අපි ළඟ ඔබේ දියණිය ඉන්නවා... පොලිසියට කිව්වොත් ඇය ඉවරයි!" - නත්තල් දා අලුයම මුළු ඇමරිකාවම කම්පා කළ "පුංචි රූ රැජිනගේ" අතුරුදහන් වීම! (Part 01) 🎄❄️💔

නත්තල් කාලය කියන්නේ මුළු ලෝකයටම සතුට, සාමය සහ ආදරය ගෙන දෙන පුදුමාකාර කාලයක් වුණාට, 1996 වසරේ දෙසැම්බර් මාසය ඇමරිකාවේ කොලරාඩෝ ප්‍රාන්තයේ ජීවත් වුණු රම්සි පවුලට අරගෙන ආවේ මුළු ජීවිත කාලෙටම මකා දාන්න බැරි සාපයක් සහ කඳුලක් පමණයි. මේ කතාවේ කේන්ද්‍රය වෙන්නේ මුළු ඇමරිකාවම තමන්ගේ දරුවෙක් වගේ ආදරය කරපු, දැක්කම ඇස් අහකට ගන්න බැරි තරම් හුරතල් ලස්සනක් තිබුණු, අවුරුදු 6ක් වයසැති ජොන්බෙනේ රම්සි කියන පුංචි සුර දූතියයි.

ඇය සාමාන්‍ය දරුවෙක් නෙවෙයි; ඇමරිකාවේ ප්‍රාන්ත ගණනාවක පැවැත්වුණු ළමා රූ රැජින තරග (Child Beauty Pageants) ගණනාවක්ම ජයග්‍රහණය කරපු, රන්වන් පාට දිගු කොණ්ඩයක් සහ දීප්තිමත් නිල් පාට ඇස් දෙකක් තිබුණු පුංචිම පුංචි කුමාරිකාවක්. ඇගේ තාත්තා ජෝන් රම්සි කියන්නේ කෝටිපති ව්‍යාපාරිකයෙක්. අම්මා පැට්සි රම්සිත් කාලෙකට කලින් රූ රැජිනක් වෙලා හිටපු කෙනෙක්. සල්ලි, සැප සම්පත්, කීර්තිය මේ හැමදේම මැද්දේ ගෙවුණු රම්සි පවුලේ ජීවිතය පිටින් බලන සාමාන්‍ය කෙනෙක්ට පෙනුනේ හරියට සුරංගනා කතාවක එන දිව්‍ය ලෝකයක් වගේ. 1996 දෙසැම්බර් 25 වැනිදා, ඒ කියන්නේ නත්තල් දවසේ රෑ මේ පවුල යාළුවන්ගේ ගෙදරක තිබුණු නත්තල් සාදයකට සහභාගී වෙලා ගොඩක් රෑ වෙලා තමන්ගේ සුඛෝපභෝගී මන්දිරයට ආවේ හරිම සතුටින්. පුංචි ජොන්බෙනේ එදා දවසම හිටියේ හරිම උද්යෝගයෙන්. ඇය එදා රෑ නින්දට ගියේ පහුවදා උදේට ලැබෙන අලුත් තෑගි ගැන හිත හිතා, හරිම සැහැල්ලුවෙන් වෙන්න ඇති. නමුත් ඒ හෙට දවස කවදාවත් ඇයට උදා වුණේ නෑ. ඒ වෙනුවට උදා වුණේ මුළු ලෝකයක්ම කම්පා කරපු බිහිසුණුම අභිරහසක්.

දෙසැම්බර් 26 වැනිදා පාන්දර 5:30 ට විතර ජොන්බෙනේගේ අම්මා, පැට්සි රම්සි අවදි වුණා. පිටත පරිසරය හිමෙන් වැසිලා තිබුණු නිසා මුළු පළාතම තිබුණේ අමුතුම සීතලක. මුළු ගෙදරම තිබුණේ මූසල නිහැඬියාවක්. ඇය කුස්සියට ගියේ උදේ කෝපි එක හදාගන්න බලාගෙන. නමුත් ඇය පඩිපෙළ බැහැගෙන පහළට යද්දි දැක්කා පඩිපෙළ උඩ අමුතු කොළ කෑලි වගයක් තියෙනවා. ගෙදර මෙහෙකාරිය විසින් තියපු පණිවිඩයක් වෙන්න ඇති කියලා හිතලා නිකමට වගේ ඇය ඒවා අතට ගත්තා.

ඒක සාමාන්‍ය ලියුමක් නෙවෙයි. පිටු තුනක් පුරා ලියවුණු, කියවන ඕනෑම කෙනෙක්ගේ ලේ වතුර වෙන ජාතියේ, ඉතාම දරුණු භාෂාවක් පාවිච්චි කරපු දීර්ඝ "කප්පම් ලිපියක්" (Ransom Note). එහි ලියලා තිබුණු දේවල් කියවද්දි අම්මාගේ පපුව වේගයෙන් ගැහෙන්න ගත්තා. "රම්සි මහත්තයා, හොඳට අහගන්න! අපි ලෝකය පුරාම ඉන්න විදේශීය කණ්ඩායමක්. මේ වෙලාවේ අපි ළඟ ඔබේ දියණිය ඉන්නවා. ඇයව පණ පිටින් ඕන නම්, ඇයව දකින්න ඕන නම් වහාම ඩොලර් 118,000ක මුදලක් ලෑස්ති කරන්න. මේක පොලිසියට කිව්වොත්, යාළුවන්ට කිව්වොත්, බැංකුවට දැනුම් දුන්නොත් දරුවා ඉවරයි. ඇගේ සිරුරවත් ඔබට හොයාගන්න හම්බවෙන්නේ නෑ. අපි ඇයව මරලා දානවා." මේ වචන ටික දැකපු අම්මාට සිහි නැති වුණේ නැති ටික විතරයි. ඇය කෑගහගෙන උඩ තට්ටුවට දිව්වා. දරුවාගේ කාමරේ දොර ඇරලා බලද්දි සුදු පාට ඇඳ හිස්. පුංචි ජොන්බෙනේ අතුරුදහන් වෙලා.

ඒ ලිපියේ තිබුණු "පොලිසියට කිව්වොත් දරුවා මරනවා" කියන තර්ජනය ගැනවත් නොහිතා, ඒ මොහොතේම සිහි විකල් වුණු දෙමාපියන් පොලිසියට (911) කතා කළා. විනාඩි කීපයක් ඇතුළත පොලිසිය මේ සුඛෝපභෝගී මන්දිරයට ආවා. ඒ විතරක් නෙවෙයි, බියට පත් වුණු අම්මා තමන්ගේ කිට්ටුම යාළුවන්ටත් කතා කළා. ටික වෙලාවක් යද්දි පොලිසිය, යාළුවෝ, නෑදෑයෝ, පල්ලියේ පූජකවරු හැමෝම මේ ගෙදරට පිරුණා. ඇත්තටම එතන සිද්ධ වුණේ පොලිසියටවත් පාලනය කරගන්න බැරි කලබලයක්. හැමෝම හිතුවේ දරුවාව කවුරුහරි කණ්ඩායමක් විසින් පැහැරගෙන ගිහින් කියලා. පොලිසිය මුළු ගෙදරම පරීක්ෂා කළා. දරුවාගේ කාමරේ, අනිත් කාමර, අල්මාරි හැමතැනම බැලුවා. නමුත් පුංචි ජොන්බෙනේ පේන්න හිටියේ නෑ. හැමෝම හිතුවේ ඇයව ඈතකට අරන් යන්න ඇති, කප්පම් කාරයෝ කතා කරනකම් ඉන්න වෙනවා කියලා.

දැන් වෙලාව දවල් 1:00 යි. තාත්තා, ජෝන් රම්සි හිටියේ පිස්සු හැදෙන මට්ටමේ. තමන්ගේ රත්තරන් දුවට මොනවා වෙලාද කියලා හිතාගන්න බැරුව ඔහු වේදනාවෙන් හිටියේ. මේ වෙලාවේ ගෙදර හිටපු පොලිස් නිලධාරියා, ලින්ඩා ආන්ඩ්ට්, තාත්තාට කිව්වා "නිකමට ගිහින් ගෙදර ආයේ පරීක්ෂා කරන්න, සමහර විට දරුවා බය වෙලා කොහේ හරි හැංගිලා ඇති" කියලා. ජෝන් රම්සි තමන්ගේ යාළුවෙක් එක්ක ගෙදර යට තට්ටුවට (Basement) ගියා. මේ මන්දිරයේ බිම් මහල හරිම විශාලයි. එතන තිබුණේ පරණ බඩු දාන අඳුරු කාමර, වයින් ගබඩාවක් සහ බොයිලේරු කාමරයක්. මේ යට තට්ටුව හරිම සීතලයි, අඳුරුයි. ජෝන් රම්සි එතන කෙළවරේ තිබුණු පොඩි වයින් ගබඩා කාමරයක දොර ඇරියා.

ඒ දොර ඇරපු මොහොතේ, ඔහු දැක්ක දේ නිසා මුළු ලෝකයම නතර වුණා. එතෙක් වෙලා ඔවුන් හිතාගෙන හිටියේ දරුවාව කවුරුහරි කණ්ඩායමක් විසින් ගෙදරින් එළියට පැහැරගෙන ගිහින් කියලා. නමුත් ඔවුන්ට දකින්න ලැබුණේ, තමන්ගේ පණ වගේ ආදරය කරපු, මුළු ලෝකයක්ම ආදරය කරපු ඒ පුංචි සුර දූතියගේ නිසල සිරුර සුදු පාට ඇතිරිල්ලකින් වහලා සිමෙන්ති පොළොව උඩ තියෙනවා. තාත්තා කෑගහගෙන දුවලා ගිහින් දරුවාව වඩා ගත්තා. ඇගේ කටට ලොකු කළු පාට ඩක්ට් ටේප් (Duct Tape) කෑල්ලක් අලවලා තිබුණා. පුංචි අත් දෙක හිසට උඩින් තියලා නයිලෝන් ලණුවකින් තද කරලා ගැටගහලා තිබුණා. බෙල්ල වටේටත් ලණුවක් ඔතලා, ලී කෑල්ලක් දාලා තද කරලා තිබුණා. කවුරු හරි ඉතාම අමානුෂික විදිහට, වේදනා දීලා මේ මලක් වගේ දැරියව මරලා දාලා තිබුණා.

මෙන්න මෙතන තමයි මුළු කතාවම වෙනස් වුණේ. උදේ හම්බුණු ලිපියේ කියලා තිබුණේ "අපි දරුවාව අරන් ගියා, සල්ලි දුන්නොත් ආපහු දෙනවා" කියලනේ. එහෙනම් ඇයි දරුවාගේ මළ සිරුර තාමත් ගෙදර ඇතුළෙම, අඳුරු බිම් මහලක තියෙන්නේ? ඇමරිකාවේ ආරක්ෂිතම , දොර ජනෙල් ඔක්කොම වහලා, එලාම් සිස්ටම් දාලා තිබුණු ගෙදරක, නත්තල් රෑ අම්මා, තාත්තා සහ අවුරුදු 9ක් වයස අයියා නිදාගෙන ඉද්දි... කවුද මේ අපරාධය කළේ? පිටින් ආපු කෙනෙක්ට මේ තරම් දෙයක් කරලා, ගෙදර ඇතුළෙම මිනීමැරුමක් කරලා, කාටවත් අහු නොවී යන්න පුළුවන්ද? නැත්නම්... මේක පිටින් ආපු කෙනෙක්ගේ වැඩක් නෙවෙයිද? ඇත්තටම අපරාධකාරයා හිටියේ ගෙදර ඇතුළෙමද? මේ ප්‍රශ්නෙට උත්තර හොයන්න ගත්ත පොලිසියට ඊළඟට හම්බුණු සාක්ෂි දැක්කම ඇස් උඩ ගියා. ඒ හෙළිදරව්ව අපි හෙට කොටසින් බලමු.

Part 02 (අවසානය) නොකී කතා - Untold Stories පිටුවට ගොස් බලන්න. . (කප්පම් ලිපිය ලිව්වේ අම්මාද? දරුවාගේ බඩේ තිබුණු අන්නාසි කෑල්ල අයියාව කොටු කළ හැටි සහ DNA සාක්ෂියෙන් කණපිට ගැසුණු අවසන් තීන්දුව! ).

නොකී කතා – Untold Stories , Follow කරලා comment එකක් දාන්න👇

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම 'නොකී කතා – Untold Stories' Page එක Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි

#JonBenetRamsey #TrueCrime #Part01 #Mystery #ChristmasTragedy #SinhalaArticle