මෝටරෝලා සමාගමේ කෝටිපති රැකියාව අතහැර ගිනිගහන මහපාරට බැස්ස අපූරු යතිවරයා සහ කඳුළක් වුණු 'ආලෝකා'

සමහර කතා තියෙනවා අහනකොට අපේ ඇඟේ හිරිගඩු පිපෙනවා. හිතට පුදුමාකාර කම්පනයක් දැනෙනවා. අද මේ කියන්න යන්නේ අන්න ඒ වගේ, මුළු ලෝකයක්ම කතා වෙන අපූරු ජීවිත කතාවක්.

ඔබ මොහොතකට හිතන්න, ඇමෙරිකාවේ ටෙක්සාස් විශ්වවිද්‍යාලයෙන් (UTA) උසස් අධ්‍යාපනය ලබපු අතිදක්ෂ තරුණයෙක් ගැන. ඔහු එසේ මෙසේ කෙනෙක් නෙවෙයි; ලෝක ප්‍රසිද්ධ 'මෝටරෝලා' (Motorola) සමාගමේ හිටපු ඉහළම පෙළේ පරිගණක ඉංජිනේරුවෙක්.

මාසෙකට ලක්ෂ ගණනින් පඩි ගනිමින්, වායු සමීකරණය කරපු සුපිරි කාමර ඇතුළේ ගෙවපු ඒ ජීවිතය ගැන ඕනෑම කෙනෙක් හීන දකිනවා ඇති. ඒත් මේ පුදුමාකාර මනුස්සයා එක තත්පරේකින් ඒ හැමදේම අතහැරියා කිව්වොත් ඔබ විශ්වාස කරනවාද?

සියලුම සැප සම්පත් දාලා ගිය ඒ තරුණයා තමයි අද මුළු ලෝකයක්ම ආදරය කරන පූජ්‍ය පඤ්ඤාකාර හාමුදුරුවෝ. වියට්නාමයේ ඉපදිලා, 'Sư Tuệ Nhân' විදිහට හැදී වැඩුණු උන්වහන්සේ සැබෑ සතුට හෙව්වේ මුදල් හෝ නිලතල ඇතුළේ නෙවෙයි.

පරිගණක කේත (Codes) ලියලා යන්ත්‍ර පාලනය කළාට, මිනිස්සුන්ගේ හිත පාලනය කරන්න ඒ තාක්ෂණයට බැහැ කියලා උන්වහන්සේ තේරුම් ගත්තා. ඒ නිසාම තමයි තෙරවාදී බුදුදහමේ ගැඹුර හොයාගෙන ආරණ්‍යවාසී භික්ෂුවක් විදිහට මහණදම් පුරන්න උන්වහන්සේ තීරණය කළේ.

මේ හැමදේම අස්සේ උන්වහන්සේගේ හිතේ තියෙන ලොකුම බැඳීමක් ගැනත් ලෝකය කතා වෙනවා. ඒ තමයි තමන්ගේ ආදරණීය මෑණියන් ගැන තියෙන සදාකාලික මතකය. තමන්ගේ පියාගේ නමවත්, පෞද්ගලික තොරතුරු වැඩිපුර සමාජයට නොකිව්වත්, හාමුදුරුවෝ තමන්ගේ අම්මා ගැන කතා කරන්නේ මහත් වූ ගෞරවයකින්.

මිනිහෙක් කොච්චර ඉහළට ගියත්, කොච්චර දේවල් අත්හැරියත් මව් සෙනෙහස කියන දේ කවදාවත් අමතක කරන්න බැහැ කියලා උන්වහන්සේ ලෝකයටම මතක් කරලා දෙනවා. මේ අපූරු ජීවිත කතාව අකුරු කරමින් උන්වහන්සේ 'Bước Chân Hành Giả' (භාවනායෝගියාගේ පියසටහන්) නමින් සංවේදී පොතකුත් රචනා කළා.

අද උන්වහන්සේ වැඩවසන්නේ ඇමෙරිකාවේ ටෙක්සාස් ප්‍රාන්තයේ 'Huong Dao Vipassana Bhavana Center' කියන භාවනා මධ්‍යස්ථානයේ. ඒත් උන්වහන්සේගේ මෙහෙවර ඒ ආරාමයේ බිත්ති හතරට කොටුවෙලා නැහැ. මීට මාස කිහිපයකට කලින් මුළු ලෝකයේම ඇස් යොමු වුණේ උන්වහන්සේ ඇමෙරිකාවේ දියත් කරපු කිලෝමීටර් 3700ක දැවැන්ත 'සාමයේ පාද යාත්‍රාවකටයි'.

ඒ දවස්වල ඇමෙරිකාවට බලපාලා තිබුණේ මස් ලේ මිදෙන තරමේ අතිශය දරුණු හිම කුණාටු සහිත ශීතලක්. උෂ්ණත්වය සෘණ අගයන්ට වැටිලා, මහපාරවල් අයිස් වලට මිදිලා තියෙන වෙලාවක උන්වහන්සේ ඒ දුෂ්කර ගමන ගියේ කිසිම පාවහනක් නැතුව හිස් දෙපතුලෙන්. අයිස් කුට්ටි උඩින් පියනගද්දී කකුල් පැළිලා ලේ ගලද්දීත්, දවසකට එක වේලක් පමණක් වළඳමින් (ධූතාංග පිළිවෙතින්) ඒ ගමන එක තත්පරේකටවත් නැවැත්වූයේ නැහැ.

මේ මහා අභියෝගය අස්සේ ඇමෙරිකානු ගමනේදී හිතාගන්නවත් බැරි අවාසනාවන්ත සිදුවීමකටත් මුහුණ දෙන්න සිද්ධ වුණා. ටෙක්සාස් ප්‍රාන්තයේදී වේගයෙන් ආපු ට්‍රක් රථයක් ගැටිලා, මේ ගමනට එක්වුණු 'මහා දම් පොම්මසන්' (Maha Dam Phommasan) කියන තරුණ හාමුදුරුවන්ගේ එක් කකුලක් සම්පූර්ණයෙන්ම කපා ඉවත් කරන්න සිද්ධ වුණා.

ඒත් තමන්ගේ කකුල අහිමිවෙලත් කිසිම කෙනෙක් ගැන වෛරයක් ඇතිකර නොගත් උන්වහන්සේ, "මගේ කකුල අහිමි වීමෙන් ලෝකයට සාමය සහ මෛත්‍රිය ගැන පණිවිඩයක් යන්න පුළුවන් නම් මම ඒ ගැන සතුටු වෙනවා" කියමින් මුළු ලෝකයටම මෛත්‍රියේ ජීවමාන පාඩමක් කියාදුන්නා. ඒ දැඩි වේදනාව මැද පවා රෝද පුටුවක නැගිලා උන්වහන්සේ නැවතත් මේ පාද යාත්‍රාවට එකතු වුණේ කාගෙත් ඇස් වලට කඳුළු ගෙනෙමින්.

මේ අප්‍රමාණ කැපවීම අස්සේ, අපේ හදවතට තදින්ම දැනෙන තවත් එක ජීවිත කතාවක් තියෙනවා. ඒ තමයි අයිස් මිදුණු පාරවල් වල හාමුදුරුවන්ගේ පස්සෙන් වැටීගෙන ගිය අපූරු සගයා වුණු 'ආලෝකා'.

ආලෝකාගේ කතාව පටන් ගන්නේ 2022 අවුරුද්දේ ඉන්දියාවේ මහපාරකින්. පාරේ වාහනයක හැප්පිලා, ලේ පෙරාගෙන, මරණයත් එක්ක සටන් කරමින් හිටපු මේ අසරණ බලු පැටියට පඤ්ඤාකාර හාමුදුරුවෝ එදා පිහිට වුණා. උන්වහන්සේගේ අප්‍රමාණ කරුණාව නිසා එදා ඒ සතාගේ ජීවිතය නූලෙන් බේරුණා.

එදා ඉඳන් මේ බලු පැටියා හාමුදුරුවන්ගේ සෙවනැල්ල වගේ පස්සෙන් එන්න පටන් ගත්තා. තමන්ට අලුත් ජීවිතයක් දුන්න ඒ කාරුණික දෙපා, ඌ කොතැනකට ගියත් අත්හැරියේ නැහැ. ඇමෙරිකාවේ හිම කුණාටු මැදත් ආලෝකා හාමුදුරුවන් එක්කම ඇවිද්දා. අතරමගදී ඌට සැත්කමකට පවා මුහුණ දෙන්න සිද්ධ වුණත්, සනීප වුණු ගමන් ආයෙමත් ඇවිත් හාමුදුරුවන්ගේ ගමනට එකතු වුණේ කාගෙත් ඇස් වලට කඳුළු ගෙනෙමින්.

ඇමෙරිකාවේ සෘණ උෂ්ණත්වය මැද හිම උඩින් ඇවිදපු ඒ දෙපතුල්, අද පියනගන්නේ ලංකාවේ ගිනිගහන තාර පාරවල් උඩින්. මේ දවස්වල දඹුල්ලේ ඉඳන් කොළඹට පයින් වඩින මේ පාද යාත්‍රාව කායිකව කොයිතරම් දුෂ්කරද කියලා හිතාගන්නත් අමාරුයි.

මේ දවස්වල අපේ රටේ තියෙන්නේ කෙනෙකුට එළියට බහින්නවත් බැරි තරමේ අංශක 40ට කිට්ටු දැඩි රස්නයක්. උදේ ඉඳන් හවස් වෙනකම් අව්වේ පිච්චෙන තාර පාරේ, හිස් කකුලෙන් ඇවිදිනවා කියන්නේ සාමාන්‍ය මනුස්සයෙකුට දරාගන්න පුළුවන් වේදනාවක් නෙවෙයි. කකුල් පිච්චිලා දියපට්ටා ඇවිත් තුවාල වෙද්දීත්, ඒ මුහුණුවල තියෙන ශාන්ත බව දැක්කාම අපේ හිතට දැනෙන්නේ පුදුමාකාර කම්පනයක්.

සමහර පැතිවල මිනිස්සු පාරට වතුර ඉහිනවා, කෙසෙල් කොළ අතුරනවා මඟදෙපස දකින්න පුළුවන්. ඒ, මේ උත්තමයන්ගේ දෙපතුල් වලට දැනෙන වේදනාව චුට්ටක් හරි නිවන්න තියෙන ආසාවටයි. ඒත් මේ හැම දුකක්ම දරාගෙන උන්වහන්සේලා නිහඬවම මුළු ලෝකයටම දෙන පණිවිඩය තමයි "සාමය සහ මෛත්‍රිය".

මේ ගිනිගහන රස්නේ අස්සෙත් අර අසරණ 'ආලෝකා' තමන්ගේ ස්වාමියාගේ පස්සෙන් ලංකාවේ පාරවල් වල ඇවිදගෙන යනවා. මරණයෙන් තමන්ව බේරගත්ත ස්වාමියා වෙනුවෙන් තියෙන ඒ අසීමිත ආදරය, මේ කිසිම රස්නයකට දියකරන්න බැහැ කියලා ඌ මුළු ලෝකයටම ඔප්පු කරමින් ඉන්නවා.

අපි මිනිස්සු විදිහට පුංචි දේටත් කොයිතරම් තරහා ගන්නවද, පළිගන්නවද? ඒත් එක අතකින් කෝටිපති ජීවිතයක් අතහැරපු භික්ෂූන් වහන්සේ නමක් ලෝකයටම බෙදන මෛත්‍රිය; අනිත් අතින් තිරිසන් සතෙක් ලෝකයටම කියාදෙන කෘතගුණ දැක්වීම හිතට පුදුමාකාර සැනසීමක් ගෙනෙනවා.

දඹුල්ලේ ඉඳන් කොළඹට එන මේ ගමන නිකම්ම නිකම් පයින් යන ගමනක් නෙවෙයි. ඒක අපේ හිත් ඇතුළේ තියෙන ඊර්ෂ්‍යාව, වෛරය, ක්‍රෝධය සේරම පිච්චිලා යන තරමේ මහා ආධ්‍යාත්මික පණිවිඩයක්.

මේ දවස්වල පාරේ යද්දී ඔබටත් මේ පාද යාත්‍රාව මුණගැහෙන්න පුළුවන්. පුළුවන් නම් ඒ වෙලාවට විනාඩියක් නතර වෙලා, ඒ ශාන්ත බව දිහා බලලා හිතට සැනසීමක් එකතු කරගන්න. අපේ රටේ ගිනිගහන පාරවල් උඩින් වඩින ඒ උත්තමයන්ටත්, ආලෝකාටත් මේ ගමන නිරුපද්‍රිතව අවසන් කරන්න ලැබේවා කියලා අපි හදවතින්ම ප්‍රාර්ථනා කරමු.

මේ වගේ දේවල් අනිත් අයටත් දැනගන්න Share කරන්න අමතක කරන්න එපා

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම ‘නොකී කතා – Untold Stories’ පිටුව Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි