වසර 25ක් තිස්සේ ඒ කාමරයේ ජනෙල් ඇරියේ නෑ... පොලීසිය දොර කඩලා බලද්දී කුණු ගොඩක් උඩ හිටපු 'ඇටසැකිල්ල' දැකලා නිලධාරීන්ටත් වමනේ ගියා! - බ්ලාන්ෂ් මොනියර්ගේ ඛේදවාචකය

අපි හැමෝම අහලා තියෙනවා "අම්මා කෙනෙක් තරම් දරුවෙකුට ආදරේ කරන්න පුළුවන් කෙනෙක් මේ ලෝකේ නෑ" කියලා. අම්මා කෙනෙක් තමන්ගේ දරුවා වෙනුවෙන් ජීවිතය වුණත් දෙන්න ලෑස්තියි. ඒ කතාව 100%ක් ඇත්ත. නමුත්, අම්මා කෙනෙක්ගේ ඒ ආදරයම දරුණු ඊර්ෂ්‍යාවක් සහ අහංකාරකමක් වෙලා, තමන්ගේම දරුවාගේ මුළු ජීවිතයම විනාශ කරනවා නම්? මේ ඔබ අහන්න යන්නේ ප්‍රබන්ධ කතාවක් නෙවෙයි. මෙය ප්‍රංශ ඉතිහාසයේ ලියවුණු, මනුෂ්‍යත්වයට නිගා දෙන අතිශය බිහිසුණු සත්‍ය සිදුවීමක්.

කාලය 1876 වසරයි. ප්‍රංශයේ අගනුවර වන පැරිස් නුවර ජීවත් වුණු 'මොනියර්' (Monnier) පවුල කියන්නේ කාටත් අත පාන්නේ නැති, ඉතාම ඉහළ පැළැන්තියේ, ධනවත් රදළ පවුලක්. මේ පවුලේ හිටියා හරිම ලස්සන තරුණ දියණියක්. ඇගේ නම බ්ලාන්ෂ් මොනියර් (Blanche Monnier). ඇය කොච්චර ලස්සනද කියනවා නම්, එවකට ප්‍රංශයේ හිටපු ධනවත්ම සිටුවරුන්, වංශාධිපතීන් පවා ඇයව විවාහ කරගන්න පෝලිමේ හිටියා. ඇය හරියට පිපුණු රෝස මලක් වගේ. ඇගේ අම්මා, 'මැඩම් මොනියර්' (Madame Louise Monnier) කියන්නේ සමාජයේ ලොකු පිළිගැනීමක් තිබුණු කාන්තාවක්. ඇය යහපත් කටයුතු වෙනුවෙන් රජයෙන් සම්මාන පවා දිනූ කෙනෙක්.

නමුත්... දෛවයේ සරදමකට වගේ, බ්ලාන්ෂ් ආදරය කළේ අම්මා බලාපොරොත්තු වුණු වගේ සල්ලිකාරයෙකුට නෙවෙයි. ඇය ආදරය කළේ සාමාන්‍ය, එතරම් වත්කමක් නැති, වයසින් වැඩි නීතිඥවරයෙකුට. මේක දැනගත්තම අම්මාට යක්ෂයා ආවේෂ වුණා. "අපේ පවුලේ තත්ත්වෙට, අපේ නම්බුවට මේ වගේ හිඟන්නෙක් ගැලපෙන්නේ නෑ! උඹ එයාව අතහරින්නම ඕන!" කියලා අම්මා බ්ලාන්ෂ්ට තර්ජනය කළා. නමුත් බ්ලාන්ෂ් තමන්ගේ ආදරය අතහැරියේ නෑ. "මම කසාද බඳින්නේ එයාව විතරයි" කියලා ඇය අම්මාට විරුද්ධ වුණා.

හදිසියේම දවසක්... මුළු පැරිස් නුවරම වසඟ කරගත් රූප සුන්දරිය වුණු බ්ලාන්ෂ් අතුරුදහන් වුණා. ඇයව නගරයේ කාටවත් දකින්න ලැබුණේ නෑ. අසල්වැසියන්, මිතුරන් අහද්දී අම්මා සහ ඇගේ අයියා (Marcel) බොහොම කණගාටුවෙන් කිව්වා "අනේ අපේ බ්ලාන්ෂ්ට එක පාරටම පිස්සු හැදුණා... එයා කාටවත් නොකියා ගෙදරින් පැනලා ගියා" කියලා. කාලයක් යද්දී මිනිස්සු හිතුවේ ඇය මැරෙන්න ඇති කියලා. අර නීතිඥවරයා පවා ඇයව හොයලා හොයලා බැරිම තැන දුකෙන් මිය ගියා. මොනියර් පවුල කිසිම දෙයක් නොවුණා වගේ බොහොම සතුටින්, සාද පවත්වමින්, දාන මාන දෙමින් සමාජයේ වැජඹුණා.

කාලය බොහොම වේගයෙන් ගෙවිලා ගියා. වසරක් දෙකක් නෙවෙයි... වසර 25ක් ගෙවී ගියා. 1901 මැයි මාසයේ 23 වෙනිදා, පැරිස් නගරයේ ප්‍රධාන නීතිපතිවරයාට (Attorney General) නමක් නැති, නිර්නාමික ලියුමක් ලැබුණා. එහි ලියලා තිබුණේ මෙහෙමයි: "ගරු නීතිපතිතුමනි, මම මේ ලියන්නේ ඉතාම භයානක අපරාධයක් ගැන. ගෞරවණීය මොනියර් මැඩම්ගේ ගෙදර උඩුමහලේ අගුලු දාපු කාමරයක, කුණු ගොඩක් අස්සේ මැරි මැරී ජීවත් වෙන කාන්තාවක් ඉන්නවා. ඇය අවුරුදු 25ක් තිස්සේ ඉර එළියක් දැකලා නෑ. ඇය ජීවත් වෙන්නේ තමන්ගේම මළපහ ගොඩක් උඩ."

පොලීසියට මේක විශ්වාස කරන්න බැරි වුණා. මොකද මොනියර් මැඩම් කියන්නේ වැදගත් කාන්තාවක්. නමුත් සැකය නිසා පොලීසිය ඒ ගෙදරට පැන්නා. පොලීසිය එද්දී මොනියර් මැඩම් සාලයේ පුටුවක ඉඳගෙන හරිම සන්සුන්ව හිටියා. ඇය පොලීසියට ගෙය පරීක්ෂා කරන්න ඉඩ දුන්නේ නෑ. "මේක මගේ ගෙදර, ඔයාලට අයිතියක් නෑ" කියලා ඇය කෑ ගැසුවා. නමුත් නිලධාරීන් බලෙන් උඩුමහලට ගියා. උඩුමහලේ අඳුරු කොනේම තිබුණු කාමරයක දොරට පිටතින් යකඩ ඉබි යතුරු දාලා තිබුණා. ඒ දොර අද්දරින් දරාගන්න බැරි, ඔක්කාරය එන අමුතුම දුගඳක් (Stench) හමමින් තිබුණා.

නිලධාරීන් ඉබි යතුරු කඩලා දොර පයින් ගහලා ඇරියා. ඇතුළ ඝන අන්ධකාරයි. ජනෙල්වලට පිටින් ලෑලි ගහලා, තිර රෙදි දාලා වහලා තිබුණේ. කාමරයේ හුස්ම ගන්න බැරි තරම් ගඳයි. නිලධාරියෙක් අමාරුවෙන් ජනේලයේ ලෑලි කඩලා එළියට දැම්මා. අවුරුදු 25කට පස්සේ පළමු වතාවට ඒ කාමරයට ඉර එළිය වැටුණා. ඒ එළියෙන් දැකපු දසුන නිසා දැඩි හිතක් තියෙන පොලිස් නිලධාරීන්ටත් එතැනම වමනේ ගියා.

පොළොවේ අඩි ගාණක් උසට කෑම අපද්‍රව්‍ය, මළපහ, පණුවෝ සහ කුණු ගොඩ ගැහිලා තිබුණා. ඒ කුණු ගොඩ උඩ දිරාගිය පරණ මෙට්ටයක් තිබුණා. ඒ මෙට්ටය උඩ... කිලෝ 25ක් විතර බර, ඇටසැකිල්ලක් වගේ කෙට්ටු වුණු, සම්පූර්ණයෙන්ම නිරුවත්, වයසක කාන්තාවක් බයෙන් ගැහි ගැහි ගුලි වෙලා හිටියා. ඇගේ කොණ්ඩය දණහිසටත් වඩා දිගට වැවිලා, ජටා ගැහිලා තිබුණා. වටේටම මීයන් දුවනවා. ඇඳ උඩ කෑම කෑලි වලට කැරපොත්තෝ වහලා. මේ හිටියේ... මීට වසර 25කට කලින් අතුරුදහන් වුණු අර රූප සුන්දරිය, බ්ලාන්ෂ් මොනියර්.

ඇයව සිර කළේ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි, තමන්ගේම ආඩම්බරකාර අම්මා. හේතුව? දුප්පත් තරුණයෙක්ට ආදරය කිරීම. "උඹ එයාව අතහරිනකම් මම උඹව එළියට දාන්නේ නෑ" කියලා අම්මා ඇයව කාමරේ හිර කළා. බ්ලාන්ෂ් කැමති වුණේ නෑ ආදරේ අතහරින්න. ඒ ආදරේ වෙනුවෙන් ඇය අවුරුදු 25ක්, තමන්ගේ තරුණ කාලයම අඳුරු කාමරයක, මීයන් සහ කැරපොත්තන් එක්ක, කුණු ගොඩක් උඩ දිය කරලා දැම්මා. ඇයව හොයාගන්නකොට ඇයට වයස 50 පැනලා. ඇගේ පෙම්වතා මැරිලා අවුරුදු 15ක් වෙනවා. ඒත් ඇය දැනගෙන හිටියේ නෑ ඔහු මැරුණා කියලා. ඇය ඒ කුණු ගොඩ උඩ ඉඳගෙනත් බලන් හිටියේ ඔහු එනකම්.

පොලීසිය ඇයව පොරවනයක ඔතගෙන එළියට ගනිද්දී ඇය අහස දිහා බැලුවා. ඇය හිනා වුණා. "කොච්චර ලස්සනද... අවුරුදු 25කට පස්සේ අද තමයි මම ඉර එළිය දැක්කේ" කියලා ඇය හෙමින් මිමිණුවා.

ඇයව හිරකරපු අම්මා, පොලීසියට අහුවෙලා හිරේ දැම්මට පස්සේ, කෝප වූ ජනතාව ඇගේ ගෙදර වට කළා. ඒ කම්පනය දරාගන්න බැරුව දවස් 15කින් අම්මා හෘදයාබාධයකින් මැරුණා. මිනිස්සු ඇගේ මිනියටත් ගැහුවා. නමුත් බ්ලාන්ෂ්? ඇය බේරුණත්, ඇගේ මනස සම්පූර්ණයෙන්ම විකෘති වෙලා තිබුණා. ඇය ඉතිරි කාලයම පිස්සන් කොටුවක ගත කරලා, 1913 දී මිය ගියා.

ඉතින් හිතන්න... ආදරය කියන්නේ පරිත්‍යාගයක් තමයි. නමුත් තමන්ගේ දරුවාගේ "තත්ත්වය" (Status) රැකගන්න, තමන්ගේම දරුවාව පණ පිටින් අපායක හිරකරපු මේ වගේ අම්මා කෙනෙක්ට කියන්නේ මොකක්ද? ලෝකෙට පේන්න "සමාජ සේවිකාවක්" වගේ හිටපු ඒ අම්මා, ගෙදර උඩුමහලේ තමන්ගේ දුවව කුණු ගොඩක් උඩ තියලා රෑට රෑට සාද පැවැත්වූවා.

👇 මේ අපරාධයට වගකියන්න ඕන කවුද? ආදරේ වෙනුවෙන් ජීවිතේම පූජා කරපු බ්ලාන්ෂ් මෝඩද? නැත්නම් අම්මා යක්ෂණියක්ද?

නොකී කතා – Untold Stories | තවත් දැනගැනීමට follow කරන්න

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම 'නොකී කතා' Page එක Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි