"හිම මිදුණු සයිබීරියාවේ සිට රජ මැදුරට රිංගූ පූජකයා- වසර 300ක් පැරණි රුසියානු අධිරාජ්‍යය සොහොන් පිටියක් කළ හැටි...!" 🇷🇺👑🩸

සෙවනැලි මිනිස්සු - Episode 01: ග්‍රිගෝරි රස්පුටින් - මිථ්‍යාවෙන් එහා ගිය යථාර්ථය

ලෝක ඉතිහාසය දිහා ආපහු හැරිලා බලද්දි, මුළු මහත් රාජවංශයක්ම තනි පුද්ගලයෙක් නිසා විනාශ වුණු තැන් බොහොම විරලයි. නමුත් 20 වැනි සියවසේ මුල් භාගයේදී, ලෝකයේ විශාලතම අධිරාජ්‍යය වුණු රුසියාවේ සිද්ධ වුණේ අන්න ඒ වගේ අදහාගන්න බැරි ඛේදවාචකයක්. මේ කතාවේ ප්‍රධාන චරිතය, එහෙමත් නැත්නම් "විනාශයේ සෙවනැල්ල" වුණේ ග්‍රිගෝරි රස්පුටින්. කවුද මේ රස්පුටින්? ඇයි අදටත් රුසියානුවන් මේ නම ඇහෙද්දිත් බිය වෙන්නේ? ග්‍රිගෝරි රස්පුටින් (1869-1916) කියන්නේ රුසියානු ඉතිහාසයේ බිහිවුණු අද්භූතම චරිතය කිව්වොත් නිවැරදියි. ඔහු උපත ලැබුවේ රත්තරන් මාලිගාවක නෙවෙයි; ලෝකයේ කෙළවර පිහිටි, හිමෙන් වැසුණු සයිබීරියාවේ අන්ත දුප්පත් ගොවි පැල්පතක. කිසිම අධ්‍යාපනයක් නොලත්, නූගත් ගොවියෙක් වුණු ඔහු තරුණ කාලෙදිම ගම අතහැරලා ගියා. වසර ගණනාවක් පුරා රුසියාව පුරා ඇවිද ගිය ඔහු, තමන්ව හඳුන්වා ගත්තේ "Starets" එහෙමත් නැත්නම් "ශුද්ධ වූ සංචාරකයා" (Holy Wanderer) කියන නමින්. කෙනෙක්ට හිතෙන්න පුළුවන් මේ වගේ නූගත්, අපිරිසිදු ගැමියෙක් කොහොමද රජ මාලිගාවක් හොල්ලන්නේ කියලා. රස්පුටින්ගේ රහස තිබුණේ ඔහුගේ ඒ පුදුමාකාර පෞරුෂය තුළයි. විශේෂයෙන්ම ඔහුගේ ගැඹුරු, තියුණු නිල් පැහැති දෑස්වලට තිබුණේ අමුතුම බලයක්. ඔහු දිහා ටික වෙලාවක් බලාගෙන ඉන්න ඕනෑම කෙනෙක්ව නිකන්ම වශී වෙනවා වගේ හැඟීමක් ඇති කරන්න ඔහුට පුළුවන් වුණා. වචන දහසකින් කියන්න බැරි දෙයක්, එක බැල්මකින් ප්‍රකාශ කරන්න ඔහුට තිබුණු ඒ සහජ හැකියාව තමයි රුසියානු අධිරාජිනියගේ පටන් සාමාන්‍ය ගැහැනිය දක්වා සියලු දෙනාම ඔහු පාමුල දණ ගස්වන්න හේතු වුණේ.

දෛවයේ සරදමකට වගේ, හරියටම මේ කාලයේ රුසියානු රජ මාලිගාව ඇතුලේ ලොකු ගින්නක් පත්තු වෙමින් තිබුණා. ඒ 1905 වගේ කාලය. රුසියාව පාලනය කළේ රොමානොව් රාජවංශයේ අවසාන පාලකයා වුණු දෙවන නිකොලස් රජතුමා සහ ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රා රැජින. මේ යුවළගේ එකම පිරිමි දරුවා, අනාගත රජු වෙන්න හිටපු පුංචි "ඇලෙක්සි කුමාරයා" උපතින්ම ගෙනාපු "හීලමොෆීලියා" (Haemophilia) කියන දරුණු ලේ රෝගයෙන් මරණයත් එක්ක සටන් කළා. රත්තරන් ඇඳක සැතපුනත්, ලෝකයේ බලවත්ම රජ පවුල වුණත්, තමන්ගේ දරුවාගේ තුවාලයකින් ලේ යන එක නවත්වගන්න ඔවුන්ට බැරි වුණා. රටේ හොඳම දොස්තරලා අත ඇරපු වෙලාවේ තමයි මේ කිලිටි පූජකයා මාලිගාවට ගොඩ වෙන්නේ. මෙතනදි සිද්ධ වුණේ මැජික් එකක් නෙවෙයි. රස්පුටින්ට තිබුණු සහජ හැකියාව පාවිච්චි කරලා ඔහු දරුවාව සන්සුන් කළා. දරුවාගේ බිය නැති වෙද්දි රුධිර පීඩනය අඩු වෙලා ලේ යන එක නතර වුණා. මේක දැකපු අසරණ රැජින හිතුවේ රස්පුටින් කියන්නේ දෙවියන් එවපු ගැලවුම්කරුවා කියලා. අන්න ඒ මොහොතේ ඉඳන්, රුසියානු අධිරාජ්‍යයේ යතුර මේ හිඟන පූජකයාගේ සාක්කුවට වැටුණා.

නමුත් රස්පුටින් මාලිගාවට ගෙනාවේ සැනසීම නෙවෙයි, විනාශය. පළමු ලෝක යුද්ධය පටන් ගත්තම නිකොලස් රජතුමා යුධ පිටියට ගියා. රටේ පාලනය රැජිනට භාර වුණා. නමුත් ප්‍රායෝගිකව රට පාලනය කළේ රැජිනගේ මනස අල්ලගෙන හිටපු රස්පුටින් විසින්. මේ නූගත් ගැමියා තමන්ට කැමති කැමති විදිහට ඇමතිවරු පත් කළා. යුද්ධය ගැන මෙලෝ දැනුමක් නැති ඔහුගේ හිතවතුන්ව හමුදා ප්‍රධානීන් කළා. ඔහුගේ විකෘති තීරණ නිසා යුධ පිටියේ රුසියානු සෙබළු ලක්ෂ ගණන් මැරුණා. රටේ ආර්ථිකය කඩා වැටුණා. එළියේ සාමාන්‍ය මිනිස්සු පාන් කෑල්ලක් නැතුව හිම කතරේ මැරිලා වැටෙද්දි, මාලිගාව ඇතුලේ රස්පුටින් රජ සැප වින්දා. ඔහු මාලිගාවේ කාන්තාවන් සහ වංශවතුන්ගේ බිරින්දෑවරුන් එක්ක මත්පැන් සාද පවත්වමින් රජ පවුලේ ගෞරවය බල්ලට දැම්මා. මුළු රුසියාවම කතා වුණා "රජතුමා රුසියාවේ තාත්තා වුණාට, රැජිනගේ ඇඳේ ඉන්නේ රස්පුටින්" කියලා. රැජින සහ රස්පුටින් අතර අනියම් සම්බන්ධයක් තිබුණා කියන එක දේශපාලන සතුරන් හදපු කතාවක් වුණත්, ඒ කටකතාව රජ පවුල කෙරෙහි මිනිස්සුන්ගේ තිබුණු භක්තිය සම්පූර්ණයෙන්ම නැති කළා.

මේ විනාශය දරාගන්න බැරිම තැන තමයි රජ පවුලේම ඥාතියෙක් වුණු ෆීලික්ස් යූසුපොව් කුමාරයා රස්පුටින්ව ඝාතනය කරන්න තීරණය කළේ. ඒ 1916 දෙසැම්බර් මාසයේ සීතල රාත්‍රියක. යූසුපොව් පස්සේ කාලෙක ලෝකයාට කිව්වේ රස්පුටින්ට වස දුන්නා, වෙඩි තිබ්බා, ඒත් ඔහු යකෙක් වගේ හිනා වුණා කියලා. නමුත් ඇත්ත කතාව ඊට වඩා සරලයි සහ කුරිරුයි. වෛද්‍ය පරීක්ෂණ වලට අනුව රස්පුටින්ගේ සිරුරේ වස තිබිලා නෑ. බොහෝ විට යූසුපොව්ගේ සැලැස්ම වැරදිලා වස ක්‍රියාත්මක වුණේ නෑ. තමන්ගේ සැලැස්ම අවුල් වුණු බව දැකපු යූසුපොව්, බියට පත්වෙලා රස්පුටින්ට වෙඩි තිබ්බා. පපුවට වෙඩි වැදිලා පණ බේරාගෙන දුවපු රස්පුටින්ව පස්සෙන් පන්නගෙන ගිහින් ඔවුන් ඉතාම ළඟ ඉඳන් නළලටම වෙඩි තියලා මරලා දැම්මා. ඔහුව ගඟට විසි කළේ මැරුණට පස්සෙයි. ගොඩක් අය කියන "වතුරට දාද්දිත් පණ හිටියා, අත් ලිහාගෙන හිටියා" කියන කතා යූසුපොව් විසින් තමන්ගේ මිනීමැරුම සාධාරණීකරණය කරන්න සහ රස්පුටින්ව "යක්ෂයෙක්" කරන්න ගොතපු කතා විතරයි.

රස්පුටින් මියගියා. හැබැයි ඔහු මැරෙනකොට කරන්න ඕන විනාශය කරලා ඉවරයි. ඔහු නිසා රුසියානු ජනතාවට රජ පවුල ගැන තිබුණු ගෞරවය සහ ආදරය වෛරයක් බවට පෙරලිලා තිබුණේ. රස්පුටින්ගේ මරණයෙන් හරියටම මාස තුනකට පස්සේ රුසියානු විප්ලවය (Russian Revolution) පුපුරලා ගියා. අවුරුදු 300ක් පැරණි රොමානොව් අධිරාජ්‍යය බිඳ වැටුණා. විප්ලවවාදීන් විසින් නිකොලස් රජතුමා, ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රා රැජින සහ අර අහිංසක ඇලෙක්සි කුමාරයා ඇතුළු දරුවන් පස් දෙනාම බිම් මහලක් ඇතුලේ ඉතාම අමානුෂික විදිහට වෙඩි තියලා ඝාතනය කළා. ඒ වෙඩි උණ්ඩ වලට පාර කැපුවේ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි, මාලිගාවට රිංගපු රස්පුටින්ගේ අඳුරු සෙවනැල්ලයි. "මාව මැරුවොත් රජ පවුලම විනාශ වෙනවා" කියලා රස්පුටින් කියපු අනාවැකිය ඇත්ත වුණේ මැජික් එකකින් නෙවෙයි, ඔහු විසින් ඇති කරපු දේශපාලන අස්ථාවරත්වය නිසයි. ඉතින්, ග්‍රිගෝරි රස්පුටින් කියන්නේ හුදෙක් ඉතිහාස කතාවක් නෙවෙයි; එය පාලකයෙක් වටා ඉන්න නුසුදුසු පුද්ගලයන් නිසා මුළු මහත් රටක්ම විනාශ වෙන්න පුළුවන් බව ලෝකයට කියා දුන් හොඳම පාඩමක්.

ඔබ හිතන විදිහට රුසියානු රජ පවුල විනාශ වුණේ රස්පුටින්ගේ "ශාපය" නිසාද? නැත්නම් රස්පුටින් නිසා මිනිස්සුන්ට ඇති වුණු "වෛරය" නිසාද? ඔබේ අදහස පහළින් කමෙන්ට් කරන්න. 👇

නොකී කතා – Untold Stories | තවත් දැනගැනීමට follow කරන්න

ෆේස්බුක් එකෙන් ඔයාට මේ වගේ වටිනා පෝස්ට් මිස් වෙනවාද? එහෙනම් දැන්ම 'නොකී කතා' Page එක Follow කරලා 'Favourites' දාගන්න. එතකොට අලුත් කතාවක් දාපු ගමන් ඔයාට ඉස්සෙල්ලම පෙනෙයි

#ShadowsOfHistory #Rasputin #RealHistory #RussianRevolution #TrueStory #UntoldStories #Politics #SinhalaArticle #Viral