කෑම පිරුණු උණුසුම් කාමරයක බඩගින්නේ සීතලේ මැරෙන්න පුළුවන්ද? අදටත් ඇමරිකාවම හොයන 'Yuba County' අභිරහස

හරියටම වැඩ කරන තමන්ගේ කාර් එක පාළු කැලේක මැද දාලා, කිසිම හේතුවක් නැතුව අධික හිම පිරුණු කන්දක් නගින්න කවුරුහරි තීරණය කරන්නේ ඇයි? ඒකත් තමන්ගේ ගෙවල් තියෙන පැත්තට සම්පූර්ණයෙන්ම විරුද්ධ පැත්තට.

මේ කතාව පටන් ගන්නේ 1978 පෙබරවාරි 24 වෙනිදා ඇමරිකාවේ කැලිෆෝනියා ප්‍රාන්තයෙන්. මේක කිට්ටු යාලුවෝ පස්දෙනෙක්ගේ කතාවක්.

ටෙඩ්, ගැරී, ජැක්, ජැකී සහ විලියම් කියන මේ පස්දෙනාම අවුරුදු 24ත් 32ත් අතර වයස්වල හිටිය තරුණයෝ. හැබැයි මේ අයට පොඩි විශේෂත්වයක් තිබුණා.

ඒ තමයි මේ පස්දෙනාටම යම්කිසි මට්ටමක බුද්ධිමය දුර්වලතා (mild intellectual disabilities) තිබුණා. ඒ කියන්නේ ශරීරයෙන් වැඩිහිටියන් වුණත්, එයාලගේ මනස වැඩ කරලා තිබුණේ ගොඩක් දුරට කුඩා ළමයින්ගේ වගේ.

මේ පස්දෙනාම එකිනෙකාට ගොඩක් ආදරෙයි. එයාලගේ ලෝකේ තිබුණු ලොකුම පිස්සුව තමයි බාස්කට් බෝල් සෙල්ලම් කරන එක.

පහුවදා එයාලගේ ජීවිතේ තිබුණු වැදගත්ම බාස්කට් බෝල් මැච් එකක් සෙල්ලම් කරන්න එයාලා ලෑස්ති වෙලයි හිටියේ. ඒ වෙනුවෙන් අලුත් ඇඳුම් පවා ලෑස්ති කරලා ඇඳ උඩින් තියලයි එයාලා ගෙදරින් එළියට බැස්සේ.

කලින් දවසේ රෑ, ඒ කියන්නේ පෙබරවාරි 24 වෙනිදා, මේ පස්දෙනා යනවා ළඟ නගරයක තිබුණු වෙනත් බාස්කට් බෝල් මැච් එකක් බලන්න. මැච් එක ඉවර වෙලා රෑ දහයට විතර එයාලා කඩේකින් කෑම බීම ටිකකුත් අරගෙන තමන්ගේ කාර් එකට නගිනවා.

කෙලින්ම ගෙදර එන්න බලාගෙන කාර් එකට නැග්ග මේ පස්දෙනා, කවදාවත් ආයේ ගෙදර ආවේ නැහැ.

පහුවදා උදේ වෙනකොටත් දරුවෝ ගෙදර නොආපු නිසා බය වුණු දෙමාපියෝ පොලිසියට දැනුම් දෙනවා. මුළු පළාතම පීරලා හොයන්න පටන් ගත්තත් දවස් කිහිපයක් යනකල් කිසිම හෝඩුවාවක් හම්බවෙන්නේ නැහැ.

ඔහොම සති ගාණක් යද්දී එකපාරටම එයාලා ගියපු කාර් එක කැලෑබද, හිමෙන් වැහිලා ගිය කඳුකර පාරක තියෙද්දී හොයාගන්නවා. මේ පාර තිබුණේ එයාලගේ ගෙවල් තිබුණු පැත්තට හැතැප්ම ගාණක් විරුද්ධ පැත්තේ, ඝන කැලෑවක් මැද.

කාර් එක පරීක්ෂා කරපු පොලිසියට හිතාගන්න බැරි දේවල් කිහිපයක්ම දකින්න ලැබුණා. එකක් තමයි කාර් එකේ කිසිම ලෙඩක් තිබුණේ නැහැ. පණ ගන්වන්න පුළුවන් මට්ටමේ ඉතාම හොඳින් ඒක වැඩ කළා.

කාර් එකේ පෙට්‍රල් පිරිලා තිබුණා. රෝද ටිකක් හිම වල එරිලා තිබුණත්, පස්දෙනෙක්ට එකතුවෙලා ඉතාම ලේසියෙන් කාර් එක තල්ලු කරගන්න පුළුවන් කම තිබුණා.

ඇතුළේ එයාලා ගත්ත කෑම බීම භාගෙට කාලා දාලා තිබුණා. හැබැයි කාර් එකේ යතුරු විතරක් කොහේවත් හොයාගන්න තිබුණේ නැහැ.

කාර් එක හොයාගත්තට මොකද මේ පස්දෙනාට මොකද වුණේ කියලා කිසිම හෝඩුවාවක් තිබුණේ නැහැ. ඒ කාලේ දැඩි හිම පතනයක් තිබුණු නිසා සෙවීම් කටයුතුත් නවත්තන්න පොලිසියට සිද්ධ වෙනවා.

මාස ගාණක් ගෙවිලා ගිහින් ජුනි මාසේ වෙනකොට කන්දේ තිබුණු හිම දියවෙලා යන්න පටන් ගන්නවා. ඒත් එක්කම ආයෙමත් මේ අතුරුදහන් වුණු තරුණයින්ව හොයන මෙහෙයුම ආරම්භ කරනවා.

කාර් එක හොයාගත්ත තැන ඉඳන් හැතැප්ම 19ක් විතර කැලේ ඇතුළට වෙන්න වනසංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුවට අයිති පොඩි කැබින් එකක් (Trailer) තිබුණා. කැලේ අතරමං වෙන අයට ප්‍රයෝජනයට ගන්න මේක ඇතුළේ කෑම බීම, උණුසුම් වෙන්න ඕන කරන දේවල් ගබඩා කරලයි තිබුණේ.

කැලේ පීරගෙන ගියපු සෙවුම් කණ්ඩායම මේ කැබින් එක ඇතුළට ගියාම දැක්ක දර්ශනයෙන් එයාලගේ ඇඟේ ලේ වතුර වෙලා ගියා.

කැබින් එකේ ඇඳක් උඩ, බ්ලැන්කට් අටකින් විතර හොඳට ඔතාගෙන මැරිලා හිටපු කෙනෙක්ගේ මළසිරුරක් තිබුණා. ඒ තමයි අතුරුදහන් වුණු පස්දෙනාගෙන් කෙනෙක් වුණු 'ටෙඩ්'.

ටෙඩ්ගේ මරණ පරීක්ෂණ වාර්තාව ආවම මුළු ඇමරිකාවම කම්පනයට පත් වුණා. ටෙඩ් මැරිලා තිබුණේ සීතල නිසා වගේම, දැඩි ලෙස කුසගින්නේ ඉඳලා.

ඔහුගේ ඇඟේ බරින් බාගයකටත් වඩා අඩු වෙලා, හරියට ඇටසැකිල්ලක් වගේ තමයි මළසිරුර තිබුණේ. ඔහු මැරෙන්න කලින් සති ගාණක් මේ කැබින් එක ඇතුළේ පණ අදිමින් ජීවත් වෙලා තියෙනවා කියලා වෛද්‍යවරු හොයාගත්තා.

හැබැයි ප්‍රශ්නේ තියෙන්නේ එතන නෙවෙයි. ටෙඩ් කුසගින්නේ මැරුණා කිව්වට, මේ කැබින් එක ඇතුළේ ඒ පස්දෙනාටම අවුරුද්දක් පුරාවට කන්න පුළුවන් තරම් කෑම ජාති ගබඩා කරලා තිබුණා.

ටෙඩ් මැරිලා හිටපු ඇඳ වටේටම කෑම ටින් ගොඩගහලා තිබුණා. කවුරුහරි කෙනෙක් ඒ කෑම ටින් කිහිපයක් ඇරලා ටෙඩ්ට කවන්න උත්සාහ කරලත් තිබුණා.

ඒත් ඇයි එච්චර කෑම තියෙද්දිත් අනිත් ටින් ටික ඇරගෙන කන්න එයාලා උත්සාහ කළේ නැත්තේ? එයාලා ඒ තරමටම බය වෙලාද හිටියේ?

අනෙක් කාරණාව තමයි සීතල. කැබින් එක ඇතුළේ ගිනි ගොඩක් ගහගන්න ඕන කරන ලී, ගිනිපෙට්ටි, පොත්පත් ඕන තරම් තිබුණා. ඒත් එක ගිනි කූරක්වත් පත්තු කරලා තිබුණේ නැහැ.

ඒ වගේම ටෙඩ්ගේ කකුල් දෙක සීතලටම ගල් වෙලා (frostbite) සම්පූර්ණයෙන්ම නරක් වෙලා තිබුණා. ඒත් ටෙඩ් දාගෙන හිටපු සපත්තු දෙක අතුරුදහන්.

ඒ වෙනුවට මේ පස්දෙනාටම අයිති නැති අමුතුම විදියේ ලෙදර් සපත්තු දෙකක් කැබින් එක ඇතුළේ තිබුණා. ඒ මදිවට මේසය උඩ තිබුණා එයාලා කාටවත්ම අයිති නැති රත්තරන් ඔරලෝසුවක්.

මේ සපත්තු දෙක සහ ඔරලෝසුව කාගේද කියලා අදටත් හොයාගෙන නැහැ. එතකොට අනිත් හතරදෙනාට මොකද වුණේ?

ටෙඩ්ගේ මළසිරුර හම්බවුණු තැන ඉඳන් තවත් හැතැප්ම ගාණක් ඈතින් අනිත් තුන්දෙනාගේ ඇටසැකිලි පොලිසියට හොයාගන්න පුළුවන් වුණා. එයාලා කැබින් එකෙන් එළියට ගිහින් හිම පිරුණු කැලේ සීතලේම මැරිලා වැටිලා තිබුණා.

හැබැයි පස්වෙනියා... ඒ කියන්නේ 'ගැරී' කවදාවත්ම හොයාගන්න ලැබුණේ නැහැ. අදටත් ගැරීට මොකද වුණේ කියන එක ලෝකේ තියෙන ලොකුම අභිරහසක්.

මෙතන තියෙන භයානකම දේ තමයි මේ සිද්ධිය වුණු දවසේ රෑ, ඒ කැලේ පාරේ වාහනේ කැඩිලා අතරමං වුණු වෙනත් මනුස්සයෙක් දැකපු දේවල්. ඔහුගේ නම ජෝසප්.

මහ රෑ තමන්ගේ වාහනේ ඇතුළට වෙලා සීතලේ ගැහෙමින් හිටපු ජෝසප් දැකලා තියෙනවා අමුතුම පිරිසක් ටෝච් එළි ගහගෙන කාර් එකක් ළඟ ඉන්නවා. ජෝසප් කෑගහලා උදව් ඉල්ලනකොටම, අර මිනිස්සු ටෝච් නිවාගෙන එකපාරටම කැලේ ඇතුළට ගිහින් අතුරුදහන් වෙලා තියෙනවා.

ජෝසප් පොලිසියට දිවුරලා කිව්වා, එතන හිටපු මිනිස්සුත් එක්ක දරුවෙක් වඩාගත්ත ගෑනු කෙනෙකුත් හිටියා කියලා. ඒ අමුතුම ගෑනු කෙනා කවුද? යාලුවෝ පස්දෙනා කැලේට ගියේ ඇයගේ පස්සෙන්ද?

මොහොතක් කල්පනා කරලා බලන්න. තමන්ගේ ජීවිතේ වටිනාම දවස වෙනුවෙන් ඇඳුම් පවා ලෑස්ති කරලා තියපු අය, එකපාරටම තමන්ගේ වාහනේ කැලේ දාලා හැතැප්ම 19ක් අඳුරේ සීතලේ කන්දක් උඩට ඇවිදගෙන ගියේ ඇයි?

කෑම පිරුණු කාමරයක ඉඳගෙනත්, ඇයි එක කෑම ටින් එකක්වත් ඇරගන්න බැරි තරමට එයාලා බය වෙලා හිටියේ? ගින්දරක් ගහගන්න හැමදේම තියෙද්දිත් ඇයි එයාලා සීතලේම ගල් වෙලා මැරෙන්න තීරණය කළේ?

එයාලා එදා රෑ කාගෙන් හරි බේරිලා පණ බේරගන්න මේ කැලේට දිව්වා ද? එහෙම නැත්නම් එයාලා නොදැක්ක, අපි නොදන්න මොකක් හරි අදෘශ්‍යමාන බලවේගයක් එයාලව ඒ කැලේ ඇතුළට ඇදගෙන ගියා ද?

අවුරුදු හතළිස් ගාණක් ගෙවිලත් මේ ප්‍රශ්නවලට උත්තර දෙන්න ලෝකේ කාටවත්ම පුළුවන් වෙලා නැහැ. ඇමරිකාවේ 'American Dyatlov Pass' සිදුවීම විදියට හඳුන්වන මේ අභිරහස අදටත් එහෙම්මමයි.

ඔබට මොකද හිතෙන්නේ? එදා රෑ මේ අහිංසක යාලුවෝ පස්දෙනා පණ බේරගන්න දිව්වේ ඇත්තටම මොකාගෙන් බේරෙන්න කියලද? මිනීමරුවෙක්ගෙන්ද, කැලේ හිටපු අමුතු ජීවියෙක්ගෙන්ද, නැත්නම් ඊට වඩා භයානක නොපෙනෙන බලවේගයක්ද?

මේ වගේ දේවල් අනිත් අයටත් දැනගන්න Share කරන්න අමතක කරන්න එපා

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම ‘නොකී කතා – Untold Stories’ පිටුව Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි