නූතන විද්‍යාවටත් අභියෝග කළ හෙළයේ විශ්වකර්ම තාක්ෂණය ගැන මහා හෙළිදරව !🇱🇰🔥

අපි හිතන් ඉන්නේ අපි වැව් බැඳපු 'ගොවි ජාතියක්' විතරයි කියලද? සුද්දෝ යකඩ උණු කරගන්න බැරුව මිනිස්සු දම්මලා හුළං ගහද්දී... අපේ මුතුන් මිත්තෝ කඳු මුදුන්වල ඉඳන් 'සුළඟට' අණ කළ හැටි!" ⚔️🌪️

අපි කුඩා කාලයේ පටන් ඉතිහාස පොත්වල ඉගෙන ගත්තේ ශ්‍රී ලංකාව යනු වැව් අමුණු බැඳපු, වී ගොවිතැන් කරපු ඉතාම සාමකාමී කෘෂිකාර්මික ජාතියක් බව පමණයි. ඒ කතාව 100%ක් ඇත්ත. නමුත් ඒ අපි ගැන ලියවුණු කතාවෙන් භාගයක් විතරයි. අනිත් භාගය ඇහුවොත් ඔබේ ඇඟ හිරිවැටී යනු ඇත. මන්ද, මීට වසර දහස් ගණනකට පෙර ලෝකයේ දරුණුතම යුධ පිටිවල ලේ ගංගා ගලා යද්දී, ඒ මරණීය ආයුධවල පණ නල රැඳී තිබුණේ මේ පුංචි ලංකාවේ පස් යටින් මතු වූ අමුද්‍රව්‍ය මත බව බොහෝ දෙනා නොදන්නා බැවිනි. අද අපි පිටරටින් එන ඉඳිකට්ටටත් ණය වෙන ජාතියක් වුණාට, එදා මුළු ලෝකයම තමන්ගේ ආරක්ෂාව වෙනුවෙන් දෑත් දිගු කරගෙන බලාගෙන හිටියේ අපේ රට දිහා බව කිව්වොත් ඔබ විශ්වාස කරනවාද?

ඉතිහාසයේ රෝම අධිරාජ්‍යයන් පවා භීතියට පත් කළ, යුරෝපීය කුරුස යුද්ධ භටයින්ගේ හදවත් ගැහෙන ආයුධයක් අතීතයේ තිබුණා. එය නමින් "ඩමස්කස් කඩුව" (Damascus Sword) යි. මේ කඩුව කොයි තරම් තියුණුද කියනවා නම්, අහසින් පා වී එන ඉතාම තුනී සේද ලේන්සුවක් (Silk Handkerchief) මේ කඩුව උඩට වැටුණොත්, කඩුව හොලවන්නෙවත් නැතුව ඒ ලේන්සුව ඉබේම දෙකට කැපී බිමට වැටෙනවා. ඒ වගේම යකඩ ගලකට ගැහුවත් එහි මුවහත යන්නේ නෑ. එය කැඩෙන්නේ නෑ. වසර දහස් ගණනක් තිස්සේ මුළු ලෝකයම කල්පනා කළේ මේ කඩු හදන්න ගත්ත, දිය රැලි වගේ රටා මැවෙන මේ විශේෂ වානේ වර්ගය කොහෙන් ආපු එකක්ද කියලයි. යුරෝපීයයන් හිතුවේ මේක "යක්ෂයාගේ මායාවක්" කියලයි. නමුත් අද නූතන විද්‍යාව සොයාගෙන තියෙනවා මේ කඩු හදන්න පාවිච්චි කළේ "Wootz Steel" කියන විශේෂ වානේ වර්ගය කියලා. ප්‍රශ්නය මේකයි. මුළු ලෝකයටම මේ වානේ සැපයුවේ කවුද? උත්තරය තමයි, අපේ මේ පුංචි ශ්‍රී ලංකාව.

මේක නිකම්ම කටින් කට යන ජනප්‍රවාදයක් විතරයි කියලා හිතෙන අයට, මේක තමයි අපිට තියෙන ප්‍රබලතම සාක්ෂිය. මේ රහස ලෝකයට හෙළි කළේ අපි නෙවෙයි, බ්‍රිතාන්‍ය ජාතික පුරාවිද්‍යාඥවරියක් වන ආචාර්ය ගිලියන් ජූලෙෆ් (Dr. Gillian Juleff) යි. ඇය 1990 ගණන්වල බලංගොඩ, සමනල වැව ප්‍රදේශයේ කළ කැණීමකින් ලෝක ඉතිහාසයම වෙනස් වුණා. ඇයට හමු වුණේ නිකම්ම නිකන් පස් කන්දක් නෙවෙයි. ඇයට හමු වුණේ නූතන ඉංජිනේරුවන් පවා පිස්සු වට්ටන මට්ටමේ අතිශය සංකීර්ණ තාක්ෂණයක් මේ පොළොවේ තිබුණු බවට සාක්ෂියි. ඇය මේ ගැන ලියපු පර්යේෂණ පත්‍රිකාව පළවුණේ ලෝකයේ පිළිගත්ම සහ බලගතුම විද්‍යාත්මක සඟරාව වන "Nature" (නේචර්) සඟරාවේ (1996 ජනවාරි කලාපයේ). ලෝකයේ විද්‍යාඥයින් පිළිගන්න Nature සඟරාවේ බොරු දාන්න බැහැ. අපේ සමහර අයට අපේ දේ අගය කරන්න නම් "සුද්දෙක්ම" ඇවිත් සහතික කරන්න ඕනනේ... ඉතින් මෙන්න ඒ සහතිකය!

සාමාන්‍යයෙන් යකඩයක් දිය වෙන්න නම් දරාගන්න බැරි ලොකු රස්නයක් ඕන. සෙල්සියස් අංශක 1500කට වඩා රස්නයක් නැතුව යකඩ දිය වෙන්නේ නෑ. ඒ කාලේ ලෝකයේ අනිත් බලවත් යැයි කියූ රටවල් පවා යකඩ උණු කළේ ලිපකට හම් මලු (Bellows) හයි කරලා, වහලුන් දම්මලා දවස් ගණන් අතින් හුළං ගස්සලා බොහොම අමාරුවෙන්. ඒක මාරම කටුක රස්සාවක් වුණා. නමුත් අපේ මුතුන් මිත්තන් ඊට වඩා සියවස් ගණනක් ඉදිරියෙන් සිටි බව සමනල වැව සාක්ෂි දරනවා. ඔවුන් කළේ සොබාදහම පාලනය කරන එකයි. අපේ පැරණි ඉංජිනේරුවන් දැක්කා හැම අවුරුද්දෙම මැයි මාසෙ ඉඳන් සැප්තැම්බර් වෙනකම් අපේ රට හරහා හමන අධික වේගවත් "මෝසම් හුළඟ" (Monsoon Wind). ඔවුන් කළේ බලංගොඩ කඳු මුදුන්වලට ගිහින්, හරියටම හුළඟ කන්දේ වැදිලා උඩට එන තැන බලලා විශේෂිත දිගටි උදුන් පේළියක් හැදුවා. මේක නිකම්ම ලිපක් නෙවෙයි. මේ උදුන්වලට හුළඟ ඇතුල් වුණාම, ඒක නිකම්ම නූතන "ජෙට් එන්ජිමක්" වගේ වැඩ කරන්න ගන්නවා. කිසිම මහන්සියක් නැතුව, වහලුන් දම්මලා හුළං ගහන්නේ නැතුව, ස්වභාවික හුළං බලයෙන්ම යකඩ දියවෙන රස්නය ගන්න අපේ අයට පුළුවන් වුණා. අනිත් රටවල් යකඩ කිලෝ එකක් හදාගන්න දවස් ගණන් දුක් විඳිද්දී, අපේ මුතුන් මිත්තන් කඳු මුදුන්වල ඉඳන් මහා පරිමාණයෙන් (Mass Production) යකඩ හදලා නැව් පිටින් ලෝකයට යැව්වා.

මේ උදුන්වලින් නිපදවපු වානේවල කාබන් ප්‍රතිශතය ඉතා ඉහළයි. නූතන විද්‍යාඥයින් මේ පෞරාණික කඩු අන්වීක්ෂවලින් පරීක්ෂා කරද්දී දැක්කා, ඒවායේ අද කාලේ හදන "කාබන් නැනෝ ටියුබ්" වැනි ඉතා දියුණු අණුක ව්‍යුහයන් ඉබේම නිර්මාණය වී ඇති බව. ඩමස්කස් කඩුව කැඩෙන්නේ නැතුව නැවෙන්නේත්, මුවහත යන්නේ නැත්තේත් ඒ නිසයි. ලෝකයේ අනිත් රටවල් බාල යකඩ වලින් කඩු හදලා යුද්ධ කරද්දී, අපේ රටේ හැදුණු මේ "විශ්වකර්ම වානේ" අරාබියට ගිහින්, එතැනින් ලෝකයම දණ ගැස්සුවා. ගිලියන් ජූලෙෆ් විසින් 1994 දී මේ පැරණි තාක්ෂණයට අනුව ආදර්ශ උදුනක් සාදා නැවත ක්‍රියාත්මක කර බැලුවා. එහි ප්‍රතිඵලය අදහාගත නොහැකි වුණා. රාත්‍රී කාලයේදී මෝසම් සුළඟේ බලයෙන් උදුන ඇතුළේ ගින්දර කොච්චර සැර වුණාද කියනවා නම්, ගිනි දළු අඩි ගණනාවක් ඉහළට විසි වුණා. වසර දහස් ගණනකට පෙර මැයි මාසයේ රෑට බලංගොඩ කඳු මුදුන් දිහා බලන කෙනෙක්ට පේන්න ඇත්තේ මුළු කඳු පන්තියම ගිනි ගන්නවා වගේ මහා ආලෝකයක්. ඒ එළියෙන් තමයි අපි ලෝකයට එළිය දුන්නේ.

ඉතින් මතක තියාගන්න, අපි නිකම්ම නිකන් කුඹුරට බැහැපු ගොවියෝ විතරක් නෙවෙයි. නූතන විද්‍යාව නැති කාලෙක, ගලින්, පස්වලින් සහ සුළඟින් වැඩ ගත්ත විශ්වකර්ම "යකඩ මිනිස්සුන්ගේ" ලේ තමයි අපේ ඇඟේ දුවන්නේ. අද අපි ඉඳිකට්ටත් පිටරටින් ගෙනාවට, අපේ අතීතය ඊට වඩා ගොඩක් බලවත්. අපිට නැති වෙලා තියෙන්නේ සම්පත් නෙවෙයි, "අපිට පුළුවන්" කියන ඒ විශ්වාසය විතරයි. සමහරවිට අපිට නැවත නැගිටින්න ඕන වෙන්නේ ඒ අතීත මතකය සහ විශ්වාසය පමණය.

මේ කතාවේ විද්‍යාත්මක සාක්ෂිය (Nature Research Paper) පහත පළමු කමෙන්ට් එකේ දාලා තියෙනවා. ගිහින් බලන්න. 👇

👇 මේ අපේ ඉතිහාසය ගැන ඔබට පුංචි හරි ආඩම්බරයක් දැනුනා නම්, ගැම්මට Share කරලා රටටම පෙන්නන්න.

නොකී කතා – Untold Stories | තවත් දැනගැනීමට follow කරන්න

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම 'නොකී කතා' Page එක Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි.