🔴 මරණය පෙනි පෙනීත් පරාද නොවූ මිනිසා: දින 95ක් මහා සාගරයේ තනිවූ "මැක්සිමෝ" ගේ කතාව... 🌊
ශ්රී ලංකාව වගේම වටෙන්ම මුහුදෙන් වටවෙලා තියෙන රටවල ජීවත් වෙන ධීවර පවුල් වලට මේ කතාව හදවතටම දැනෙනවා නිසැකයි. මහා සාගරය කියන්නේ මොහොතකින් ජීවිතය උදුරා ගන්න පුළුවන්, කිසිම අනුකම්පාවක් නැති බිහිසුණු තැනක්. ඒ අසීමිත නිල් පැහැති ජල කඳ මැද, කන්න බොන්න කිසිම දෙයක් නැතිව තනියම අතරමං වුණොත් ඔබට කුමක් සිතෙයිද?
මේ කියන්න යන්නේ මරණය අතේ දුරින් තබාගෙන, ජීවත් වීමේ ආශාව නිසාම අරුම පුදුම සටනක් දුන් අපූරු මිනිසෙකුගේ සත්ය කතාවක්. ඔහුගේ නම **මැක්සිමෝ නාපා (Maximo Napa)**. වයස අවුරුදු 61ක් වන ඔහු දකුණු ඇමරිකාවේ පේරු රාජ්යයේ වෙරළ තීරයේ ජීවත් වූ සාමාන්ය, අහිංසක ධීවරයෙක්.
2024 වසරේ දෙසැම්බර් 7 වෙනිදා මැක්සිමෝට තවත් එක් සාමාන්ය දවසක් විතරක්ම වුණා. ඔහු තමන්ගේ කුඩා ධීවර බෝට්ටුවට නැඟලා සැන් ජුවන් ඩි මාර්කෝනා (San Juan de Marcona) වරායෙන් පිටත් වුණේ පවුල රකින්න කීයක් හරි හොයාගන්න හිතාගෙනයි. නමුත් ඒ ගමන ඔහුගේ ජීවිතයේ බිහිසුණුම අත්දැකීම බවට පත්වෙයි කියා ඔහු කිසිදාක හීනෙකින්වත් සිතුවේ නැහැ.
මුහුද මැදදී හදිසියේම ඉතාමත් දරුණු කාලගුණික තත්ත්වයකට මුහුණ දෙන්න මේ වයසක ධීවරයාට සිද්ධ වුණා. වේගවත් මුහුදු දියවැල් සහ රළ පහර නිසා ඔහුගේ කුඩා බෝට්ටුව සම්පූර්ණයෙන්ම ඔහුගේ පාලනයෙන් ගිලිහී ගියා. ඔහුගේ අවාසනාවට මේ බෝට්ටුවේ අනතුරක් දැනුම් දෙන්න පුළුවන් කිසිම රේඩියෝ සන්නිවේදන උපකරණයක් තිබුණෙත් නැහැ.
කර කියාගන්න කිසිම දෙයක් නැතිවූ මේ අසරණ ධීවරයා ක්රමක්රමයෙන් මහා පැසිෆික් සාගරයේ ඈතටම ගසාගෙන ගියා. දින කිහිපයක් ගතවෙද්දී ඔහු සතුව තිබුණු සුළු කෑම සහ වතුර ප්රමාණය සම්පූර්ණයෙන්ම අවසන් වෙලා ගියා. වටේටම පෙනෙන්නට තිබුණේ නිමක් නැති, බොන්න බැරි ලුණු වතුර පමණයි.
දහවල් කාලයේදී දැඩි හිරු රශ්මියෙන් ඔහුගේ සම සම්පූර්ණයෙන්ම පිලිස්සී ගියා. රාත්රියට මුහුදු සුළඟත් එක්ක ආව අධික සීතලෙන් ඔහු තනිවම බෝට්ටුව මැද ගැහුණා. නමුත් මැක්සිමෝට ඕන වුණේ කොහොම හරි මේ මරණීය උගුලෙන් බේරිලා ආයෙත් පවුලේ අය ලඟට යන්නයි.
ඔහු දැඩි පිපාසය නිවා ගත්තේ කලාතුරකින් ඇද හැලුණු වැසි වතුර බිංදු එකතු කරගෙනයි. බඩගින්න දරාගන්න බැරිම තැන ඔහු කළේ බෝට්ටුවට වසාගත් මුහුදු ලිහිණියන්ව අල්ලාගෙන අමුවෙන්ම කෑමට ගැනීමයි. ඊට අමතරව මුහුදේ පාවීගෙන ආව මුහුදු කැස්බෑවන් සහ කුඩා අමු මාළුන්ද ඔහු ආහාරයට ගත්තා.
නමුත් මේ සතුන් හැමදාම ඔහුට හමුවුණේ නැහැ, සමහර දවස් වලට කිසිම සතෙක් බෝට්ටුව අහලකටවත් ආවේ නැහැ. කිසිම ආහාරයක් නොමැතිව දින ගණන් ගත කරද්දී ඔහු දැඩි ලෙස දුර්වල වෙලා මරණයේ අද්දරටම ගියා. බඩගින්න ඉවසාගත නොහැකිම තැන ඔහු බෝට්ටුවේ සිටි කුඩා කැරපොත්තන් පවා අල්ලාගෙන කෑවා.
ඔහු ඒ තරමටම ජීවිතය ඉල්ලා මහා සාගරයත් එක්ක තනිවම සටන් කළා. මේ අතරතුර ගොඩබිම සිටි ඔහුගේ පවුලේ අය ගත කළේ කඳුළු පිරුණු, අතිශය කටුක කාලයක්. සති ගණනාවක් ගත වෙලත් මැක්සිමෝ ගැන කිසිම තොරතුරක් නොලැබුණු නිසා බොහෝ දෙනෙක් සිතුවේ ඔහු මුහුදේ ගිලී මියගොස් ඇති බවයි.
බලධාරීන් පවා ඔහුව සෙවීමේ කටයුතු නවතා දැමුවේ ඔහු ජීවතුන් අතර නැති බව විශ්වාස කරලයි. නමුත් ඔහුගේ ආදරණීය දියණිය, ඉනෙස් (Inés) එය කිසිසේත්ම පිළිගන්න සූදානම් වුණේ නැහැ. "අපි කිසිදා බලාපොරොත්තු අත්හැරියේ නෑ" ඇය මාධ්ය ඉදිරියේ කඳුළු පිරි දෙනෙතින් යුතුව දැඩි විශ්වාසයකින් ප්රකාශ කළා.
තම ආදරණීය පියා කොතැනක හෝ ජීවතුන් අතර සිටින බවට ඇගේ හදවතේ දැඩි විශ්වාසයක් තිබුණා. ඇගේ ඒ අසීමිත විශ්වාසය සහ ආදරය කොහේ හෝ ඈතක මරණයත් එක්ක සටන් කරමින් හිටිය මැක්සිමෝටත් දැනෙන්නට ඇති. දින දහයක් හෝ විස්සක් නොවෙයි, මාස තුනකට ආසන්න කාලයක් ඔහු මේ නිරයේ තනිවම පාවෙමින් හිටියා.
එනම් දින 90කටත් වඩා වැඩි කාලයක් ඔහු කෑමක් බීමක් නැතිව මේ විඳවීම අත්විඳිමින් සිටියා. මේ කාලය ඇතුළත ඔහුගේ සිරුර සම්පූර්ණයෙන්ම කෙසඟ වී, ඇටකටු මතු වී ඇටසැකිල්ලක් බවට පත් වී තිබුණා. නමුත් ඔහුගේ හුස්ම ටික තවමත් යන්තමින් ඒ සිරුරේ රැඳී තිබුණා.
අවසානයේ 2025 මාර්තු 12 වෙනිදා මුළු ලෝකයම පුදුමයට පත් කළ ඒ හාස්කම සිද්ධ වුණා. පේරු වෙරළ තීරයේ සිට කිලෝමීටර් 1094ක් දුරින් ඈත මුහුදේ පාවෙමින් තිබුණු මේ කුඩා බෝට්ටුව ගැන කාගේ හෝ අවධානය යොමු වුණා. ඒ, ඉක්වදෝරයේ (Ecuador) ධීවර මුර සංචාරක නෞකාවක සිටි අවධානයෙන් හිටිය නාවිකයන් පිරිසකටයි.
ඔවුන් තම නෞකාව ඒ කුඩා බෝට්ටුවට ළං වී බලන විට දුටුවේ ජීවිතයත් මරණයත් අතර දෝලනය වෙමින් සිටි මේ වියපත් ධීවරයාවයි. ඔහුව දුටු විගසම ඔවුන් ඔහුව තම නෞකාවට මුදාගෙන අවශ්ය මූලික ප්රතිකාර ලබා දෙන්නට කටයුතු කළා. පුදුමයට කරුණ නම්, ඒ තරම් වධ වේදනා වින්දත් මැක්සිමෝට තනිවම ඇවිදින්නට සහ කතා කරන්නට තරම් පුදුමාකාර ශක්තියක් ඉතිරි වී තිබීමයි.
2025 මාර්තු 14 වෙනිදා පේටා (Paita) නගරයේදී ඔහුට නැවතත් තම ආදරණීය පවුලේ සාමාජිකයන්ව මුණගැහෙන්න අවස්ථාව ලැබුණා. ඒ මොහොත කඳුළු, සතුට සහ සැනසුම පිරුණු අතිශය හැඟීම්බර අවස්ථාවක් බව එතන හිටිය හැමෝම දැක්කා. දියණියගේ බලාපොරොත්තුව මල් ඵල ගන්වමින් ඔහු නැවතත් පවුලේ අයගේ තුරුලට ආරක්ෂිතව ආවා.
දින 95ක් තනිවම මහා සාගරයේ ගත කළ මැක්සිමෝගේ මෙම සිදුවීම, මේ දශකය තුළ වාර්තා වූ දීර්ඝතම සහ පුදුම සහගතම දිවි ගලවා ගැනීමේ කතාවක් ලෙස ලෝක ඉතිහාසයට එක් වෙනවා. මේ කතාව හුදෙක් එක්තරා ධීවරයෙකුගේ සාමාන්ය කතාවක් පමණක් නෙවෙයි. මිනිස් සිතක තියෙන නොපසුබට උත්සාහය ගැන එය අපට කියා දෙන පාඩම මිල කරන්න බැහැ.
අපේ ජීවිතයේ කොයිතරම් අඳුරු, කටුක, බිහිසුණු අවස්ථාවක් ආවත් අපි වැටෙන්න හොඳ නැහැ. බලාපොරොත්තුව අත් නොහැර සටන් කළොත් ඕනෑම අභියෝගයක් ජයගන්න පුළුවන් බව මැක්සිමෝ අපට ඔප්පු කර පෙන්වා තිබෙනවා. අපේ රටේ ධීවර ජනතාවත් මේ වගේ අනතුරුවලට මුහුණ දෙනවා, ඒ නිසාම මේ කතාව අපිට ගොඩක් සමීපයි.
ඔබත් කවදා හෝ ජීවිතය ගැන කලකිරුණු මොහොතක මේ සත්ය කතාව මතක් කරගන්න. කෑමට මුකුත්ම නැතිව කැරපොත්තන් කමින් දින 95ක් සාගරය මැද සටන් කළ ඔහුට ජීවිතය දිනන්න පුළුවන් වුණා නම්, අපිටත් අපේ ප්රශ්න ජයගන්න බැරි කමක් නැහැ. මේ වටිනා කතාව ඔබේ මිතුරන්ටත් කියවන්න පහළින් Share කරන්න අමතක කරන්න එපා.
🎬 ලෝකයෙන් හැංගුණු මේ වගේ තවත් ඇඟ කිලිපොළා යන සත්ය කතා සහ අබිරහස් සිදුවීම් ගැන මුල සිට අගට කියවන්න ඔබත් ආසද? එහෙනම් අදම අපේ nokikatha . com වෙබ් අඩවියට ගොඩවෙන්න!
