එදා ඒ බ්‍රිතාන්‍ය සෙබළා තුවක්කුවේ ට්‍රිගර් එක එබුවා නම්... අද ලෝකයේ ඉතිහාසය මීට වඩා කොච්චර ලස්සන වෙන්න තිබුණාද? - හිට්ලර්ගේ ඉරණම තීරණය කළ දෛවයේ සරදම

නිකමට හිතන්න... ශීතල වියානා නුවර පාරේ අයිනේ වාඩි වෙලා, වෙව්ල වෙව්ල ලස්සනට චිත්‍රයක් අඳින අහිංසක, කෙට්ටු තරුණයෙක් දිහා. එයාට කන්න බොන්න විදියක් නෑ, අඳින්න හරියට ඇඳුමක් නෑ, රෑට නිදාගන්නේ පාරේ අයිනේ තියෙන බංකුවක. කවුරු හරි ඔබට ඇවිත් කිව්වොත්, "මේ පාරේ හිඟාකන අහිංසක කොල්ලා තමයි තව අවුරුදු කිහිපයකින් මුළු ලෝකයම ලේ විලක් කරන්නේ" කියලා, ඔබ විශ්වාස කරනවාද? නෑ නේද? ඒත් ඉතිහාසයේ ලියවුණු ලොකුම ඛේදවාචකය පටන් ගන්නේ අන්න එතැනින්. අපි කවුරුත් දන්නවා හිට්ලර් කියන්නේ කවුද කියලා. නම ඇහුවත් මිනිස්සු බය වෙන, ලෝක ඉතිහාසයේ බිහිවුණු දරුණුතම ඒකාධිපතියා ඔහුයි. ඒත් ඒ යක්ෂයාගේ ඇතුලේ හිටපු "මනුස්සයා" මැරුණේ කොහොමද කියලා ගොඩක් අය දන්නේ නෑ.

දෛවය කියන්නේ හරිම පුදුම දෙයක්. තරුණ හිට්ලර්ගේ එකම හීනය වුණේ ලෝක ප්‍රකට චිත්‍ර ශිල්පියෙක් වෙන එක. ඔහු තමන්ගේ චිත්‍ර ටිකත් අරගෙන බොහොම බලාපොරොත්තු ඇතුව ඔස්ට්‍රියාවේ වියානා කලා පාසලට (Vienna Academy of Fine Arts) ගියා. එදා ඒ පාලක මණ්ඩලය ඔහුව ප්‍රතික්ෂේප නොකර, "උඹට දක්ෂතාවයක් තියෙනවා, අපි උඹව ගන්නවා" කියලා පාසලට බඳවා ගත්තා නම්, අද ලෝක ඉතිහාසයේ "දෙවන ලෝක යුද්ධයක්" කියලා දෙයක් නොවෙන්න තිබුණා. යුදෙව්වන් ලක්ෂ 60ක් මැරෙන්නේ නැති වෙන්න තිබුණා. ඔහු අතට ගන්න හිටපු පින්සල බිම වැටුණා. ඒ වෙනුවට ඔහුගේ අතට ආවේ ගිනි අවියක්. ප්‍රතික්ෂේප වීම කියන දේ මිනිහෙක්ව කොච්චර දරුණු කරන්න පුළුවන්ද කියන එකට මීට වඩා උදාහරණයක් නෑ.

හැබැයි දෛවය හිට්ලර්ට තවත් අවස්ථාවක් දුන්නා. මේ කතාව ඇහුවම ඔබේ ඇඟ හිරිවැටෙයි. පළමු ලෝක යුද්ධය වෙලාවේ හිට්ලර් හිටියේ සාමාන්‍ය ජර්මන් සොල්දාදුවෙක් විදියට. 1918 සැප්තැම්බර් 28 වෙනිදා ප්‍රංශයේ සටන් බිමකදී, බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවේ හෙන්රි ටැන්ඩි (Henry Tandey) කියන සෙබළාට ඉස්සරහින් දුවගෙන එන ජර්මන් සෙබළෙක්ව හමුවුණා. ඒ ජර්මන් සෙබළා හිටියේ තුවාල වෙලා. එයා අතේ තුවක්කුවක් තිබුණේ නෑ. හෙන්රි තමන්ගේ රයිෆල් එක එල්ල කළා. ඔහුට තිබුණේ එකම එක දෙයයි කරන්න. ඒ තමයි ට්‍රිගර් එක ඔබන එක. ඒත් හෙන්රිගේ හිතට මහා අනුකම්පාවක් ආවා. "පව් අසරණයා, තුවාල වෙච්ච මිනිහෙක්ට මම වෙඩි තියන්නේ නෑ" කියලා හිතලා හෙන්රි තුවක්කුව පහත් කළා. අර ජර්මන් සෙබළා හෙන්රිට හිස නමා ආචාර කරලා පණ බේරාගෙන දිව්වා. එදා හෙන්රි ටැන්ඩි අතින් පණ බේරාගෙන දිව්වේ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි, ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර්! එදා හෙන්රි ඒ ට්‍රිගර් එක එබුවා නම්, අද ලෝකයේ සිතියම මීට වඩා ගොඩක් වෙනස්. එක මනුස්සයෙක්ගේ පුංචි කරුණාවක් නිසා, ලෝකයකටම මරණය උරුම වුණා.

ඉන්පස්සේ සිද්ධ වුණේ අපි කවුරුත් දන්න කතාව. හිට්ලර්ට තිබුණේ මැජික් බලයක් නෙවෙයි, ඊට වඩා භයානක දෙයක්. ඒ තමයි ඔහුගේ "කටහඬ". ඔහු දේශපාලන වේදිකාවට නැග්ගම මුලින්ම කතා කළේ හරිම හෙමින්, වෙව්ලන කටහඬකින්. හැබැයි විනාඩි කිහිපයක් යද්දී ඔහු යක්ෂයෙක් වගේ කෑ ගහන්න පටන් ගන්නවා. ඔහුගේ ඇස් එළියට පනින්න වගේ ලොකු වෙනවා. අත් දෙක වන වන ඔහු කතා කරද්දී, ඉදිරියේ ඉන්න දහස් ගණනක් ජර්මානුවන් හරියට "ගුරුකමකට අහු වුණා වගේ" (Hypnotized) ඔහුට වසඟ වුණා. පළමු ලෝක යුද්ධයෙන් පැරදිලා, කන්න නැතුව, ආර්ථිකය වැටිලා හිටපු ජර්මානු මිනිස්සුන්ට හිට්ලර් දුන්නේ "බලාපොරොත්තුවක්". ඔහු මුළු ජාතියකගේම ඔලුවට දැම්මේ එකම එක විෂබීජයක් විතරයි. ඒ තමයි "අපි තමයි ලෝකේ උසස්ම ජාතිය (Aryans), අනිත් හැමෝම අපිට වඩා පහත්, අපේ රට කෑවේ යුදෙව්වෝ, උන්ව මරලා දාන්න ඕන" කියන අදහස. සාමාන්‍ය මිනිස්සුන්ව මිනීමරුවන් කරන්න පුළුවන් වුණේ ඒ වචනවල බලයෙන්.

ඔහුගේ පාලනය යටතේ යුදෙව්වන් (Jews) ලක්ෂ 60ක් මැරුවා. නිකම්ම වෙඩි තියලා නෙවෙයි. ඔහු හැදුවා ලෝකේ දරුණුතම වධකාගාර. මේවායේ තිබුණා "ගෑස් කාමර" (Gas Chambers). නාසි හමුදාව මිනිස්සුන්ට කිව්වේ "ඔයාලව නාවන්න එක්කන් යනවා, රෙදි ගලවන්න" කියලා. අහිංසක අම්මලා දරුවෝ රෙදි ගලවලා, සබන් කෑලිත් අතේ තියාගෙන ෂවර් එක යටට ගියේ නාන්න බලාගෙන. නමුත් ෂවර් එකෙන් වතුර වෙනුවට ආවේ 'Zyklon B' කියන වස විෂ වායුවක්. විනාඩි 5න් දහස් ගණනක් පණ පිටින් දිය වෙලා, හුස්ම හිරවෙලා, නියපොතු වලින් බිත්ති හූර හූර මැරුණා. කාමරේ දොර අරිද්දී තිබුණේ එකිනෙකා බදාගෙන මැරුණු මළ සිරුරු කන්දක් විතරයි.

නමුත් මේ කතාවේ අන්තිම ටික තමයි අදටත් නොවිසඳුණු අභිරහස. යකෙක් වගේ හිටපු හිට්ලර්ගේ අවසානය මොකක්ද? 1945 අප්‍රේල් 30 වෙනිදා. රුසියානු හමුදාව බර්ලින් නුවර වට කළා. හිට්ලර් දැනගත්තා තමන් පරාදයි කියලා. ඔහු තමන්ගේ බිරිඳ (Eva Braun) එක්ක පොළොව යට බංකරයක් ඇතුළේදී වෙඩි තියාගෙන මැරුණා කියලා තමයි ඉතිහාස පොත්වල තියෙන්නේ. රුසියානුවන්ට හම්බුණේ අඳුරගන්න බැරි තරමට පිළිස්සුණු මළ සිරුරු දෙකක් විතරයි. හැබැයි... අදටත් ලෝකයේ ලොකුම සැකයක් තියෙනවා. සමහරු කියන්නේ එදා බංකරේ මැරුණේ හිට්ලර් නෙවෙයි, එයාගේ "ඩමී" (Body double) එකක් කියලා. FBI එකේ පරණ රහසිගත ලිපිගොනු (Declassified Files) වල පවා සඳහන් වෙලා තියෙනවා, ඇත්ත හිට්ලර් සබ්මැරීනයකින් පැනලා ගිහින් ආජන්ටිනාවේ හෝ ඇන්ටාක්ටිකාවේ රහසිගතව ජීවත් වුණා කියලා. ඇත්තටම ඒ යක්ෂයාට දඬුවම් ලැබුණාද? නැත්නම් ඔහු ලෝකෙටම කොකා පෙන්නලා අන්තිම කාලේ සැපට ජීවත් වුණාද? ඒක දන්නේ එදා ඒ බංකරේ හිටපු අය විතරයි.

හිට්ලර් කියන්නේ බලය සහ ප්‍රතික්ෂේප වීම (Rejection) නිසා මනුස්සයෙක් කොච්චර විකෘති වෙන්න පුළුවන්ද කියන එකට හොඳම උදාහරණය. ඔහුට ඕන වුණේ ලෝකයම දිනන්න. ඒත් අන්තිමට ඔහුට ඉතුරු වුණේ අළු ටිකක් විතරයි. ඉතිහාසය අපිට උගන්නන්නේ එක දෙයයි. ඒ තමයි, වෛරයෙන් දිනපු කෙනෙක් මේ ලෝකේ නෑ කියන එක.

👇 ඔබ හිතන්නේ හිට්ලර් කියන්නේ දක්ෂ නායකයෙක්ද? නැත්නම් ලෝකේ පහල වුණු මානසික රෝගියෙක්ද? කමෙන්ට් එකක් දාන්න.

නොකී කතා – Untold Stories | තවත් දැනගැනීමට follow කරන්න

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම 'නොකී කතා' Page එක Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි