"මගේ එකම හීනය සිංගප්පූරුව ලංකාවක් වගේ කරන එක..." එදා ලී ක්වාන් යූ පැතූ ඒ හීනය, වර්ජන සහ දේශපාලනය නිසා අපේ ඇස් පනාපිටම බොඳ වී ගිය හැටි! 🇱🇰🇸🇬💔

එය 1956 වසරේ අප්‍රේල් මාසයේ සාමකාමී සැන්දෑවක්. කොළඹ ගෝල්ෆේස් හෝටලයේ බැල්කනියට වෙලා, ඉන්දියන් සාගරයෙන් හමා එන සිසිල් සුළං රැල්ල විඳින ගමන්, සිහින් සිරුරක් තියෙන විදෙස් තරුණ නායකයෙක් ගැඹුරු කල්පනාවක හිටියා. එදා ඔහු කොළඹ නගරය දිහා බැලුවේ පුදුමාකාර ආසාවකින් සහ ඊර්ෂ්‍යාවකින්. පිරිසිදු පුළුල් මං මාවත්, වෙලාවට වැඩ කරන කෝච්චි, ඉංග්‍රීසි භාෂාව හසල දැනුමකින් හසුරුවන උගත් මිනිස්සු සහ ආසියාවේ කාර්යබහුලම වරාය දැකලා ඔහු වශී වෙලා හිටියේ. එදා රෑ ඔහු තමන්ගේ ඩයරියේ මෙහෙම සටහන් කළා. "ලංකාව තමයි බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් නිර්මාණය කරපු හොඳම ආදර්ශමත් රට. මට ඕන දවසක මගේ රටත් මේ වගේ ලස්සන, දියුණු රටක් කරන්න." ඒ තරුණයාගේ නම ලී ක්වාන් යූ. ඒ වෙද්දි එයාගේ රට, ඒ කියන්නේ සිංගප්පූරුව තිබුණේ මඩ වගුරක් පිරුණු, බොන්න වතුර ටිකත් මැලේසියාවෙන් එනකම් බලාගෙන ඉන්න වුන, සම්පත් කිසිවක් නැති හිඟන රටක් විදියට. නමුත් දෛවයේ සරදමක මහත! එදා ලංකාව දිහා බලලා "ආස" කරපු ලී ක්වාන් යූ, ඊට දශක කිහිපයකට පස්සේ මියයන්න කලින් ලෝකෙටම කිව්වේ "සිංගප්පූරුව කවදාවත් ලංකාවක් වගේ වෙන්න නම් ඉඩ තියන්න එපා" කියලා.

දෙයියනේ... අවුරුදු 60ක් ඇතුළත අපිට මේ මොකද වුණේ? ඇයි අපි පල්ලෙහාට වැටෙද්දි එයාලා අහස උසට නැග්ගේ? මේක අහම්බයක් නෙවෙයි, මේක අපි විසින්ම කරගත් සියදිවි නසාගැනීමක්.

මේ විනාශයේ භයානකම සහ අපි ගොඩක් දෙනෙක් නොදන්න හැරවුම් ලක්ෂ්‍යය තමයි 1960 ගණන් වල අපේ රටේ තිබුණ "වර්ජන සංස්කෘතිය" (Strike Culture). ඒ කාලේ කොළඹ වරාය කියන්නේ දකුණු ආසියාවේ හදවත. ලෝකේ වටේ යන ඕනෑම නැවක් තෙල් ගහන්න, බඩු පටවන්න ආවේ කොළඹට. සිංගප්පූරුව දිහා බලන්නවත් කවුරුත් හිටියේ නෑ. අපිට තිබුණේ ස්වභාවධර්මයෙන් ලැබුණ රත්තරන් පතලක්. නමුත් අපේ රටේ වාමාංශික දේශපාලනය සහ වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාමාර්ග නිසා කොළඹ වරාය නිතරම අඩපණ වෙන්න පටන් ගත්තා. පොඩි දේටත් "ස්ට්‍රයික්" කරන, වැඩ නවත්තන, කෑ ගහන සංස්කෘතියක් වරාය ඇතුලේ පිළිකාවක් වගේ පැතිරුණා. නැවක් ආවම බඩු බාන්න මිනිස්සු නෑ, දොඹකර නවත්තලා. නැව් දවස් ගණන් පෝලිමේ රස්තියාදු වුණා.

මේ වෙලාවේ සිංගප්පූරුව මොකද කළේ? ලී ක්වාන් යූ මේ අවස්ථාවෙන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගත්තා. ඔහු දැක්කා ලංකාව පිස්සු කෙළිනවා. ඔහු වහාම සිංගප්පූරු වරාය "පැය 24ම වැඩ කරන, වර්ජන නැති කලාපයක්" බවට පත් කළා. එයා වෘත්තීය සමිති නායකයන්ට කිව්වා "රටේ ආර්ථිකය කන වර්ජන කරන්න මම කාටවත් ඉඩ තියන්නේ නෑ" කියලා. එයා නීති තද කළා. ප්‍රතිඵලය මොකක්ද? වර්ජන නිසා කොළඹ වරායේ රස්තියාදු වෙන්න බැරි තැන, ලෝකේ ලොකුම නැව් සමාගම් ටික ලංකාව අතෑරලා සිංගප්පූරුවට යන්න පටන් ගත්තා. අදටත් සිංගප්පූරුව ආසියාවේ නැව් මධ්‍යස්ථානය (Maritime Hub) විදියට වැජඹෙන්නේ, එදා අපේ මිනිස්සු "අයිතිවාසිකම්" ඉල්ලලා පාරේ නටපු නැටුමේ ප්‍රතිඵලයක් විදියටයි. සරලවම කිව්වොත්, අපි අපේ අතේ තිබුණ රත්තරන් බිත්තරේ නිකම්ම සිංගප්පූරුවට පූජා කළා.

ඊළඟට අපේ මිනී පෙට්ටියට අන්තිම ඇණේ ගැහුවේ "ජාතිවාදය සහ භාෂාව" මගින්. ලී ක්වාන් යූගේ රටේ චීන, මැලේ, දෙමළ කියලා ජාතීන් ගොඩක් හිටියා. එයා දැනගෙන හිටියා මේ අයව එකතු කරන්න නම්, ඒ වගේම ලෝකෙත් එක්ක ගනුදෙනු කරන්න නම් "ඉංග්‍රීසි භාෂාව" ඕන බව. එයා සිංගප්පූරුවේ පළමු භාෂාව විදියට ඉංග්‍රීසි අනිවාර්ය කළා. ජාතිවාදය අවුස්සන ඕනම කෙනෙක්ව, ඒ තමන්ගේම ජාතියේ කෙනෙක් වුණත් එයා හිරේ දැම්මා. නමුත් ලංකාවේ අපි කළේ මොකක්ද? 1956 දී "සිංහල පමණයි" කියලා පනතක් ගෙනල්ලා, ඉංග්‍රීසි භාෂාව "කඩුවක්" කියලා පැත්තකට විසි කළා. ඒකෙන් වුණේ සිංහල මිනිහට ලෝකයත් එක්ක කතා කරන්න තිබුණ භාෂාව නැති වුණ එක සහ දෙමළ මිනිස්සු රට ඇතුලේ කොන් වුණ එකයි. මේ භාෂා ප්‍රතිපත්තියේ දරුණුම ප්‍රතිඵලය වුණේ බුද්ධි ගලනය (Brain Drain). එදා ලංකාවේ හිටපු දක්ෂම උගත්තු, විශේෂයෙන්ම බර්ගර් ජාතිකයින් සහ දෙමළ උගත්තු දහස් ගණනින් රට අතෑරලා ගියා. ඒ ගියපු ගොඩක් අය ගියේ සිංගප්පූරුවට සහ ඕස්ට්‍රේලියාවට. අපි අපේ රටේ මොළ ටික එළියට විසි කළා. සිංගප්පූරුව ලෝකේ වටේම හිටපු දක්ෂයන්ට රතු පලස දාලා ආරාධනා කළා. "ඔයා මොන ජාතියේද වැඩක් නෑ, මොළේ තියෙනවා නම් අපේ රටට එන්න" කියලා ලී ක්වාන් යූ කිව්වා.

තුන්වෙනි කාරණය තමයි "සහනාධාර මානසිකත්වය". නිදහස ලැබුණ අලුත අපේ දේශපාලකයෝ කළේ රට හදන සැලසුම් හදනවා වෙනුවට, ඊළඟ ඡන්දෙ දිනන්න මිනිස්සුන්ට "හාල් සේරුව" නිකන් දෙන්න පොරොන්දු වුණ එකයි. මිනිස්සුත් හිතුවේ තමන්ට මහන්සි නොවී නිකන් කන්න දෙන නායකයා තමයි හොඳම නායකයා කියලා. හැබැයි එහා රටේ ලී ක්වාන් යූ තමන්ගේ මිනිස්සුන්ට "ටොෆි" දුන්නේ නෑ. එයා දුන්නේ "තිත්ත බෙහෙත්". එයා කෙලින්ම කිව්වා "අපිට සම්පත් නෑ, අපිට තියෙන්නේ මහන්සි වෙලා වැඩ කිරීම විතරයි. නිකන් කන්න බලාගෙන ඉන්න එපා" කියලා. එයා රටේ මිනිස්සුන්ගේ ඔළුවට දැම්මේ වැඩ කිරීමේ සංස්කෘතියක්. අපි අපේ මිනිස්සුන්ගේ ඔළුවට දැම්මේ පින් පඩි සහ සහනාධාර සංස්කෘතියක්. අපි ණයට අරන් කකා බිබී ආතල් ගද්දි, සිංගප්පූරුව දාඩිය මහන්සියෙන් බේකරියක් හැදුවා. අවසානයේදී, 1970 ගණන් වෙද්දි අපි "සංවෘත ආර්ථිකයක්" ඇතුලේ හිරවෙලා, හාල් මිරිස් පවා ගෙදර වවාගෙන කන්න ඕන කියලා දොරවල් වහගද්දි, සිංගප්පූරුව මුළු ලෝකෙටම දොර ඇරලා විදෙස් ආයෝජකයින්ට බදු සහන දීලා රට ඇතුලට ගත්තා. ලෝකෙම සල්ලි සිංගප්පූරුවට ගලාගෙන එද්දි, අපි පෝලිම් යුගයක හිර වුණා.

තව එක දෙයක්. අපි අදටත් කරන්නේ අහස දිහා බලාගෙන "දියසේන කුමාරයා" එනකම් බලාගෙන ඉන්න එක. මැතිවරණයක් ළං වුණාම "මෙන්න දියසේන ආවා, මෙයා ඇවිත් මැජික් කරලා රට හදයි" කියලා අපි හැමදාම රැවටෙනවා. ඒත් මචං මතක තියාගන්න, ඒක දේශපාලකයෝ අපිව අන්දන්න ගොතපු ලස්සන බොරුවක් විතරයි. ලෝකේ කිසිම රටක් තනි වීරයෙක් ඇවිත් මැජික් කරලා ගොඩදාලා නෑ. ජපානය, ජර්මනිය වගේ රටවල් අළු දූවිලි වලින් නැගිට්ටේ මැජික්කාරයෝ නිසා නෙවෙයි, එහේ මිනිස්සු දවසට පැය 15-16 රට වෙනුවෙන් මැරිලා වැඩ කරපු නිසා. නායකයෙක්ට පුළුවන් "පාර පෙන්නන්න" විතරයි, ඒ පාරේ යන්න ඕන අපි. ඒ නිසා කවදාවත් නොඑන දියසේනෙක් එනකම් බලන් ඉන්න එක නවත්තන්න. තමන්ගේ රස්සාව හරියට කරන, පගාව ගන්නේ නැති, තමන්ගේ දරුවා හරියට හදන "ඔබ" තමයි මේ රටට ඕන කරන ඇත්තම දියසේන කුමාරයා.

නිකමට අද සිංගප්පූරුව දිහා බලන්න. එදා අපේ වරාය දිහා බලලා හූල්ලපු ඒ පුංචි රටේ, අද තියෙන්නේ ලෝකයේ 'බලවත්ම පාස්පෝට්' එක. සිංගප්පූරු ජාතිකයෙක්ට වීසා නැතුව ලෝකේ ඕනම රටකට රජෙක් වගේ යන්න පුළුවන්. ඒත් අපිට? අපේ පාස්පෝට් එක දැක්කම එයාපෝට් වල වෙනම පෝලිමක දාලා සැකෙන් බලන තත්ත්වයට අපි වැටිලා.

එහේ සාමාන්‍ය මනුස්සයෙක්ගේ අවුරුද්දක ආදායම (Per Capita GDP) ඩොලර් 88,000ක් (රුපියල් කෝටි 2.5ක්) විතර වෙනවා. අපේ මනුස්සයෙක් අවුරුදු 10ක් හම්බ කළත් ඒ ගාන හොයන්න බෑ. එහේ අම්මා කෙනෙක්ට, දුවෙක්ට රෑ 12ට වුණත් බයක් නැතුව තනියම පාරේ යන්න පුළුවන් නීතියක්, විනයක් තියෙනවා. ලෝකයේ හොඳම එයාපෝට් එක, ලෝකයේ හොඳම ඉස්පිරිතාල, ලෝකයේ හොඳම විශ්වවිද්‍යාල තියෙන්නේ එහේ. අපිට තිබුණ හැම සම්පතක්ම තිබිලත් අපි හිඟන වෙද්දි, මුකුත් නොතිබුණ සිංගප්පූරුව අද ලෝකෙටම ණය දෙන මට්ටමට ඇවිල්ලා. මේක අහම්බයක් නෙවෙයි, මේක තමයි දැක්මක් ඇති නායකත්වය සහ විනයක් ඇති ජනතාවක් එකතු වුණාම ලැබෙන ප්‍රතිඵලය!

අවසාන වශයෙන්, මේ ලිපිය කියවන මගේ රටේ තරුණ පරම්පරාවට වගේම ආදරණීය දෙමව්පියන්ටත් හදවතින්ම කියන්න තියෙන්නේ එකම එක දෙයයි. මචං, අපි පිළිගන්න ඕන තිත්ත ඇත්තක් තියෙනවා. ඒ තමයි අපේ තාත්තලාගේ, සීයලාගේ පරම්පරාවට කොතැනක හෝ වැරදුණා කියන එක. ඔවුන් ජීවිත කාලයම කළේ පාට පාට දේශපාලකයෝ පස්සේ ගිහින් කොඩි උස්සපු එකයි, ජාතිය ආගම කියලා බෙදිලා මරාගත්ත එකයි. ඔවුන් හිතුවේ තමන්ගේ 'පක්ෂය' දිනුවම මේ රට දිනයි කියලා. ඒත් අන්තිමට වුණේ පක්ෂ මාරුවෙන් මාරුවට දිනද්දි, අපේ රට අන්ත අසරණ වෙලා පරාජය වුණ එක විතරයි. දේශපාලකයෝ තමන්ගේ දරුවන්ව පිටරට යවලා රජ කරද්දි, අපේ තාත්තලාට සිද්ධ වුණේ ඒ දේශපාලකයින්ගේ පෝස්ටර් අලව අලව ණය කන්දක් උඩ මැරිලා යන්න. ඉතින් මම ඔයාලගෙන් අත් දෙක එකතු කරලා ඉල්ලනවා, ඒ පරම්පරාව කරපු ඒ ඓතිහාසික මෝඩකම නම් ආයේ කරන්න එපා. අපි මේ සාපය මෙතනින් ඉවර කරමු.

විශේෂයෙන්ම දරුවෝ ඉන්න අම්මෙක් තාත්තෙක් විදියට ඔබ ඔබේ දරුවන්ට ඉඩම් කඩම්, යාන වාහන ලියලා දෙනවට වඩා වටිනා දෙයක් දෙන්න මහන්සි වෙන්න. ඒ තමයි 'ලෝකය දිනන නවීන අධ්‍යාපනය'. මතක තියාගන්න, සිංගප්පූරුව දිනුවේ දේශපාලකයින්ගේ කටේ බලෙන් නෙවෙයි, එහේ මිනිස්සුන්ගේ මොළේ බලෙන්. ඒ නිසා පුළුවන් තරම් ඔබේ දරුවන්ට ඉංග්‍රීසි භාෂාව, අලුත් තාක්ෂණය සහ ලෝකයේ දියුණු දැනුම ලබා දෙන්න. දේශපාලකයෙක් පස්සේ ගිහින් රජයේ රස්සාවක් හිඟාකන, පින් පඩියට බලාගෙන ඉන්න කොන්දක් නැති දරුවෙක් වෙනුවට, තමන්ගේ මොළෙන් මුළු ලෝකෙටම සර්විස් එකක් දීලා, ගෙදර ඉඳන්ම ඩොලර් හොයන්න පුළුවන් දක්ෂ දරුවෙක්ව නිර්මාණය කරන්න. ආණ්ඩුවෙන් සහන මල්ලක් දෙනකම් කට ඇරගෙන බලාගෙන ඉන්න 'හිඟන මානසිකත්වය' ඔවුන්ට පුරුදු කරන්න එපා. මහන්සි වෙලා, තමන්ගේ දෑතේ හයියෙන් නැගිටින විදිය, වැටුනත් ආයේ දූවිලි පිහදාගෙන නැගිටින විදිය ඔවුන්ට පුංචි කාලේ ඉඳන්ම කියලා දෙන්න.

අපිට සිංගප්පූරුව වගේ වෙන්න බැරි වුණේ අපිට සම්පත් නැති නිසා නෙවෙයි, අපි හිතන විදිය වැරදි නිසා. මේ රට හදන්න පිටසක්වලින් කවුරුත් එන්නේ නෑ. වෙනස පටන් ගන්නේ දියවන්නාවෙන් නෙවෙයි, ඔබේ ගෙදරින්, ඔබ හිතන විදියෙන්. අපි දේශපාලන වහල්කමෙන් මිදිලා, ලෝකයත් එක්ක හැප්පෙන්න පුළුවන් විදියට අපේ දරුවන්ව හැදුවොත්, අපේ පරම්පරාවට බැරි වුණත් අපේ දරුවන්ගේ පරම්පරාව හරි දවසක සිංගප්පූරුවට වඩා හොඳ රටක් මේ මහ පොළවේ හදාවි. ඒ දවස වෙනුවෙන් අපි අද ඉඳන්ම හැදෙමු!

අවංකවම උත්තර දෙමු... අද ලී ක්වාන් යූ වගේ නායකයෙක් ලංකාවට ඇවිත් 'සහන මලු නෑ, රජයේ රස්සා නෑ, රට හදන්න හැමෝම මහන්සි වෙන්න ඕන' කිව්වොත්... අපි එයාට ඡන්දෙ දෙයිද? නැත්නම් 'පිස්සෙක්' කියලා ගෙදර යවයිද? 👇🗳️

නොකී කතා – Untold Stories | තවත් දැනගැනීමට follow කරන්න

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම 'නොකී කතා' Page එක Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි

**#SriLankaVsSingapore #LeeKuanYew #History #Economy #LaborStrikes #Development #Politics #SriLanka #Sinhala #NokeeKatha #නොකීකතා**