිතයට වඩා අහිංසක ළමයි 800කගේ ජීවිත තියෙන්නේ තමන්ගේ අතේ කියලා එයාට ඒ වෙලාවේ තේරුණා. එයා හරිම සන්සුන්ව, ගැඹුරු මව් සෙනෙහසකින් මේ ආයුධ සන්නද්ධ ඝාතකයා එක්ක කතා කරන්න පටන් ගත්තා. මේක මුළු ලෝකෙටම පාඩමක් කියා දුන්න ඒ අපූරු මොහොතේ ආරම්භයයි.

"පුතේ, ඔයාට මොකක්ද වෙලා තියෙන්නේ, මට කියන්න..." එයා හරිම ආදරෙන් ඇහුවා. තුවක්කුවක් දික් කරගෙන ඉන්න මිනීමරුවෙකුට එහෙම කතා කරන්න තරම් එයාගේ හිත ශක්තිමත් වුණේ කොහොමද කියලා අදටත් පුදුමයි. එයාගේ ඒ වචන වල තිබුණේ ඇත්තම ආදරයක්.

තමන්ගේ ජීවිතේ තියෙන හිස්කම වගේම වේදනාව ගැන එයා කෑගහලා කියන්න පටන් ගත්තා. තමන්ට මේ ලෝකේ කවුරුවත්ම නැහැ කියලත්, බෙහෙත් නැතුව තමන් ලොකු මානසික පීඩාවකින් ඉන්නේ කියලත් එයා කිව්වා. තමන්ට අද මේ හැමදේම ඉවරයක් කරන්න ඕනේ කියලා එයා ආයෙ ආයෙත් කෑගහලා කිව්වා.

ඒ වෙලාවේ ඇන්ටොනෙට් තමන්ගේම කඳුළු බර කතාව එයාට කියන්න පටන් ගත්තා. අවුරුදු 33ක් එකට ජීවත් වුණ ආදරණීය සැමියා කිසිම හේතුවක් නැතුව තමන්ව දාලා ගිය හැටි එයා කිව්වා. තමන්ගේ ආබාධිත දරුවා බලාගන්න තමන් විඳින දුක එයා මේ තරුණයා ඉස්සරහා දිග හැරියා.

"ජීවිතේ ගොඩක් වෙලාවට අපි වැටෙනවා පුතේ, මටත් හැමදේම නැතිවෙලා සියදිවි නසාගන්න හිතුණ වාර අනන්තයි." එයා එහෙම කිව්වේ ඇත්තම අම්මා කෙනෙක් තමන්ගේ දරුවෙකුට කියාදෙන විදිහට. එයාගේ කඳුළු පිරුණු ඇස් වල ලොකු අවංකකමක් තිබුණා.

"ඒත් අපි ආයේ නැගිටින්න ඕනේ පුතේ, මම ඔයාට ආදරෙයි, ඔයාට තාමත් පුළුවන් මේක නතර කරන්න." එයා ආයෙ ආයෙත් එයාට කිව්වා. එයාගේ ඒ ආදරණීය වචන වලට ඝාතකයාගේ ගල් ගැහුණු හිත ටිකෙන් ටික උණුවෙන්න පටන් ගත්තා.

එයා ජීවිතයත් මරණයත් අතර දෝලනය වුණ විනාඩි 24ක් පුරාවට මේ ආදරණීය කතාබහේ යෙදුණා. ඒ විනාඩි 24 ඇතුළත ඔහු සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වුණා. තමන්ගේ තරහව අතහැරලා, ගිනි අවිය බිම තියන්න එයා අන්තිමට කැමති වුණා.

පොලිසිය කාමරයට එනකම්ම ඇන්ටොනෙට් එයාට ලොකු ධෛර්යයක් දුන්නා. ළමයි 800කගේ විතරක් නෙමෙයි, ඒ මංමුළා වුණ තරුණයාගේ ජීවිතෙත් බේරගන්න එයාට පුළුවන් වුණා. කිසිම ලේ හැලීමක් නැතුව ඒ මහා විනාශය එතැනින්ම ඉවර වුණා.

මේ හැමදේම ඉවර වුණාට පස්සේ මාධ්‍යවේදීන් එයාගෙන් ඇහුවා "ඔයාට ඒ වෙලාවේ බයක් දැණුනේ නැද්ද?" කියලා. ඒ වෙලාවේ ඇන්ටොනෙට් දුන්න උත්තරය මුළු ලෝකෙම මිනිස්සුන්ගේ ඇස් වලට කඳුළු ගෙනාවා. ඇය ඒ අතීතය මතක් කළේ හරිම නිහතමානීව.

"ඇත්තටම මගේ ඇතුළාන්තය ඒ වෙලාවේ බයටම වෙව්ලමිනුයි හිටියේ. ඒත් මම එයාගේ ඇස් දිහා බලද්දී, මම එතන දැක්කේ මිනීමරුවෙක් නෙමෙයි," ඇය හැඟීම්බරව ප්‍රකාශ කළා. "මම දැක්කේ ආදරේ අහිමි වෙලා, ජීවිතේ අතරමං වුණ අසරණ දරුවෙක්."

"මම වීරයෙක් නෙමෙයි, මම කළේ අම්මා කෙනෙක් විදිහට මගේ යුතුකම විතරයි." ඇයගේ ඒ වචන වලින් ලෝකෙටම දැනුණේ පුදුම ආදරයක්. මේක මනුස්සකමේ සහ සැබෑ ආදරයේ තියෙන මහා බලය ගැන කියවෙන ජීවමාන සාක්ෂියක්.

අඳුර කොච්චර වැඩි වුණත්, ආදරය කියන පුංචි පහනකට ඒ හැමදේම එළිය කරන්න පුළුවන්. තරහව ඉස්සරහා ආදරය සහ කරුණාව කියන්නේ කොච්චර ප්‍රබල ආයුධයක්ද කියලා එයා මුළු ලෝකෙටම පෙන්නලා දුන්නා. තුවක්කු උණ්ඩයකට වඩා ආදරණීය වචනයකට කරන්න පුළුවන් දේවල් ගොඩක් තියෙනවා.

අපේ සාමාන්‍ය ජීවිතයේදීත් අපිට මේ වගේ මංමුළා වුණ, ජීවිතේ එපා වුණ මිනිස්සු මුණගැහෙනවා වෙන්න පුළුවන්. ගොඩක් වෙලාවට එයාලට ඕනේ දඬුවමක් හරි බැනුමක් හරි නෙමෙයි. එයාලා හොයන්නේ තමන්ගේ දුක අහන් ඉන්න ආදරණීය හිතක් විතරක් වෙන්න පුළුවන්.

ඇන්ටොනෙට් ටෆ් කියන්නේ නිකම්ම කාර්යාල සේවිකාවක් නෙමෙයි, දෙවියන් ඒ වෙලාවේ ඉස්කෝලෙට එවපු ආරක්ෂක දේවදූතයෙක්. එයා තමන්ගේ ජීවිතේ ගැනවත් හිතන්නේ නැතුව අහිංසක ළමයි වෙනුවෙන් කරපු ඒ මහා පරිත්‍යාගය හරිම උත්තරීතරයි. ලෝකේ පවතින තුරුම මේ මහා සෙනෙහසේ කතාව කාටවත්ම අමතක වෙන එකක් නැහැ.

එදා ඒ ළමයි ඔක්කොම කිසිම කරදරයක් නැතුව ගෙදර ගියේ එයාගේ ඒ උතුම් මනුස්සකමට පිංසිද්ධ වෙන්න. එයා ලෝකේ ඉන්න හැම අම්මා කෙනෙකුටම, කාන්තාවකටම ලොකු ආඩම්බරයක්. අපිට අදටත් වඩා හෙට දවසට ඕනේ මේ වගේ සංවේදී මිනිස්සු.

මේ සංවේදී කතාව ඔයාගේ හිතටත් පොඩි හරි හැඟීමක් එකතු කළා නම්, අනිවාර්යයෙන්ම මේක "Share" කරලා තවත් කෙනෙකුට කියවන්න ඉඩ හදලා දෙන්න. මනුස්සකම සහ ආදරය තාමත් මේ ලෝකේ තියෙනවා කියලා අනිත් අයටත් කියන්න, ඔයාගේ අදහසත් පහළින් Comment කරන්න අමතක කරන්න එපා! ❤️👇🕊️

🎬 මේ වගේ හදවතටම දැනෙන, ලෝකයෙන් හැංගුණු තවත් අපූරු සත්‍ය කතා කියවන්න කැමති නම්, අපේ nokikatha . com වෙබ් අඩවියට අදම ගොඩවෙන්න