ලේ ගඟක් මැදින් නිමාවුණු ඇගේ ගමන: බෙනාසීර් භූතෝ ඝාතනයේ අදටත් නොවිසඳුණු අඳුරු රහස

හිතන්න... තමන්ගේ පස්සෙන් මරණය එනවා කියලා හොඳටම දැන දැනත්, තමන්ට ආදරය කරන දහස් ගණනක් සෙනඟක් මැදින් හිනාවෙවී අත වනමින් යන ගැහැනියක් ගැන.

හරියටම ඊළඟ තත්පරයේදී එකපාරටම ඇහෙන වෙඩි හඬකුත් එක්කම, මුළු ප්‍රදේශයම දෙවනත් කරගෙන ඇඟවල් කෑලිවලට ඉරාගෙන යන මහා පිපිරුමක් සිද්ධ වුණොත්?

මේක චිත්‍රපටයක දර්ශනයක් නෙවෙයි, 2007 දෙසැම්බර් 27 වෙනිදා පාකිස්තාන ඉතිහාසයේ ලියැවුණු භයානකම සහ අඳුරුතම දේශපාලන ඝාතනයේ සැබෑ කතාවයි.

බෙනාසීර් භූතෝ කියන්නේ පාකිස්තානයේ දෙවරක්ම අගමැති පුටුවේ වාඩිවුණු, මුළු ලෝකයේම අවධානය දිනාගත් නිර්භීත යකඩ ගැහැනිය. අවුරුදු ගණනාවක් ඩුබායි සහ ලන්ඩන් නුවර පිටුවහල් වෙලා ඉඳලා, 2008 මැතිවරණයට තරග කරන්න ඇය නැවතත් මව්බිමට පය තිබ්බේ මරණ තර්ජන දහසක් ඔලුවේ තියාගෙනයි.

ඇය පාකිස්තානයට ආපු පළවෙනි දවසේම, ඒ කියන්නේ ඔක්තෝබර් 18 වෙනිදා කරච්චි නුවරදී ඇගේ රථ පෙළට දැවැන්ත මරාගෙන මැරෙන ප්‍රහාරයක් එල්ල වුණා.

ඒ ප්‍රහාරයෙන් අහිංසක මිනිස්සු 139 දෙනෙක් මියගියත්, එදා ඇය අනූනමයෙන් තමන්ගේ ජීවිතය බේරාගත්තා.

මේ තත්ත්වය ඇතුළේ තමන්ගේ ජීවිතේට තියෙන අවදානම ගැන ඇය හොඳින්ම දැනගෙන හිටියා වගේම, අල්-කයිඩා සහ තලේබාන් සංවිධානවලින් ඇයට පැහැදිලි තර්ජන තියෙන බව ඔත්තු සේවා පවා දැනුම් දීලයි තිබුණේ.

ඒ නිසා ඇය දිගින් දිගටම එවකට හිටපු ජනාධිපති පර්වේස් මුෂාරෆ්ගේ රජයෙන් විශේෂ ආරක්ෂාවක් ඉල්ලුවා.

සංඥා කඩාකප්පල් කරන ජෑමර් යන්ත්‍ර, කළු කරපු වීදුරු තියෙන වාහන, පෞද්ගලික ආරක්ෂකයින් සහ විශේෂ පොලිස් ආරක්ෂාවක් ඇය ඉල්ලුවත්, ෆෙඩරල් රජය ඒ කිසිම දෙයක් ඇයට හරියාකාරව ලබා දුන්නේ නැහැ.

ඔන්න ඔය මරණීය පසුබිම මැද තමයි 2007 දෙසැම්බර් 27 වෙනිදා උදාවෙන්නේ.

එදා හවස රාවල්පින්ඩි නුවර ලියාකට් බාග් පිටිය සෙනඟින් පිරිලා ඉතිරිලා ගිහින් තිබුණේ ඇගේ ජවසම්පන්න කතාව අහන්නයි.

රැලිය ඉවර වෙලා ඇය තමන්ගේ සුදු පාට වෙඩි නොවදින ටොයෝටා ලෑන්ඩ් කෲසර් රථයට නැග්ගා.

වාහනේ හෙමිහිට ඉස්සරහට ඇදෙද්දී, තමන්ට ආදරය කරන දහස් ගණන් මිනිස්සුන්ව දැකලා ඇයට නිකම්ම යන්න හිත දුන්නේ නැහැ. ඇය වාහනයේ සන්රූෆ් එකෙන් ඔළුව දාලා සෙනඟට අත වනන්න පටන් ගත්තා, හරියටම වෙලාව හවස 5:16යි.

සාමාන්‍යයෙන් මේ වගේ අවදානම් වෙලාවකදී විශේෂ පොලිස් කණ්ඩායම් වාහනය වටේට ආරක්ෂක වළල්ලක් හදන්න ඕනේ වුණත්, එදා එහෙම කිසිම දෙයක් සිද්ධ වුණේ නැහැ.

අඩුම තරමේ හදිසියකදී පැනගන්න තිබුණු පාරවල් පවා පොලිස් වාහන දාලා හිතාමතාම හරස් කරලයි තිබුණේ.

එකපාරටම සෙනඟ අතරින් මතු වුණු කෙනෙක් ඇයට ගොඩක් ළඟින් වෙඩි තුනක් තියන්න පටන් ගත්තා.

ඇසිපිය ගහන පරක්කුවෙන්, ඒ වාහනේ අසලම හිටපු 'බිලාල්' කියන අවුරුදු 15ක කොල්ලෙක් තමන්ගේ ඇඟේ බැඳගෙන හිටපු බෝම්බය පුපුරුවා ගත්තා.

මහා කන් බිහිරි කරවන හඬක් එක්ක මුළු ප්‍රදේශයම දුමෙන් වැහිලා ගියා, බෝම්බයේ තිබුණු යකඩ බෝල සහ පතරොම් කෑලි හැමතැනම විසිවුණා.

අත වනමින් හිටපු ඒ ආඩම්බර නායිකාව ලේ පෙරාගෙන වාහනය ඇතුළටම කඩන් වැටුණා.

වහාම ඇයව රාවල්පින්ඩි මහ රෝහලට අරගෙන ගියේ හවස 5:35ට විතර වුණත්, හවස 6:16 වෙද්දී ඇය මේ ලෝකෙන් සදහටම සමුගෙන අවසන් කියලා වෛද්‍යවරු නිවේදනය කළා.

ඇයත් එක්ක තවත් අහිංසක ජීවිත 23ක් එතැනම නැවතුණා වගේම තවත් 91 දෙනෙකුට බරපතළ තුවාල සිද්ධ වුණා.

මෙතැනින් තමයි මේ කතාවේ අඳුරුම සහ භයානකම කුමන්ත්‍රණය එළියට එන්නේ.

සාමාන්‍යයෙන් මිනීමැරුමක් වුණාම පොලිසිය කරන්නේ අපරාධ ස්ථානය ආරක්ෂා කරන එක වුණත්, මෙතැනදී ප්‍රහාරය වෙලා විනාඩි 90ක් යන්නත් කලින් මුළු අපරාධ භූමියම වතුර ගහලා සෝදලා දාන්න රාවල්පින්ඩි පොලිස් ප්‍රධානී 'සවුද් අසීස්' නියෝග කළා.

ඒ වතුර පාරත් එක්ක මේ මහා අපරාධයේ තිබුණු වටිනාම සාක්ෂි සියල්ලම සදහටම මැකිලා ගියා, අන්තිමට ඉතුරු වුණේ සාක්ෂි 23ක් විතරයි.

ඒ විතරක් නෙවෙයි, මේ තරම් ලොකු නායිකාවක් මැරිලත් කිසිම පශ්චාත් මරණ පරීක්ෂණයක් කරන්න මේ පොලිස් ලොක්කා ඉඩ දුන්නේ නැහැ.

දේහය ඉක්මනින්ම චක්ලාලා ගුවන් තොටුපළට අරන් යන්න කටයුතු කරපු නිසා, ඇය මියගියේ වෙඩි වැදිලාද නැත්නම් බෝම්බයේ කම්පනය නිසා ඔළුව වැදිලාද කියලා හරියටම හොයාගන්න බැරි වුණා. බ්‍රිතාන්‍යයේ සුප්‍රකට ස්කොට්ලන්ඩ් යාඩ් රහස් පොලිසිය පවා මේ පරීක්ෂණ වලට ආවත්, සාක්ෂි හෝදලා දාලා තිබුණු නිසා ඔවුන්ටත් හරියටම නිගමනයකට එන්න බැරි වුණා.

2010 අවුරුද්දේදී එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය (UN) මේ ගැන විශේෂ පරීක්ෂණයක් කරලා පිටු 65ක වාර්තාවක් එළියට දැම්මා. ඒ අය පැහැදිලිවම කිව්වේ, ෆෙඩරල් රජය සහ පොලිසිය නිසි ආරක්ෂාවක් දුන්නා නම් මේ මරණය අනිවාර්යයෙන්ම වළක්වා ගන්න තිබුණා කියලයි.

මුෂාරෆ්ගේ ආණ්ඩුව ඉක්මනින්ම මේකේ වරද තලේබාන් සංවිධානයේ බයිතුල්ලා මෙහ්සුද්ගේ පිටින් යැව්වා.

අයිට්සාස් ෂා, හස්නයින් ගුල්, රෆාකත් හුසේන් වගේ පහළ මට්ටමේ ත්‍රස්තවාදීන් පස් දෙනෙක්ව පොලිසියෙන් අත්අඩංගුවට ගත්තත්, සාක්ෂි නැති නිසා අන්තිමේදී උසාවියෙන් ඒ අයව නිදහස් කළා.

කතාවේ භයානකම කොටස ඒක නෙවෙයි, මේ ඝාතනයෙන් පස්සේ මේ නඩුවට සම්බන්ධ වුණු ප්‍රධාන සාක්ෂිකරුවන් සහ නීතිඥයන් පවා ඊළඟ අවුරුදු කිහිපය ඇතුළත අබිරහස් විදියට මැරුම් කෑවා.

ඒ වගේම පාකිස්තාන ඔත්තු සේවා (ISI) දිගින් දිගටම මේ පරීක්ෂණවලට බාධා කරපු බව එක්සත් ජාතීන්ගේ වාර්තාවේ පවා සඳහන් වෙලා තිබුණා.

මේ සිදුවීමත් එක්ක පාකිස්තාන දේශපාලනය සම්පූර්ණයෙන්ම කණපිට පෙරළුණා.

ජනතා විරෝධය මැද මුෂාරෆ්ට බලය දාලා යන්න සිද්ධ වුණා විතරක් නෙවෙයි, ඊළඟ මැතිවරණයෙන් බෙනාසීර්ගේ පක්ෂය අතිවිශාල ජයග්‍රහණයක් ලැබුවා.

කතාවේ ලොකුම දෛවයේ සරදම වෙන්නේ, ඊටපස්සේ පාකිස්තානයේ ජනාධිපති පුටුවට පත්වුණේ වෙන කවුරුවත් නෙවෙයි, බෙනාසීර්ගේ සැමියා වුණු ආසිෆ් අලි සර්දාරි වීමයි.

අවුරුදු ගාණක් ඇදුණු මේ නඩුවේ තීන්දුව 2017 දී ප්‍රකාශයට පත්වුණා. අර සැකකරුවන් පස්දෙනාම නිදහස් වෙද්දී, දඬුවම් ලැබුවේ සාක්ෂි විනාශ කරපු සවුද් අසීස් සහ කුරාම් ෂෙහ්සාඩ් කියන පොලිස් නිලධාරීන් දෙන්නා විතරයි, ඔවුන්ට අවුරුදු 17ක සිරදඬුවමක් නියම වුණා. හිටපු ජනාධිපති මුෂාරෆ් මේ නඩුවේ ප්‍රධාන සැකකරුවෙක් විදියට නම් කළත් ඔහු රටින් පැනලා ගියා, අන්තිමේදී 2023 අවුරුද්දේ ඔහු මියගියේ මේ නඩුව තවදුරටත් ඇදෙමින් තියෙද්දියි.

දැන් 2026 අවුරුද්ද, ඒ කියන්නේ මේ අමානුෂික ඝාතනය වෙලා දැන් අවුරුදු 18කටත් වැඩියි.

හැබැයි අදටත් මේ දැවැන්ත අපරාධයේ සැබෑ මහ මොළකරුවන් කවුද කියලා මුළු ලෝකෙම දන්නේ නැහැ.

සමහරු කියනවා පාකිස්තාන හමුදාවේ සහ ඔත්තු සේවාවල ඉන්න අදෘශ්‍යමාන බලවේග මේකට සම්පූර්ණයෙන්ම සම්බන්ධයි කියලා. මේ ඔක්කොම ඇඟ හිරිවැටෙන තොරතුරු දැක්කාම ඔබට හිතෙන්නේ මොකක්ද?

මේක නිකම්ම නිකං අන්තවාදී ත්‍රස්තවාදී ප්‍රහාරයක් කියලා ඔබ අදටත් විශ්වාස කරනවාද, නැත්නම් ඇයව මරා දැම්මේ රජයේම ඉහළ පුටුවල හිටපු අයගේ සැලසුමකට කරපු අති දැවැන්ත දේශපාලන කුමන්ත්‍රණයක් විදියටද? ඔයාගේ අවංක අදහස පල්ලෙහායින් කමෙන්ට් කරගෙන යන්න.

මේ වගේ දේවල් අනිත් අයටත් දැනගන්න Share කරන්න අමතක කරන්න එපා

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම ‘නොකී කතා – Untold Stories’ පිටුව Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි